Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΩΡΑ: Φέρεται να τράβηξε το όπλο του ο Π. Ηλιόπουλος της Χρυσής Αυγής

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Παναγιώτης Ηλιόπουλος φέρεται να έβγαλε το όπλο του κατά τη διάρκεια συμπλοκής μελών της Χρυσής Αυγής με αντιεξουσιαστές πριν από λίγο, στο Βόλο.

ΤΩΡΑ: Φέρεται να τράβηξε το όπλο του ο Παναγ. Ηλιόπουλος της Χ.Α.

Άγνωστο παραμένει αν ο βουλευτής απείλησε με το όπλο τους αντιεξουσιαστές. Αμέσως, στο σημείο έφτασαν αστυνομικές δυνάμεις που προσήγαγαν στην Αστυνομική Διεύθυνση Μαγνησίας τον κ. Ηλιόπουλο μαζί με 5 μέλη της Χρυσής Αυγής και 6 αντιεξουσιαστές. Αυτή την ώρα, διεξάγεται έρευνα σχετικά με το αν είναι αληθείς οι ισχυρισμοί των αντιεξουσιαστών για την πράξη του βουλευτή.

Πηγή

Έδιωξαν τους χρυσαυγίτες από το εργοστάσιο

Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Ενωσης Ελαιουργοσαπωνοποιών

Αποστομωτική απάντηση στην παρουσία πριν από λίγες μέρες ομάδας της Χρυσής Αυγής στην είσοδο του εργοστασίου «Παπουτσάνης», όπου οι ίδιοι οι εργάτες δεν τους επέτρεψαν την είσοδο, δίνουν η Πανελλαδική Ενωση Ελαιουργοσαπωνοποιών και οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο, μέσα από Γενική Συνέλευση που πραγματοποίησαν.

Δηλώνουν ότι «σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να επιτρέψουμε το διαχωρισμό των εργαζομένων με βάση τη χώρα καταγωγής, το θρήσκευμα ή το χρώμα του δέρματος. Αντίθετα, οι εργαζόμενοι του κλάδου μαζί με το σωματείο τους θα πρωτοστατούμε ώστε όλοι οι εργαζόμενοι να έχουν ίδια δικαιώματα στη δουλειά, στην υγεία, στην πρόνοια».

«Η Ελληνική κυβέρνηση έχει ευθύνες για τη δράση της Χρυσής Αυγής η οποία έχει ιδρύσει γραφείο Ευρέσεως Εργασίας στην περιοχή της Εύβοιας και πατώντας στην ανάγκη των εργαζομένων για δουλειά, προωθεί τις πιο αντεργατικές και ρατσιστικές πρακτικές» σημειώνεται στην ανακοίνωση της Ενωσης, η οποία καταλήγει ως εξής:

«Η Πανελλήνια Ενωση Ελαιουργοσαπωνοποιών καταδικάζει αυτές τις πρακτικές και δηλώνει ότι θα συνεχίσει να αγωνίζεται για τα συμφέροντα των εργαζομένων άσχετα με την καταγωγή τους, το θρήσκευμα και το χρώμα των εργαζομένων. Τέλος καλεί τους εργαζόμενους της περιοχής να απομονώσουν τα φασιστικά στοιχεία, να οργανωθούν στα σωματεία τους, να συσπειρωθούν στο ταξικό κίνημα, να αγωνιστούν για τα πραγματικά συμφέροντα των εργαζομένων».

Πηγή: Ριζοσπάστης

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΣΑ, Ες-Ες, ξετσιπωσιές. Του Νίκου Μπογιόπουλου

«Χρυσή Αυγή», τεύχος 44, Απρίλιος 1989

Προχτές, ο εκπρόσωπος του ναζιστικού μορφώματος που κοσμεί την αστική δημοκρατία στο αστικό κοινοβούλιο, δήλωσε ότι τάσσεται υπέρ του συνθήματος... «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία»!

Υπενθυμίζουμε:

1) Ο «φυρερίσκος» αυτής της χιτλερικής γκρούπας, πριν γίνει «φυρερίσκος», ήταν επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ.

Η ΕΠΕΝ ήταν το χουντικό κόμμα που είχε ιδρύσει από τον Κορυδαλλό ο δικτάτορας Παπαδόπουλος.
Ο Μιχαλολιάκος, δηλαδή, δεν ήταν παρά το δεξί χέρι του δικτάτορα που έστειλε τα τανκς ενάντια στο Πολυτεχνείο για να θάψει κάτω από τις ερπύστριες το «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία».

2) Ο Μιχαλολιάκος της «Χρυσής Αυγής», ήταν αυτός που το 1976 συνελήφθη για επίθεση κατά των δημοσιογράφων που κάλυπταν την κηδεία του βασανιστή της χούντας Ευάγγελου Μάλλιου.

Σήμερα, ο εκπρόσωπος αυτουνού του τραμπούκου, του οπαδού του Μάλλιου, δηλαδή του ΕΣΑτζή που βασάνιζε τους αγωνιστές για «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία», λέει ότι τάσσεται υπέρ του συνθήματος... «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία»!

3) Στις 7 Ιουνίου 2012, όταν ο «φυρερίσκος» δήλωνε σε συγκέντρωση των «ταγμάτων του» ότι «επί Γεωργίου Παπαδόπουλου και επταετίας η Ελλάδα ευημερούσε» και ότι «προκοπή η Ελλάδα είδε μόνο επί Γεωργίου Παπαδοπούλου», οι εκπρόσωποί του - αυτοί που σήμερα ποζάρουν ως θιασώτες του... «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία» - ήταν στην πρώτη σειρά κρατώντας το ίσο των φασιστικών αλαλαγμών.

Φυσικά δεν θέλει και πολύ μυαλό για να αντιληφθεί ο καθένας πως
η υποκρισία, ο λαϊκισμός, το ψάρεμα στα θολά νερά, η γελοιότητα, η παραχάραξη και η ξετσιπωσιά είναι συνώνυμα και σύμφυτα του φασισμού.
Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος
- το μόνο που χρειάζεται είναι λίγο μυαλό -
που εξηγεί το γιατί
εκείνο που περισσότερο και πάνω απ' όλα μισεί ο φασισμός, είναι η νοημοσύνη.

Απάντηση της εργατικής τάξης με νέα απεργιακή κινητοποίηση

Τα μέτρα στήριξης των κερδών των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων που θέλει να επιβάλλει η κυβέρνηση, η ΕΕ, όπως η κατάργηση του κατώτερου μισθού και μεροκάματου, η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, η κατάργηση της αποζημίωσης απόλυσης, η μείωση των κοινωνικών δαπανών ματώνουν το σώμα της εργατικής τάξης.

Το ΠΑΜΕ καλεί τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα να μην τα αποδεχτούν. Να συνεχίσουν ακόμα πιο συλλογικά, ακόμη πιο μαζικά. Να σπάσουν το φόβο, τη μοιρολατρία. Να παλέψουν για την ανατροπή αυτών και των αιτιών που τα γεννούν. Να οργανώσουν την πάλη τους. Να αποφασίσουν νέα απεργιακή κινητοποίηση μέσα από συζητήσεις, συσκέψεις, γενικές συνελεύσεις στους τόπους δουλειάς.

Καμιά αναμονή, τώρα συνεχίζουμε χωρίς ώρα χαμένη

Ομιλία του Θανάση Παφίλη στη Βουλή 27/9/2012

Όταν ο Θανάσης Παφίλης αποκάλεσε φασίστες, τους φασίστες.....

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Τρίπολη - Αποδοκιμασίες κατά Νεοναζί βο(υ)λευτών (Video)

27-9-2012 9-13-05 μμ

Κυριακή, 23 Σεπτέμβρη 2012.
Τρίπολη.
Κράξιμο σε βο(υ)λευτές της Ναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» από συγκεντρωμένο κόσμο στην παρέλαση για την άλωση (ή Σφαγή) της Τριπολιτσάς.
Θαυμάστε το επίπεδο του (νεόνυμφου) ναζιστή Παναγιώταρου και της κουστωδίας του.

ΣΕΒ προς υπουργείο: «Δεν μπορούν να μειωθούν οι τιμές»

ΣΕΒ προς υπουργείο: «Δεν μπορούν να μειωθούν οι τιμές»Αδυναμία μείωσης των τιμών δηλώνει ο ΣΕΒ σε υπόμνημα προς το υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων.

Ο Σύνδεσμος απαριθμεί τις επιβαρύνσεις που έχει υποστεί ο παραγωγικός κλάδος το τελευταίο διάστημα στις οποίες περιλαμβάνονται:

- Η αύξηση του κόστους ενέργειας, λόγω της αύξησης των τιμολογίων στο ηλεκτρικό ρεύμα (2008), της επιβολής Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στο ρεύμα (2010), του διπλασιασμού του ΕΦΚ στο μαζούτ (2011) και της επιβολής ΕΦΚ στο φυσικό αέριο(2011).

- Η αύξηση του κόστους πρώτων υλών, οι περισσότερες από τις οποίες είναι εισαγόμενες.

- Το χαμηλό επίπεδο των βασικών υποδομών (όπως π.χ. των υποδομών φόρτωσης στο λιμάνι του Βόλου).

- Το πολύ υψηλό κόστος των μεταφορών, το οποίο μόλις πρόσφατα έχει μειωθεί.

- Ο διπλασιασμός του κόστους δανεισμού το τελευταίο έτος.

- Η χειροτέρευση των όρων πληρωμής για τα εισαγόμενα υλικά (π.χ. υλικά συσκευασίας) που συνιστούν σημαντική αύξηση κόστους.

- Η σημαντική αύξηση των φόρων.

- Η μεγάλη καθυστέρηση επιστροφής του ΦΠΑ.

- Η διατήρηση πολλών ρυθμιστικών και διοικητικών εμποδίων.

«Είναι φανερό ότι οι παραπάνω παράγοντες επιβαρύνουν το κόστος και δεν επιτρέπουν τη μείωση των τιμών» αναφέρει ο ΣΕΒ. Υποστηρίζει, μάλιστα, ότι η συμπίεση του εργατικού κόστους δεν αποτελεί καθοριστικό παράγοντα μείωσης των τιμών.

Όπως σημειώνει: «Χαρακτηριστική περίπτωση είναι οι ενεργοβόρες βιομηχανίες, όπου το κόστος ενέργειας αποτελεί το 40-50% του κόστους παραγωγής. Για να αντισταθμιστεί η αύξηση του κόστους ενέργειας κατά 20%, που έχει επιβληθεί, απαιτείται να μειωθεί το εργατικό κόστος κατά 80%. Συνεπώς, οι καθοριστικοί παράγοντες για τη μείωση των τιμών των παραγομένων προϊόντων εξακολουθούν να είναι: η μείωση των φόρων, η άρση των ρυθμιστικών και διοικητικών εμποδίων και η βελτίωση της αποτελεσματικότητας της λειτουργίας του κράτους».

Στο υπόμνημά του προς το υπουργείο, ο ΣΕΒ ζητά απλοποίηση του επενδυτικού νόμου και τροποποιήσεις, όπως κλιμάκωση της κρατικής ενίσχυσης ανάλογα με τομεακά κριτήρια (ανάπτυξη τεχνολογίας, συνέργειες με τον περιβάλλοντα παραγωγικό ιστό, ανάπτυξη της αλυσίδας αξίας). Ζητά επίσης να υπάρξει ουσιαστική αξιολόγηση των ενισχύσεων που έχουν διοχετευθεί μέχρι σήμερα, μέσω του Επενδυτικού Νόμου.

Ο ΣΕΒ ζητά ακόμη, μεταξύ άλλων, κωδικοποίηση της νομοθεσίας για την αδειοδότηση, οριοθέτηση βιομηχανικών πάρκων, κατάργηση του Αγορανομικού Κώδικα, υποχρεωτική ηλεκτρονική τιμολόγηση σε όλες τις συναλλαγές με το Δημόσιο, μεταφορά του Γενικού Εμπορικού Μητρώου στη Γενική Γραμματεία Εμπορίου, ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς για κάθε είδους προμήθειες, ανεξαρτήτως ύψους, άρση ρυθμιστικών εμποδίων για τον ανταγωνισμό, απελευθέρωση επαγγελμάτων, κ.α.

Ο Σύνδεσμος αποδίδει εξάλλου τις πιέσεις για εσωτερική υποτίμηση (δηλαδή μείωση των εισοδημάτων προκειμένου να πέσουν οι τιμές) στην τεχνολογική υστέρηση της χώρας.

«Με τις ανεπαρκείς επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας σε όρους οικονομίας της γνώσης καθ’ όλη τη διάρκεια της ανοδικής πορείας, φθάσαμε σε σημείο οι εταίροι και δανειστές της χώρας να θεωρούν, σήμερα, ως διέξοδο για την χώρα και να την επιβάλλουν, τις χαμηλές αμοιβές και την εσωτερική υποτίμηση εν γένει» αναφέρεται συγκεκριμένα στο υπόμνημα.

«Εγώ είμαι ο Γέρων Παστίτσιος»-αποκλειστική συνέντευξη

Υπήρξε αναμφισβήτητα το πρόσωπο των ημερών. Ένας ολόκληρος κρατικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε προκειμένου να τον συλλάβει. Ο λόγος; Για τον 27χρονο διαχειριστή της ιστοσελίδας «Γέρων Παστίτσιος», ο οποίος μιλά αποκλειστικά στο www.koutipandoras.gr, και στον Κώστα Βαξεβάνη, για την περιπέτειά του.

Όπως επισημαίνει ο ίδιος σκοπός του δεν ήταν να προσβάλλει το Γέροντα Παίσιο αλλά περισσότερο να σατιρίσει τα όσα κατά καιρούς αναφέρονται για τις διάφορες προφητείες και θαύματα, που σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και άνθρωποι της εκκλησίας αναφέρουν ότι δεν έγιναν ποτέ, ενώ κάποιοι πλουτίζουν επικαλώντας τα.

Μιλά ακόμη και για το περίφημο θαύμα, το οποίο αναπαράχθηκε από δεκάδες blogs και sites, το οποίο όπως λέει το προώθησε προκειμένου να δείξει το πόσο ευκολόπιστοι είναι κάποιοι αλλά και το πόσο αναξιόπιστα είναι τα blogs.

Αναφέρει ακόμη το πώς κινήθηκαν οι αρχές προκειμένου να τον συλλάβουν και υπογραμμίζει χαρακτηριστικά ότι αυτό που ενόχλησε πιο πολύ ήταν η τρομακτική δημοφιλία που απέκτησε η σελίδα τον τελευταίο μήνα, καθώς εδώ και ένα χρόνο λειτουργούσε δίχως κανένα πρόβλημα. Και σημειώνει ότι όλα έγιναν επειδή δεν μπορούν να ασχοληθούν με τα ουσιώδη που απασχολούν την καθημερινότητα και βρήκαν την περίπτωσή του.

Δείτε ολόκληρο το βίντεο της αποκλειστικής συνέντευξης μόνο στο www.koutipandoras.gr

πηγή

71 χρόνια από την ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ)

Αντάρτης του Απελευθερωτικού Αγώνα

27 Σεπτέμβρη 1941Ποιοι αλήθεια από κείνη τη γενιά, οι ελάχιστοι που ζουν σήμερα, δε θυμούνται το κουράγιο, τη ζεστασιά, τη δύναμη που πήρε, όταν στα ψιθυριστά, στα κρυφά, για λόγους περιφρούρησης, μαθαίνανε πως ιδρύθηκε μια οργάνωση που καλούσε ΟΛΟΥΣ τους πατριώτες να μην υποταχθούν, αλλά να αντισταθούν με οποιονδήποτε τρόπο στη φασιστική καταιγίδα που πλάκωσε τον τόπο;
Επίσης το ΕΑΜ διακήρυξε πως το ίδιο αδέκαστοι και τιμωροί πρέπει να είναι οι πατριώτες στους συνεργάτες των καταχτητών, που από την είσοδό τους την πρώτη μέρα πήγαν μαζί τους. Οι Αθηναίοι πληροφορημένοι από την προηγουμένη για την επικείμενη κατάληψη είχαν κλειστεί στα σπίτια τους. Κανείς δεν κυκλοφορούσε. Η πόλη έμοιαζε νεκρή. Ηταν η πρώτη γενική αποδοκιμασία της κατοχής θα έλεγα, η πρώτη αντιστασιακή πράξη της Αθήνας.
«Βρέθηκαν “Ελληνες επίσημοι” για να παραδώσουν την πρωτεύουσα. Μια επιτροπή από τον στρατηγό

Καβράκο, στρατιωτικό διοικητή Αθηνών, το δήμαρχο της Αθήνας, Πλυτά, και Πειραιά Μανούσκο και το νομάρχη Αττικής Πεδόπουλο, έφτασε στο καφενείο Αμπελοκήπων ΠΑΡΘΕΝΩΝ απέναντι στη βίλα ΘΩΝ. Εκεί σε μια σύντομη κατάπτυστη τελετή παρέδωσαν τα κλειδιά της πόλης στον Ναζί αντισυνταγματάρχη Σέιμπεν παρουσία του στρατιωτικού ακολούθου της Γερμανικής Πρεσβείας» (βιβλίο Γιάννη Κυριακίδη «ΕΘΝΙΚΟΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ – ΦΑΛΗΡΟ 1941-1945», Εκδόσεις ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ, Μάης 1983, σελ. 9).
Αναφέραμε αυτή την παράγραφο του συγγραφέα που είναι η πραγματική αλήθεια, ιδιαίτερα για γνώση της Νεολαίας αλλά και των μεγαλυτέρων, πως η επίσημη πολιτεία από την πρώτη στιγμή παρέδωσε τη χώρα στον καταχτητή. Αλήθεια, οι απόγονοι αυτών και όλων όσοι πρόδωσαν το λαό και τους ηρωικούς φαντάρους μας που έμειναν στα αλβανικά βουνά, τους χιλιάδες ανάπηρους, αισθάνονται υπερήφανοι;

Αθήνα 4 Δεκέμβρη 1944. Χιλιάδες λαού στην κηδεία των θυμάτων της προηγούμενης μέρας. Ανάμεσά τους τα μαυροφορεμένα κορίτσια κρατώντας το πανό που έγραφε:« Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα - ΕΑΜ»

Θεωρήσαμε αυτή την παρένθεση απαραίτητη για να γίνει ακόμη πιο κατανοητή η κατάσταση της εποχής για τον αναγνώστη και τις προσπάθειες που έπρεπε να κάνουν οι κομμουνιστές για τη
συγκρότηση του ΕΑΜ και που σήμερα αναγνωρίζεται ακόμη κι από τους αντιπάλους, άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά, γιατί δεν μπορούν να αποσιωπήσουν το ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟ ιστορικό γεγονός πως πρωτεργάτης, οργανωτής, καθοδηγητής και αιμοδότης ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Επίσης, ήταν πολύ ενθαρρυντική η απήχηση που είχε η συγκρότηση του ΕΑΜ στη νεολαία, από 15 χρόνων και πάνω. Ηταν όχι μόνο ενθαρρυντική και συγκινητική, αλλά ένας φωτεινός φάρος για την επιτυχία του πολύ δύσκολου και συνάμα ωραίου αγώνα.Οι κομμουνιστές που βρίσκονταν στα ξερονήσια και τις φυλακές όχι μόνο δεν απολύθηκαν, αλλά κρατήθηκαν και παραδόθηκαν ως πρόβατα επί σφαγή. Οσοι όμως κατάφεραν να δραπετεύσουν από τις φυλακές και τις εξορίες έπρεπε να δουλέψουν στην παρανομία κάτω από τον κίνδυνο ανά πάσα στιγμή να συλληφθούν κυρίως από προδοσία των ντόπιων συνεργατών των καταχτητών, να βασανιστούν και να εκτελεσθούν, όπως και έγινε με τους πιο πολλούς. Αλήθεια, ποιος πλήρωσε γι’ αυτό το προδιαγεγραμμένο έγκλημα; Γιατί είναι επίσης γνωστότατο πως εκτελέστηκαν, εκτός πολύ λίγων που κατάφεραν να δραπετεύσουν, κι αυτοί έπεσαν στο καθήκον, όπου αυτό κάθε φορά τους καλούσε.

Χειμώνας 1941 – 1942. Μακάβρια μεταφορά. Ο πατέρας μεταφέρει το νεκρό παιδί του. Μια χαρακτηριστική, δυναμική σύνθεση σε «αργή κίνηση» (από το βιβλίο του Γ. Κυριακίδη «ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1941 – 1945»)

Ολοι όσοι επιχειρούν το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, όποιο χρώμα και όνομα κι αν έχουν σήμερα, πώς θα ονόμαζαν την τότε «Ελληνική» κυβέρνηση που έφευγε για το Κάιρο με τα κρατικά αποθέματα χρυσού, να κάνει από κει την «αντίσταση» – αφήνοντας εντολή να παραδοθούν με πρωτόκολλο οι κρατούμενοι κομμουνιστές πατριώτες στους φασίστες καταχτητές;Βέβαια, ο αντίπαλος ήξερε τι έκανε με την πράξη του αυτή. Θα απαλλασσόταν μια και καλή από ένα ανθρώπινο δυναμικό που θα κινητοποιούσε και θα οργάνωνε την αντίσταση, προσφέροντας έτσι και την τελευταία στιγμή οι ακραιφνείς «πατριώτες» μεγάλη υπηρεσία στον εχθρό και φίλο τους, όπως αποδείχτηκε στην πορεία. Αλλωστε, μην ξεχνάμε πως τότε από το παλάτι διοικούσε η Γερμανίδα «βασίλισσα», μέλος της χιτλερικής νεολαίας. Οσο για τους τότε πολιτικούς που η μεταξική δικτατορία είχε καταργήσει τα κόμματά τους, είχαν λουφάξει και δε βγήκε ούτε ΕΝΑΣ να πει μια λέξη για το Εγκλημα που συνετελέσθη. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε όλα τα ονόματα των περίφημων «πολιτικών» της εποχής, όμως, δεν είναι το θέμα αυτού του κειμένου. Απλώς δώσαμε μια αμυδρή εικόνα της κατάστασης που επικρατούσε, για να καταλάβει ο αναγνώστης κάτω από ποιες συνθήκες δούλευαν οι παράνομοι κομμουνιστές, αλλά και όλοι οι πατριώτες – δημοκράτες σ’ αυτόν το μεγαλειώδη αγώνα, κυρίως ώσπου να ανδρωθεί και να αποκτήσει γερές βάσεις μέσα στο λαό.
Στελέχη ηγετικά και απλά μέλη, 1.600 τον αριθμό, με πρώτο τον τότε Γενικό Γραμματέα, Νίκο Ζαχαριάδη, τον Γραμματέα της ΟΚΝΕ, Μαλτέζο, τον οποίο και δολοφόνησαν στις φυλακές Κέρκυρας, τα περισσότερα από τα στελέχη – μέλη της ΚΕ κλπ. Κάτω από αυτές τις συνθήκες φτάσαμε στον πόλεμο του ’40, την επίθεση της φασιστικής Ιταλίας, η οποία χτύπησε τις ελληνικές δυνάμεις στα σύνορα και μετά επέδωσε το τελεσίγραφο στην ελληνική κυβέρνηση δηλ. στον Μεταξά. Μια φασιστική κυβέρνηση που η στρατιωτική ηγεσία ήταν φιλογερμανική, όπως κι ο ίδιος ο Μεταξάς, ο οποίος όμως προσπαθούσε να κρατήσει και φιλικές σχέσεις με τους Αγγλους, λόγω παλατιού, αλλά και ο ίδιος να κλίνει ανάλογα με τις εξελίξεις. Γι’ αυτό και η εντολή προς το Στρατό ήταν «να ριχτούν μερικές τουφεκιές για την τιμή των όπλων»… Ομως ο λαός και τα παιδιά του σαν στρατιώτες στα αλβανικά βουνά, τους ανέτρεψε τα σχέδια και υποχρεώθηκαν να πουν το ΟΧΙ στις 28 Οκτώβρη του 1940. Την κρίσιμη αυτή στιγμή για την υπεράσπιση της πατρίδας, οι κομμουνιστές από τις φυλακές και τις εξορίες ζήτησαν να απολυθούν και να σταλούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Το γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη, Γραμματέα του Κόμματος, που δημοσιεύτηκε σε όλες τις εφημερίδες της εποχής, δείχνει τον πατριωτισμό των κομμουνιστών. Οι «νέοι ιστοριογράφοι», ντόπιοι και ξένοι, καλά θα κάνουν να το διαβάσουν, δεν μπορούν να το αγνοούν, αν θέλουν να δώσουν σωστά και αντικειμενικά τα ιστορικά γεγονότα.

Από τα κολαστήρια στο χτίσιμο του ΕΕΑΜ – ΕΑΜ

Το Κόμμα βγαίνει σ’ αυτή τη δύσκολη ώρα της χώρας από τη δεκαετία ’30-’40, για να σταθούμε μόνον σ’ αυτή, καταχτυπημένο, με νεκρούς από τους ηρωικούς αγώνες των καπνεργατών της Καβάλας, τον ηρωικό Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη, τις αντιφασιστικές και εργατικές διαδηλώσεις της Αθήνας, τα δικαστήρια, τις φυλακές και τα ξερονήσια, μα και από προβοκαρισμένες οργανώσεις όπως η «ΚΕ» που καθοδηγούνταν από τον υπουργό Ασφαλείας του Μεταξά, Μανιαδάκη. Κι όμως οι λίγοι που κατόρθωσαν να δραπετεύσουν, άρχισαν λιθαράκι λιθαράκι να χτίζουν τη μεγαλύτερη εποποιία του ΚΚΕ. Γιατί τέτοια ήταν το ΕΑΜ!
Οποιος είχε τη μεγάλη τιμή να γνωρίσει τους σκελετωμένους συντρόφους που δραπετεύοντας γύριζαν από τα κολαστήρια, ένιωθε περηφάνια, αισιοδοξία και δύναμη, όχι μόνο γι’ αυτά που έλεγαν και χωρίς να αποφεύγουν να τονίσουν τις πολλές θυσίες που θα χρειαστούν, αλλά στο τέλος οι λαοί θα είναι οι Νικητές, γιατί το δίκιο είναι με το μέρος τους, κι αυτό το επιβεβαίωναν τα βαθουλωμένα από την πείνα και τις κακουχίες μάτια τους, όλο φωτιά που έκαιγε και σε καθήλωνε, πείθοντάς σε για την ανάγκη του αγώνα χωρίς να σε φοβίζει. Το Κόμμα προχωρώντας με όλες αυτές τις δυσκολίες ξεκαθάριζε και έβαζε τις βάσεις για τη δημιουργία των Κομματικών Οργανώσεων και συγχρόνως έκανε τη σωστή ενέργεια να στραφεί κύρια στην εργατική τάξη, συγκροτώντας το Εργατικό ΕΑΜ (ΕΕΑΜ) – ανεξάρτητα από τις διάφορες μικρο-οργανώσεις και αντιστασιακές ομάδες που το καλοκαίρι του ’41 δημιουργούσαν βασικά νεολαίοι, άλλες σωστά προσανατολισμένες κι άλλες όχι, που στην πορεία ξεκαθάρισαν.
Τώρα το Κόμμα, οι όποιες δυνάμεις ηγετικών και άλλων στελεχών ήταν έξω κι αυτές που κατάφερναν να φτάνουν από τις αποδράσεις, άρχισαν με εντατικούς ρυθμούς τις συναντήσεις και τις επαφές, από τον Ιούλη του 1941, με όλους τους πολιτικούς ηγέτες της εποχής, από κεντρώους, φιλελεύθερους και λοιπούς, γιατί πίστευαν – και πολύ σωστά – πως έπρεπε να συμμετέχουν όλοι και να γίνει παλλαϊκή η υπόθεση του αγώνα εναντίον των καταχτητών. Οι επαφές τράβηξαν σχεδόν τρεις μήνες, όμως όχι μόνο δε συμφωνούσαν, αλλά αυτοί οι «υπερπατριώτες» προσπαθούσαν να πείσουν και όσους ταλαντεύονταν, να μην πάρουν μέρος σε μέτωπο αντίστασης με τους κομμουνιστές.
Το παρακάτω απόσπασμα, πάλι από το βιβλίο του Γ. Κυριακίδη, της αφήγησης του αγαπημένου συντρόφου και τόσο πιστού μέχρι το τέλος της ζωής του Γιώργη Στεφανίδη, είναι πολύ χαρακτηριστικό (σελ. 25):
«Στις 16 Ιούλη 1941 ιδρύεται το Εργατικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ή όπως σύντομα λεγόταν Εργατικό ΕΑΜ ή ΕΕΑΜ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι πρώτα ιδρύθηκε το ΕΕΑΜ και μετά 2,5 μήνες περίπου αργότερα το ΕΑΜ. Χαρακτηριστικό και παράδοξο, όχι όμως τυχαίο και ανεξήγητο. Η προσπάθεια για δημιουργία μιας εθνικοαπελευθερωτικής οργάνωσης με ομότιμη συμμετοχή όλων των κομμάτων, προσωπικοτήτων κλπ. άρχισε από τις πρώτες βδομάδες της κατοχής. Η άρνηση όμως των παλαιών παραδοσιακών αστικών κομμάτων, η αναβλητικότητα και η παλινωδία των αρχηγών τους, μέχρι να απαντήσουν τελικά, ακόμη και η προσπάθεια μέχρι εξαντλήσεως και της τελευταίας πιθανότητας ή δυνατότητας για να μεταπειστούν και να συμμετάσχουν, συντέλεσαν στην καθυστέρηση της συμφωνίας για το ΕΑΜ.
Αντίθετα οι εργάτες, οι εκπρόσωποι των ανώτατων συνδικαλιστικών οργανώσεων κλπ. γρήγορα συμφώνησαν και έτσι στις 16/6/41 ιδρύεται το ΕΕΑΜ».

Η ιδρυτική πράξη του ΕΑΜ

Ετσι μετά από την καθυστέρηση των διαβουλεύσεων για ένα τρίμηνο σχεδόν, αποφασίστηκε η ίδρυση του ΕΑΜ με αυτούς που δέχτηκαν, μένοντας πάντα ανοιχτοί σε οργανώσεις και προσωπικότητες που θα συμφωνούσαν ακόμη και εν μέρει με την ιδρυτική πράξη. Παραθέτουμε ένα μικρό κομμάτι απ’ αυτήν, αλλά θα συστήναμε στους αναγνώστες και κυρίως στους ιστορικούς να διαβάσουν το βιβλιαράκι του μεγάλου δασκάλου Δ. Γλυνού «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΕΑΜ»…
ΙΔΡΥΤΙΚΟΝ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ (ΕΑΜ)
1. Από τους αντιπροσώπους των κάτωθι υπογραφόμενων κομμάτων ιδρύεται το Εθνικόν Απελευθερωτικόν Μέτωπον της Ελλάδος (Ε.Α.Μ.). εις το Ε.Α.Μ. γίνεται ισοτίμως δεκτόν και παν άλλο κόμμα ή οργάνωσις που δέχεται τας αρχάς του παρόντος Ιδρυτικού ως και να εργασθή διά την επιτυχίαν των σκοπών του Ε.Α.Μ. προκείμενου να γίνη δεκτή εις το Ε.Α.Μ. οιαδήποτε οργάνωσις, δεν εξετάζεται το παρελθόν ή οι αντιλήψεις των σχετικώς με τη μελλοντική ανασυγκρότησιν της ελευθέρας και ανεξαρτήτου Ελλάδος, αλλά απλώς η πίστις των εις την ανάγκην του Εθνικού Απελευθερωτικού Αγώνος, η τιμιότης των απέναντι αυτού και η αποδοχή των αρχών του Ε.Α.Μ. που περιλαμβάνονται εις το παρόν ιδρυτικόν.
2. Σκοπός του Εθνικού Μετώπου είναι:
Α α. Η Απελευθέρωσις του Εθνους και από το σημερινόν ξένον ζυγόν και η απόκτησις της πλήρους ανεξαρτησίας της χώρας μας.
(ακολουθούν 6 άρθρα)…
7. Μεταξύ των κομμάτων και οργανώσεων αίτινες συνεργάζονται εις το Ε.Α.Μ. διατηρείται δι’ όλον το διάστημα του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνος η μεγαλυτέρα αλληλοβοήθεια και αλληλοϋποστήριξις διά παν ζήτημα το οποίον σχετίζεται με τον γενικόν απελευθερωτικόν αγώνα και τον ειδικώτερον εθνικοαπελευθερωτικόν αγώνα κάθε χωριστού κόμματος. Επίσης και αι συνεργαζόμεναι ως άνω οργανώσεις χρησιμοποιούν τας αντιστοίχους επιρροάς των διά την άμβλυνσιν κάθε μέτρου που στρέφεται κατά του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνος από τους εχθρούς του Εθνους, εντοπίους προδότας ή ξένους κατακτητάς.
Εν Αθήναις τη 28η Σεπτεμβρίου 1941
Διά το Κ.Κ.Ε. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Διά το Σ.Κ.Ε. ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ
Διά την Ε.Λ.Δ. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ
Διά το Αγρ. Κόμμα ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ.

Η μάχη της επιβίωσης

Μετά την ιδρυτική πράξη και σύμφωνα με το περιεχόμενό της, άρχισε η οργάνωση και βέβαια η αρχή κάπως αργή και δύσκολη, όμως αν εκείνες τις δύσκολες ώρες μπορούσες να σκύψεις και να αφουγκραστείς τη βουβή αγανάκτηση ολόκληρου του λαού (εκτός συνεργατών) και μάλιστα όταν καθημερινά γινόταν γνωστές οι κατασχέσεις, όχι μόνον πρώτων υλών αλλά τροφίμων, φαρμάκων, των πάντων κι όταν οι προβλέψεις για ένα χειμώνα όχι συνηθισμένο για την Αθήνα, τότε θα έπαιρνες δύναμη και κουράγιο για τη μεγάλη πορεία.
Εδώ πρέπει να πούμε πως το ΚΚΕ και το ΕΑΜ αφουγκράστηκαν και πιάσανε αυτό το σφυγμό που τους βοήθησε στον προγραμματισμό της δράσης.
Ετσι η πρώτη μάχη που έπρεπε να δοθεί ήταν η μάχη της επιβίωσης, η σωτηρία του λαού απ’ την πείνα για τις μεγάλες πόλεις και ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα.
Φάνηκε καθαρά πως οι καταχτητές θα χρησιμοποιούσαν το μέτρο της πείνας για την εξόντωση του λαού μαζί με τους συνεργάτες μαυραγορίτες. Η κατηγορία ανθρώπων – αν μπορούν να ειπωθούν άνθρωποι – αυτοί που πλούτισαν πάνω στα κορμιά των εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών με τη βοήθεια και συνδρομή των καταχτητών.
Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Γ. Κυριακίδη «ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1941», έκδοση «Τυποεκδοτική» 1983 (καθώς και το μακάβριο σκίτσο των σελίδων 31-36-37).
Οι πρώτες εκδηλώσεις του ΕΑΜ εστράφησαν στα προβλήματα επιβιώσεως του ελληνικού λαού και κυρίως στο επισιτιστικό. Οι ιδρυταί του ξεκίνησαν από την αρχή ότι το πρωταρχικό αίτημα του λαού ήταν η εξασφάλισις της βιολογικής του υπάρξεως που αποτελούσε μια συγκεκριμένη μορφή πάλης με γενικότερες συνέπειες.
Αυτό όμως που πέρασαν όσοι επέζησαν αυτού του συστηματικού εγκλήματος, τόσο αυτοί που σήμερα δε ζουν και ελάχιστοι που ζουν, δε θα ξεχάσουν όλους που πέθαιναν, αλλά εκείνες τις μανάδες με τα παιδιά απ’ το χέρι με τις πρησμένες κοιλιές και τη μακρόσυρτη κραυγή «Πεινάωωωω…» και στην επόμενη γωνιά να πέφτουν για να τους μαζέψει το καροτσάκι του δήμου και να ριχτούν σε κοινούς τάφους οπουδήποτε.
Θα χρειάζονταν πολλοί τόμοι, όπως λέει κι ο συγγραφέας στο παραπάνω βιβλίο, για να περιγράψει όποιος επιχειρούσε εκείνο το Γολγοθά αλλά και την αντοχή του λαού εκείνο τον φοβερό χειμώνα 1941-1942. Τις 250.000 νεκρούς, ΜΟΝΟΝ στην Αθήνα, Πειραιά και τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του νεοϊδρυθέντος ΕΑΜ για να σώζει έστω και μια ζωή κάθε φορά.

Οι οργανώσεις που συγκρότησε το ΕΑΜ

Μέσα απ’ αυτές τις συνθήκες προχωρούσε το ΚΚΕ και το ΕΑΜ για να οργανώσει την αντίσταση κατά της τριπλής φασιστικής κατοχής κι ας ήταν κάθε κίνηση και θάνατος πολύμορφος και τις περισσότερες φορές ήταν, όμως το ξεκίνημα είχε γίνει.
Πιστεύουμε λοιπόν πως στο κείμενο αυτό μπορούμε να αναφέρουμε μόνον ονομαστικά τις οργανώσεις που το ΕΑΜ συγκρότησε και τόσα προσέφεραν σ’ αυτόν το τιτάνιο αγώνα, αλλιώς για την καθεμιά θα χρειαζόταν και ένας τόμος.

  • «Εθνική αλληλεγγύη» το αποκούμπι των πεινασμένων φυλακισμένων, κατατρεγμένων, 2.600.000 μέλη σ’ ολόκληρη την Ελλάδα.
  • Η ίδρυση του ΕΛΑΣ, του ένοπλου τμήματος της αντίστασης, του ΠΡΩΤΟΥ λαϊκού στρατού της Ελλάδας. Η ολοκληρωτική του συγκρότηση 16 Φλεβάρη 1942 που έφτασε τις 130.000 περίπου. Πιστεύουμε πως η ζωή και δράση του ΕΛΑΣ δε μελετήθηκε καθόλου από το κόμμα και το λαϊκό κίνημα και ιδιαίτερα για τον ΕΛΑΣ της πόλης, σαν εμπειρία για το κίνημα, ανεξάρτητα αν στην πορεία του αγώνα στις σημερινές ή στις αυριανές συνθήκες χρησιμεύσει. Χωρίς αυτή τη μελέτη δεν υπάρχει σύνδεση της Ιστορίας. Παράδειγμα, τι ξέρουν οι νέοι μα και οι μεγαλύτεροι, πόσες και ποιες μάχες έδωσε ο ΕΛΑΣ της Αθήνας στην περίοδο 1943-44 που είχε ανδρωθεί και οι μάχες ήταν καθημερινές; Τι ξέρουν για τις στρατιωτικές μορφές που χρησιμοποιούσε φρουραρχεία κλπ. προσαρμόζοντας τη δράση του στις κάθε φορά νέες συνθήκες; Μήπως ξέρει κανείς για τη μάχη του Μαργαρίτη στο ποτάμι της Καλλιρρόης ενάντια στους Γερμανοτσολιάδες μέρα μεσημέρι από λόχους του 2/2 Τάγματος που τους προκάλεσε κυριολεκτικά πανωλεθρία; Ο ΕΛΑΣ όμως εκκαθάρισε απ’ τα πόδια του αυτή την εστία προδοτών που λυμαινόταν τις γειτονιές. Τα ΜΟΝΑ που εμφανίζονται σε κάποιες επετείους για την Αθήνα είναι 2-3 γεγονότα παραποιημένα και δυστυχώς η αντιιστορική τους παραποίηση συνεχίζεται. Ισως είναι καιρός να γίνει η μελέτη και η διόρθωση.
  • ΟΠΛΑ «Οργάνωση Περιφρούρησης Λαϊκού Αγώνα». Με 10.000 μέλη τα πιο άξια και πιστά παλικαριά του λαού. Οταν συγκροτήθηκε η ΠΕΕΑ μετονομάστηκε σε «Εθνική Πολιτοφυλακή». Η προσφορά της και η παρουσία της παντού στη μάχη, στη διαδήλωση, στη γειτονιά περιφρουρώντας και ειδοποιώντας για κάθε μπλόκο και επιχείρηση.
  • 23 Φλεβάρη 1943, ίδρυση της ΕΠΟΝ. Μια ανεκτίμητη προσφορά στη Νεολαία, ιδιαίτερα στα Γράμματα και τον Πολιτισμό.

Η ελεύθερη Ελλάδα και η πρωτοπορία του ΚΚΕ

Μόνον αυτές οι επιγραμματικές αναφορές δείχνουν το τεράστιο κίνημα του ΕΑΜ που αγκάλιασε το 80% του λαού, το οποίο στην ελεύθερη από τον ΕΛΑΣ Ελλάδα, έζησε τη λαϊκή εξουσία, ένιωσε πως ήταν άνθρωποι και ρύθμιζαν μόνοι τους τη ζωή τους και όσοι θέλησαν και θέλουν ακόμα να αμαυρώσουν σ’ αυτό την πρωτοπορία του ΚΚΕ τους διαψεύδουν τα 90 χρόνια ύπαρξης και δράσης του κι ακόμα πως είναι το ΜΟΝΟ κόμμα που στα ανώτερα σώματα παραδέχτηκε λάθη και αδυναμίες και είναι καταγραμμένα στα επίσημα κείμενα, θεωρούμε πως θα ήταν μια ελάχιστη τιμή στα χιλιάδες στελέχη και μαχητές αυτού του μεγάλου λαϊκού στρατού που έπεσαν για την απελευθέρωση, την εθνική ανεξαρτησία της πατρίδας και τη λαϊκή κυριαρχία, να παραθέσουμε το κείμενο με την πράξη της καθιέρωσης του ονόματος του ΠΡΩΤΟΥ Λαϊκού Στρατού. Κι αυτό επίτευγμα του ΚΚΕ. Τα 4 στελέχη που πήραν μέρος στη συνεδρίαση αυτή. Ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ ήταν. Μετέπειτα αυτός ο λαογέννητος στρατός που 33 μέρες έδωσε τη μάχη του Ηρωικού Δεκέμβρη του ’44 που η ΑΔΟΥΛΩΤΗ – πιστεύουμε πως σωστά της δόθηκε αυτός ο τίτλος – Αθήνα πάλεψε με τους νέους καταχτητές κάνοντας την κάθε πέτρα μετερίζι και το κάθε σοκάκι τάφο τους, με το αυτόματο και την αραβίδα μπροστά στα κανόνια, αεροπλάνα και τα τανκς, χωρίς να προλάβει να πάρει ανάσα από τα 4 ολόκληρα χρόνια της πείνας, τον κατατρεγμό και την καθημερινή πολύμορφη μάχη, γιατί και μια απλή διαμαρτυρία εναντίον των φασιστών καταχτητών μετατρεπόταν κυριολεκτικά σε πραγματική μάχη. Εγινε βασικός πυρήνας του ΔΣΕ που αντιπάλεψε τη δεύτερη «συμμαχική» του ντόπιου καθεστώτος αυτή τη φορά αγγλοαμερικανική επίθεση στο λαϊκοεπαναστατικό κίνημα. Το κείμενο που ακολουθεί είναι αυτούσιο από το βιβλίο του Γ. Κυριακίδη και εγκεκριμένο από τον Σπύρο Κωτσάκη – «Νέστορα» έναν από τους τέσσερις στη συνεδρίαση της ονομασίας και της διακήρυξης του ΕΛΑΣ και Καπετάνιος του 1ου Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ της Αθήνας.

Ο ΕΛΑΣ

Από την αρχή της κατοχής υπάρχει μια τάση ανάμεσα στους πιο ζωηρούς νέους για ένοπλη αντίσταση. Μερικοί κρύβουν όπλα. Αλλοι προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να εξασκηθούν στα όπλα.
Ολες αυτές οι προσπάθειες ήταν ατομικές. Η οργάνωση τότε δηλ. ΚΚΕ και ΕΑΜ έριχναν το κύριο βάρος στη μαζικοποίηση των οργανώσεων, των σωματείων κλπ. Στην κινητοποίηση για την επιβίωση που ήταν τότε το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα. Κυριολεχτικά ζήτημα επιβίωσης του Λαού.
Εντούτοις από το τέλος του 1941, τα ανώτερα καθοδηγητικά όργανα του ΕΑΜ, και του ΚΚΕ απασχολεί το πρόβλημα της δημιουργίας λαϊκού στρατού. Ηδη το Νοέμβρη – Δεκέμβρη 1941 συγκροτήθηκε το Στρατιωτικό Κέντρο Αντίστασης με σκοπό την οργάνωση του καινούριου στρατού. Στην προσπάθεια συνέβαλε και μια ομάδα αντιφασιστών μόνιμων αξιωματικών. Στα τέλη του Δεκέμβρη 1941 συγκροτείται η Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΣ με έδρα την Αθήνα. Στις 16 του Φλεβάρη του 1942 η ΚΕ του ΕΛΑΣ εξέδωσε την πρώτη της προκήρυξη προς τον Ελληνικό Λαό. Ηδη έχει προστεθεί στο ΕΑΣ το «Λ» (Λαϊκός). Αυτό έγινε στη σύσκεψη στελεχών στις 2 Φλεβάρη 1941 στους Αμπελόκηπους, για την επεξεργασία και έγκριση της διακήρυξης. Πήραν μέρος Π. Δανιηλίδης, Α. Τζήμας, θ. Χατζής, Σπ. Κωτσάκης. Την πρόταση έκανε ο Σπ. Κωτσάκης και έγινε αμέσως αποδεχτή ομόφωνα απ’ όλους. Σε συνέχεια εγκρίθηκε από τις ηγεσίες του ΕΑΜ και του ΚΚΕ και με την προκήρυξη που κυκλοφόρησε στις 16 Φλεβάρη 1942 καθιερώθηκε η ονομασία ΕΛΑΣ – ΕΘΝΙΚΟΣ ΛΑΪΚΟΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ.
Ετσι θα μείνει στην ιστορία ο λαογέννητος αυτός στρατός. Αυτός που τόσα πρόσφερε στον συμμαχικό αγώνα. Τόσο αγαπήθηκε από τον ελληνικό λαό που τον γέννησε και τον έθρεψε. Και τόσο μισήθηκε και πολεμήθηκε από όλους τους λογής – λογής καταχτητές και τους «Ελληνες» Συνεργάτες τους.
Θα κλείσουμε αυτό το κείμενο με ένα αφιέρωμα στους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς πατριώτες και μέσα σ’ αυτούς δεκάδες χιλιάδες κομμουνιστές που διάλεγαν πάντα τη θυσία της ίδιας της ζωής τους και ποτέ την προδοσία της πατρίδας και του κόμματος σ’ όλη τους την πορεία, με δύο στίχους από τους ύμνους του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ γιατί έτσι συνδέεται η ιστορία στην οποία αν αφήνεις τέτοιες σημαντικές περιόδους άγνωστες, οι «καλοθελητές» ιστοριογράφοι, μπορούν πιο εύκολα να διαστρεβλώνουν τα πάντα. Μ’ αυτούς τους δύο στίχους γίνεται πράξη και το σύνθημα «Πολεμάμε και τραγουδάμε».

Του ΕΛΑΣ

Εμπρός για την Ελλάδα

Το δίκιο και τη Λευτεριά

Σ’ ακρό βουνό και στην κοιλάδα

Πέτα πολέμα με καρδιά

***

Με χίλια ονόματα μια χάρη

Ακρίτας είτε αρματολός

Αντάρτης κλέφτης παλικάρι

Πάντα είναι ο ίδιος ο Λαός.

Του Δ.Σ.Ε.

1ος στίχος

Βροντάει ο Ολυμπος και πάλι.

Στην Πίνδο πέφτουν κεραυνοί

Σιούντε στεργιές και τα πελάγη

Οπλων ακούγεται γκλαγκή.

***

Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα

Εμπρός ακόμα μια φορά

Κράτα της Λευτεριάς τη δάδα

Στα δυο σου μπράτσα τα γερά.

Πηγή erodotos

ΠΑΜΕ απεργιακή συγκέντρωση 26/09 ΟΜΟΝΟΙΑ - «Βούλιαξε» το κέντρο της Αθήνας

H πορεία σε πλήρη ανάπτυξη

Χιλιάδες διαδήλωσαν «ταξικοί αγώνες, οργάνωση παντού, αυτός είναι ο φόβος του κάθε αφεντικού»

Εντυπωσιακή σε όγκο και παλμό ήταν η απεργιακή διαδήλωση της Αθήνας. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν η κεφαλή της πορείας έφτανε στην είσοδο του Ζαππείου, υπήρχαν ακόμη διαδηλωτές στην Ομόνοια.

Χιλιάδες εργατοϋπάλληλοι διαδήλωσαν με τις οικογένειές τους, με παλμό, με τις σημαίες και τα πανό των σωματείων τους, συγκροτώντας μαζικά μπλοκ από τόπους δουλειάς όπου δυναμώνει η σκληρή μάχη ενάντια στην αγριότητα της εργοδοσίας. Ξεχώρισε η συμμετοχή κλάδων όπου έγινε προσπάθεια να δυναμώσει η σχεδιασμένη, συλλογική δουλειά, με έλεγχο, μέσα από πολύμορφες αγωνιστικές παρεμβάσεις, όπως στον Τουρισμό. Ιδιαίτερα μαζικά ήταν τα μπλοκ των ξενοδοχοϋπαλλήλων, με πανό από τα σωματεία όλων σχεδόν των μεγάλων ξενοδοχείων της πρωτεύουσας.
Ξεχώρισε η οργανωμένη και μαζική παρουσία των επαγγελματοβιοτεχνών, με περισσότερα από κάθε άλλη φορά σωματεία να παίρνουν μέρος στη διαδήλωση (ενδεικτικά εμφανίστηκαν με τα δικά τους πανό από τους χώρους του ξύλου, των επιπλοποιών, των καυστηρατζήδων, των ηλεκτρολόγων, της Επιτροπής Αγώνα ΤΑΞΙ, της ΟΒΣΑ κ.ά.), ενώ πολλοί αυτοαπασχολούμενοι ήρθαν μόνοι τους να συμπληρώσουν τις γραμμές του αγώνα. Η μαζική συμμετοχή στη συγκέντρωση και στην πορεία, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αρκετά σωματεία έφεραν τον κόσμο τους συντεταγμένα, καθώς είχαν προηγηθεί συγκεντρώσεις στα γραφεία τους, κρίνεται πολύ σημαντική εξέλιξη, πολύ περισσότερο που η ΓΣΕΒΕΕ και η ΕΣΕΕ φρόντισαν να σπείρουν την σύγχυση, καλώντας μόνο σε στάσεις εργασίας, κόντρα στο κάλεσμα για 24ωρο κλείσιμο των καταστημάτων.

Στη συγκέντρωση παραβρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής την ΓΓ της ΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα.

Λαοθάλασσα στην Ομόνοια

Κεντρικός ομιλητής της συγκέντρωσης ήταν ο Γιώργος Πέρρος, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ. Νωρίτερα, χαιρετισμό απηύθυνε οΔημήτρης Θεοδωρόπουλος, μέλος τηςΠανελλαδικής Γραμματείας της ΠΑΣΕΒΕ, ο οποίος, ανάμεσα στα άλλα τόνισε: «Καμιά αυταπάτη, καμιά αναμονή. Είμαστε σε ετοιμότητα να δώσουμε ηχηρή απάντηση, όποτε έρθουν τα μέτρα στη Βουλή. Μπορούμε να τα φρενάρουμε, να ανατρέψουμε τα σχέδιά τους.
Μπορούμε και έχουμε χρέος να δυναμώσουμε τα σωματεία, να τα κάνουμε πηγή συλλογικής δύναμης, ικανής να βάλει φρένο στις βάρβαρες αντιλαϊκές πολιτικές που εφαρμόζονται». Και συμπλήρωσε: «Μαζί με τους εργαζόμενους, τους φτωχούς αγρότες, τις γυναίκες και τα παιδιά μας που έχουμε τα ίδια βάσανα και τον ίδιο αντίπαλο. Αυτός είναι ο δρόμος που προτείνει η ΠΑΣΕΒΕ. Μαζί με το ΠΑΜΕ, την ΠΑΣΥ, την ΟΓΕ και το ΜΑΣ. Δεν έχουμε να πληρώσουμε άλλο. Απορρίπτουμε τα μέτρα τους και τα μνημόνιά τους».
Στην κεφαλή της πορείας προς τη Βουλή, μπαίνει το πανό του ΠΑΜΕ που τόνιζε: «Οχι άλλες θυσίες για την πλουτοκρατία - Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς μνημόνια και έξω από την ΕΕ».

Νέα συνθήματα «σηκώνουν στο πόδι» ολόκληρη την Αθήνα: «Ταξικοί αγώνες, οργάνωση παντού, αυτός είναι ο φόβος του κάθε αφεντικού».
Η Σταδίου έχει πλημμυρίσει κόσμο και ακόμη δεν έχει φύγει ούτε η μισή συγκέντρωση από την Ομόνοια.
Καθώς η κεφαλή της πορείας φτάνει στο Σύνταγμα, έξω απ' τη Βουλή, τα συνθήματα δυναμώνουν: «Εδώ - εδώ μ' αγώνα ταξικό γιατί εμείς δε ζούμε με 400 ευρώ», «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, στον καπιταλισμό ποτέ συγχωροχάρτι», «Αυτά τα μέτρα, αυτή η πολιτική, των μονοπωλίων είναι εντολή».

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

«Παστίτσιος»

Στις παρασυνάξεις που διοργανώνουν κάθε χρόνο τα φασιστοειδή στο Γράμμο, όπου επιδίδονται στους συνήθεις αλαλαγμούς επί τη επετείω της ήττας του ΔΣΕ,

το κράτος μας (τους) είναι πολύ ανεκτικό,
όπως φέτος, όταν
η ατμόσφαιρα ρυπάνθηκε
- χοροστατούντος του μητροπολίτη Κονίτσης -
από τις ιαχές του τύπου
«θέλουμε να εξοντώσουμε τα ερυθρά σκουπίδια».

*

Στα «πανηγύρια» της μισαλλοδοξίας και της παραχάραξης της αλήθειας, όπως (και) τα φετινά στο Μελιγαλά,
το κράτος τους είναι πολύ ανεκτικό,
όταν η ατμόσφαιρα
- με το παπαδαριό να κρατά το «ίσο» -
ρυπαίνεται από τις ιαχές του τύπου
«τσεκούρι και φωτιά στα κόκκινα σκυλιά».

*

Εν ολίγοις,
στις περιπτώσεις που κάθε άλλο παρά δυσδιάκριτα είναι τα όρια ανάμεσα στο κήρυγμα της αγάπης, της συναλληλίας και της καταλλαγής και στο άλλο κήρυγμα,
δηλαδή στο «κήρυγμα» - προτροπή στο έγκλημα,
τότε, σε αυτές τις περιπτώσεις,
το κράτος μας (τους) παραμένει νηφάλιο, ψύχραιμο, επιδεικνύει αταραξία... Βούδα.

*

Αντίθετα, στις άλλες περιπτώσεις, όταν πρόκειται για τη σάτιρα που στρέφεται ενάντια στις προκαταλήψεις της θρησκοληψίας, στο εμπόριο του θρησκευτικού συναισθήματος και του σκοταδισμού
τότε το κράτος μας (τους)
- και μάλιστα κατόπιν παρέμβασης των ναζιστών της «Χρυσής Αυγής» -
τίθεται ολόκληρο σε κατάσταση συναγερμού και αποκαλύπτεται ως το γνωστό αδελφάκι (κατά τη Θεογονία του Ησίοδου) της Βίας:
Τότε, δηλαδή, εν ριπή οφθαλμού
- όπως συνέβη με τον 27χρονο που συνελήφθη (!) για «βλασφημία» (!) επειδή σατίριζε φωτογραφίες και αποκαλούσε «Παστίτσιο» τον λεγόμενο Γέροντα Παΐσιο -
κινητοποιούνται οι πάντες:
Από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος μέχρι τους εισαγγελείς και από τους εισαγγελείς μέχρι τους κατά τόπον «χωροφύλακες»!

*

Επομένως, το κράτος μας (τους) ξέρει
και ποιος είναι ο «εχθρός»
και πότε να ανασύρει και να στρέφει εναντίον του «εχθρού» τους βρικολακιασμένους νόμους του «Πατρίς - Θρησκεία - Τρομοκρατία».

*

Το κράτος μας (τους) είτε υπουργός Δημόσιας Τάξης είναι ο ΠΑΣΟΚος, είτε είναι ο Νεοδημοκράτης, είτε υπουργός Δικαιοσύνης είναι σήμερα ο ΔΗΜΑΡιστερός κ. Ρουπακιώτης,
αυτό είναι - θα πείτε.
Και θα έχετε δίκιο...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Ο Αποστόλης για τους χρυσαυγίτες και τον Κασιδιάρη

tsoliaskatoaristera

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου για τα επεισόδια κουκουλοφόρων - αστυνομίας 26/09/12

Η τεράστια κινητοποίηση της αστυνομίας για να αντιμετωπίσει μερικές δεκάδες κουκουλοφόρους, οι συλλήψεις ακόμα και μαθητών πολύ μακριά από το κέντρο της Αθήνας από νωρίς το πρωί, το κυνηγητό και ο «κλεφτοπόλεμος» μέχρι την Ομόνοια, δείχνουν την επιδίωξη της κυβέρνησης και των μηχανισμών να κατατρομοκρατήσουν το λαό.

Αποδεικνύει επίσης ότι υπάρχει έτοιμο σχέδιο καταστολής του λαϊκού κινήματος, έστω κι αν αυτό δεν τέθηκε σε ολοκληρωτική εφαρμογή σήμερα στην πανεργατική απεργία και τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ σε όλη την Ελλάδα.

Απεργία- Ευκαιρία! [26-09-2012]

«Και τι θα αλλάξει με μια απεργία;» Ερώτημα που ακούγεται, όταν προκηρύσσεται, ή γίνεται απεργία, όπως σήμερα. Μια απάντηση θα μπορούσε να είναι με ερώτηση: Υπάρχει πιθανότητα να αλλάξει κάτι αν δεν γίνει μια κινητοποίηση; Όλα όσα έχουμε ως κατακτήσεις, ως επίπεδο ζωής και τα βρήκαμε από πατεράδες και παππούδες, μας χαρίστηκαν;  Τα επιδόματα, τα δώρα, οι πρόνοιες για αρρώστους, έγκυες γυναίκες, οι συντάξεις, η κάλυψη ιατροφαρμακευτικών αναγκών.
Όλα αυτά και άλλα τόσα είναι αποτέλεσμα, απεργίας ή απειλής απεργίας. Ή μάλλον για να είμαστε πιο σαφείς, είναι αποτέλεσμα απειλής ξεσηκωμού. Και όσο πιο ανεβασμένο είναι το κομμάτι του λαού που τα διεκδικεί, τόσο πιο πολλά είναι τα οφέλη. Όσο πιο μαζικό είναι το κίνημα διεκδίκησης, τόσο πιο αποτελεσματικό είναι. Και όσο πιο καθαρούς στόχους έχει τόσο περισσότερο το υπολογίζουν. Παρά τις δυσφημιστικές εκστρατείες και τις επιθέσεις life style, ως αντίπαλο δέος.
Ξέρω ότι για πολλούς αναγνώστες αυτά είναι αυτονόητα. Πιστέψτε με όμως, επειδή έχω την τύχη, ή την ατυχία, να δέχομαι καθημερινά αρκετές εκατοντάδες μηνύματα, (στούντιο, τηλέφωνα, site κλπ), σας πληροφορώ ότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο, ή γνωστό. Υπάρχει κόσμος, που δοξάζει τον Θεό, επειδή μόνο και μόνο, αναπνέει. Που έχει μια δουλειά και μπορεί και επιβιώνει. Που εξασφάλισε 400 ευρώ για τον επόμενο μήνα.
Υπάρχει κόσμος που θεωρεί αδιανόητο να διεκδικήσει. Οτιδήποτε. Δουλειά, σύνταξη, μισθό, δώρο, αξιοπρέπεια, υπερηφάνεια, δίκιο, αντίλογο στο αφεντικό του… Υπάρχει κόσμος που δεν γνωρίζει, ούτε συνειδητοποιεί την απλή αλήθεια, ότι όλα κερδίζονται και τίποτε δεν χαρίζεται. Αυτό που για άλλες γενιές ήταν αυτονόητο, σήμερα είναι το ζητούμενο. Υπάρχει κόσμος, χωρίς καμία εμπιστοσύνη στην δύναμή των πολλών, στην αποφασιστικότητα του συνόλου, την μαχητικότητα και την οργανωμένη δράση του. Δεν πιστεύει και έχει μάθει να μην πιστεύει.

Και μεγάλο μέρος αυτού του κόσμου, είναι νέοι άνθρωποι. Πιο μορφωμένοι, από τους γονείς τους, πιο ταξιδεμένοι, πιο καλοθρεμμένοι, αλλά ταυτόχρονα πιο μαλθακοί και πιο εύκολα διαχειρίσιμοι. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που στην Ελλάδα της φτώχειας, της κρίσης, του ΔΝΤ και της Τρόικας, δεν υπάρχει φοιτητικό κίνημα, αντάξιο της ηλεκτρισμένης εποχής.
Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε να επιβιώσουμε, ή να ζήσουμε όπως ο καθένας ονειρεύεται.Αυτό που ξέρω είναι ότι, ΜΟΝΟΙ μας θα αποκτήσουμε αυτό που επιθυμούμε.Μόνοι μας θα επιβάλουμε το δίκιο μας. Μόνοι μας θα κατακτήσουμε ότι μας αξίζει.
Και αυτό δεν θα γίνει κάποτε. Γίνεται και πρέπει να γίνεται τώρα. Γι αυτό η σημερινή απεργία, ας είναι η πρώτη αναμέτρηση, με τον μαλθακό εαυτό μας, με το κακομαθημένο μυαλό μας και την κοιμισμένη συνείδηση.
Ας είναι η πρώτη αναμέτρηση, για να μην καταγραφεί ως η τελευταία ευκαιρία.
Θύμιος.Κ

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου για τα νέα μέτρα και τη συνάντηση Μέρκελ – Λαγκάρντ 26/09/12

kkeΤην ώρα που η συγκυβέρνηση με την τρόικα οριστικοποιούν το νέο αντιλαϊκό σφαγείο στο όνομα του προηγούμενου δήθεν σωτήριου κουρέματος, η ΕΕ και το ΔΝΤ τσακώνονται για το ποιος θα ωφεληθεί από το πιθανό νέο κούρεμα, ενώ είναι ομόφωνοι για το μεγαλύτερο τσάκισμα του λαού.

Η συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ και ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης αποδεικνύεται ότι είναι ένας ατελείωτος λαβύρινθος για το λαό με πολλούς μινώταυρους.

Ανακοίνωση του ΠΑΜΕ για τη σημερινή απεργία και τις συγκεντρώσεις

561617_460403790649338_1958907292_nΧαιρετίζουμε τους χιλιάδες εργάτες, ανέργους, συνταξιούχους, τους νέους και τις νέες, τους μετανάστες, τους συναγωνιστές αυτοαπασχολούμενους, έμπορους και βιοτέχνες, που συμμετείχαν μαζικά στις σημερινές απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ σε όλη τη χώρα.

Η εντυπωσιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην Αθήνα,αποτέλεσμα της δουλειάς των σωματείων, επιτροπών αγώνα σε χώρους δουλειάς, λαϊκών επιτροπών, με συνελεύσεις, συσκέψεις και συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν το προηγούμενο διάστημα στους κλάδους, σε αρκετάεργοστάσια, σε τόπους δουλειάς και γειτονιές, αποτελεί στοιχείο που δείχνει την ενίσχυση του ταξικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα, φανερώνει το δρόμο για τη συνέχεια.

Χιλιάδες εργαζόμενοι νίκησαν την τρομοκρατία και τις απειλές της εργοδοσίας, τις δυσκολίες που έχουν φέρει τα βάρβαρα μέτρα στη ζωή της εργατικής-λαϊκής οικογένειας, ξεπέρασαν αυταπάτες και ψεύτικες ελπίδες, κάνοντας το βήμα να σταθούν σε όλα αυτά κόντρα και ταξικά.

Πιο δυνατά, πιο αποφασιστικά να στριμώξουμε την κυβέρνηση, την ΕΕ, το ΔΝΤ, την μεγαλοεργοδοσία και τους βιομηχάνους..

Προετοιμάζουμε το επόμενο βήμα, είμαστε σε αγωνιστική ετοιμότητα με νέες κινητοποιήσεις σε κάθε κλάδο, σε κάθε τόπο δουλειάς, για να μην περάσουν τα νέα μέτρα εξαθλίωσης του λαού.


Με αφοβία να δυναμώσουμε τους αγώνες μας, να μη δεχτούμε τη σύγχρονη σκλαβιά.

Δήλωση Αλεκας Παπαρήγα στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ

thumbnail«Για να υπάρχουν αποτελέσματα στους αγώνες χρειάζεται ένα καινούριο ξεκίνημα στη συσπείρωση δυνάμεων, στα ριζοσπαστικά αιτήματα, στις ανεβασμένες μορφές πάλης», δήλωσε η Γ.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ.

«Ο λαός πρέπει να πιστέψει ότι μια Ελλάδα αποδεσμευμένη από την ΕΕ, μια Ελλάδα όπου ο λαός κάνει κουμάντο μπορεί να εξασφαλίσει την κοινωνική ευημερία και να αποτρέψει τα χειρότερα. Αν δεν το πιστέψει αυτό ο λαός τότε το πάνω χέρι θα το έχουν τα κόμματα εξουσίας, οι πλουτοκράτες και οι διάφοροι διαχειριστές που τον κοροϊδεύουν ασύστολα», πρόσθεσε.

Ο Αλέξης Τσίπρας την ώρα που φτάνει στην Πατησίων για την συγκέντρωση της ΓΣΕΕ. (Εικόνες)

Οι φωτογραφίες από το enikos.gr

Αντίδραση πυροσβεστών για τις μάνικες κατά διαδηλωτών

Επιστολή διαμαρτυρίας της Ενωσης Αξιωματικών στον Ν. Δένδια

Αντίδραση πυροσβεστών για τις μάνικες κατά διαδηλωτώνΕπιστολή απέστειλε η Ένωση Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος προς τον υπουργό Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη Ν. Δένδια με την οποία εκφράζει την αντίθεσή της στην εντολή να παραχωρηθούν από την Πυροσβεστική στην ΕΛ.ΑΣ. τρία υδροφόρα οχήματα Α΄ τύπου πρώτης και άμεσης επέμβασης.

Στην ανακοίνωση που έχει ως αποδέκτες και τον Γενικό Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας, τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών και τον Αρχηγό του Πυροσβεστικού Σώματος οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των αξιωματικών της Πυροσβεστικής σημειώνουν πως «τέτοιες ενέργειες δυναμιτίζουν την εργασιακή και κοινωνική ειρήνη και κινούνται εκτός των ορίων της νομιμότητας».

Όπως λένε ο νόμος 3511/2006 καθορίζει ότι το Πυροσβεστικό Σώμα έχει «την ευθύνη και τον επιχειρησιακό σχεδιασμό της καταστολής των πάσης φύσεως πυρκαγιών και την παροχή κάθε είδους δυνατής συνδρομής για τη διάσωση των ατόμων και υλικών αγαθών, που απειλούνται από αυτές».

Οι συνδικαλιστές της Πυροσβεστικής επισημαίνουν πως «η χρήση των υδροφόρων πυροσβεστικών οχημάτων απ΄την ΕΛ.ΑΣ. θέτει σε κίνδυνο τόσο τα αποτελέσματα της όποιας επιχείρησης κατάσβεσης, όσο και την ασφάλεια και την σωματική ακεραιότητα των επιβαινόντων σε αυτά».

Απευθυνόμενοι στην κοινωνία διαβεβαιώνουν πως «θα είμαστε παρόντες στους κοινωνικούς αγώνες και αρνούμεθα να ενταχθούμε σε μηχανισμούς κατασταλτικής νοοτροπίας».

Φραστική επίθεση κατά πολιτευτή των «Ανεξάρτητων Ελλήνων»

Φραστική επίθεση δέχτηκε ο πολιτευτής Τρικάλων των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» Στέλιος Λάσκος στη σημερινή συγκέντρωση στο Εργατικό Κέντρο Τρικάλων.
Ο κ. Λάσκος, όπως κατέγραψε το trikalanews.gr ανέβηκε στο βήμα, για να μιλήσει ως Πρόεδρος του Συλλόγου Πολυτέκνων και την ώρα που αναφέρθηκε στο πρόβλημα της μετανάστευσης που υπάρχει, δέχτηκε την φραστική επίθεση από τους... Rossonero, oι οποίοι τον αποκάλεσαν «Χρυσαυγίτη» και «φασίστα».
Κάτω από συνεχείς αποδοκιμασίες, ο κ. Λάσκος συνέχισε την ομιλία του και την ολοκλήρωσε, αφού χρειάστηκε πολλές φορές να την διακόψει υπό τις αποδοκιμασίες, στις οποίες δεν «απάντησε»…

KKE:Πράξη ευθύνης και ελπίδας είναι η συμμετοχή κάθε εργαζόμενου στην αυριανή απεργία.

«Πράξη ευθύνης και ελπίδας είναι η συμμετοχή κάθε εργαζόμενου στην αυριανή απεργία, ώστε αυτή να αποτελέσει μια νέα εκκίνηση στην οργάνωση και την αντεπίθεση του εργατικού κινήματος, για να βάλει φρένο και τέλος στις θυσίες του λαού για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας, για την παραμονή της χώρας στη «λυκοσυμμαχία» της ΕΕ»

τονίζει η ανακοίνωση του ΚΚΕ.


Η ανακοίνωση που εξεδόθη από το ΚΚΕ, με αφορμή τις αυριανές κινητοποιήσεις, αναφέρει επίσης:

«Για να αναδειχθεί η δύναμη της εργατικής τάξης, η μαχητική της αλληλεγγύη και η απαίτηση για τη λήψη ουσιαστικών μέτρων προστασίας για τους ανέργους, τις λαϊκές οικογένειες που βρίσκονται σε απόγνωση. Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους να «μην υποκύψουν στην εργοδοτική τρομοκρατία, στη λογική του «τίποτα δεν γίνεται» και του «χαμένου μεροκάματου» που καλλιεργεί η εργοδοσία, αλλά και οι συνδικαλιστές που καλλιεργούν το συμβιβασμό με το κεφάλαιο.


Στην απεργία και τις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ έχουν θέση όλοι οι νέοι, τα παιδιά της εργατικής τάξης, που βρίσκονται στην ανεργία, στα σχολεία και τις σχολές, γιατί πρώτα απ' όλα κρίνεται το δικό τους παρόν και μέλλον», αναφέρεται στην ανακοίνωση του ΚΚΕ, όπου προστίθεται, πως «μαζί με τους απεργούς εργάτες των εργοστασίων και των γραφείων πρέπει να βρεθούν οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μικροί έμποροι και βιοτέχνες και αυτοί πρέπει να σταματήσουν τη δουλειά, να κλείσουν τα μαγαζιά. Έτσι θα είναι πιο ηχηρή η λαϊκή άρνηση στην υποταγή και στην εξόντωση».

Ανακοίνωση του ΚΚΕ, αναφορικά με τη σύλληψη 27χρονου χρήστη του Facebook

«Το ΚΚΕ δεν συμφωνεί με την προσβολή των θρησκευτικών πεποιθήσεων. Ωστόσο είναιαπαράδεκτο, αντιδραστικό και σκοταδιστικό φαινόμενο η δίωξη της σάτιρας, πόσο μάλλον ότανστηλιτεύει τη θρησκοληψία, το διαδεδομένο φαινόμενο εκμετάλλευσης της πίστης και την εξαπάτηση των θρησκευόμενων.
Η σύλληψη του 27χρονου χρήστη του Facebook πρέπει να καταδικαστεί από τη νεολαία και το λαό. Η κυβέρνηση έχει την ευθύνη γι' αυτή την τρομοκρατική δίωξη που πρέπει να σταματήσει αμέσως. ».

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Κλάους Μπάρμπι και CIA: Ο Ναζί εγκληματίας πολέμου που κυνήγησε τον Τσε

Η άνανδρη δολοφονία του Τσε Γκεβάρα από δυνάμεις του βολιβιανού στρατού και πράκτορες της CIA, τον Οκτώβρη του 1967, έχει πτυχές που πιθανόν να μην τις μάθουμε ποτέ. Κάποιες άλλες είναι ίσως λιγότερο γνωστές στο ευρύ κοινό. Μια απο αυτές είναι η συνεργασία της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ με διαβόητο Ναζί εγκληματία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι η ιστορία του Νίκολαους “Κλάους” Μπάρμπι, του λεγόμενου “χασάπη της Λυών” – λόγω των φρικτών εγκλημάτων που διέταξε στη γαλλική πόλη – ο οποίος μια εικοσαετία και πλέον μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου “στρατολογήθηκε” από τη CIA στο κυνήγι του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία.

Λίγα λόγια για τον Ν. Κλάους Μπάρμπι:

Γεννήθηκε στις 25 Οκτώβρη 1913 στο Γκόντεσμπεργκ της Πρωσίας. Στα 22 του χρόνια ο “Κλάους” εντάχθηκε στην ειδική υπηρεσία πληροφοριών των SS, λειτουργώντας ως πληροφοριοδότης για το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ. Η πορεία του από εκεί και πέρα είναι συνδεδεμένη με τα φρικιαστικότερα εγκλήματα των SS και της Γκεστάπο κατά την άνοδο του ναζισμού στην Ευρώπη. Σε ηλικία μόλις 29 ετών διορίζεται επικεφαλής του γραφείου της Γκεστάπο στη Λυών της Γαλλίας. Οι μαρτυρίες λένε ότι ο Μπάρμπι υπήρξε σαδιστικά αιμοσταγής: έλαβε μέρος στο βασανισμό ανδρών και γυναικόπαιδων, χρησιμοποίησε ηλεκτροσόκ κατά τη διάρκεια ανακρίσεων ενώ δεν δίσταζε να βασανίσει και σεξουαλικά τα θύματα του. Έλαβε το προσωνύμιο “Χασάπης της Λυών” για τη βαρβαρότητα που επέδειξε ως επικεφαλής της ναζιστικής μυστικής αστυνομίας στην πόλη. Τον Απρίλη του 1944 διέταξε την απέλαση – με κατεύθυνση τα κρεματόρια του Άουσβιτς – 44 παιδιών από ορφανοτροφείο της κωμόπολης Ιζιέ. Έλαβε μέρος σε δεκάδες επιχειρήσεις των ναζιστικών στρατευμάτων κατά γάλλων παρτιζάνων μέχρι και το τέλος του πολέμου.

Κατά έναν παράξενο τρόπο, μετά το τέλος του Β’Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα του χιτλερικού καθεστώτος, ο Μπάρμπι στρατολογήθηκε από τους “Δυτικούς συμμάχους”, δουλεύοντας για τη Βρετανία μέχρι το 1947 και έπειτα για τις μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1951, με τη βοήθεια της CIA και του Βατικανού, καταφέρνει να διαφύγει από την Ευρώπη με κατεύθυνση την Αργεντινή – η “απόδραση” του Μπάρμπι στη Λατινική Αμερική είναι μια απ’ τις πολλές υποθέσεις αξιωματούχων του χιτλερικού καθεστώτος που με τη βοήθεια της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας εγκατέλειψαν την Ευρώπη. Απο ‘κει και πέρα ο “Χασάπης της Λυών” – πότε σε συνεργασία με την CIA και πότε ως πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών της Δυτικής Γερμανίας (BND) – θα λάβει μέρος σε αμέτρητες εγκληματικές επιχειρήσεις, από απόπειρες δολοφονίας μέχρι στρατιωτικά πραξικοπήματα. Το 1965 ο Μπάρμπι βρίσκεται στη Βολιβία δουλεύοντας για την BND και έχοντας εξασφαλίσει το μισθό του σε τραπεζικό λογαριασμό με έδρα το Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ. Διαμένει στην πρωτεύουσα Λα Παζ φέροντας τον τίτλο του “επιχειρηματία”, υπό το όνομα “Κλάους Αλτμαν”…

Η ταυτότητα του “Κλάους Αλτμαν” στη Βολιβία.

Η ανάμειξη του Κλάους Μπάρμπι στην σύληψη και δολοφονία του Τσε αποκαλύφθηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Βαθιά αντικομμουνιστής και γνώστης τακτικών πολέμου απ’ τη θητεία του στα ναζιστικά στρατεύματα, ο Μπάρμπι αποτέλεσε έναν εκ των ιδανικών υποψηφίων για συμμετοχή στο κυνήγι του Τσε. Προκειμένου να συλλάβουν τον αργεντίνο επαναστάτη, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ήταν αποφασισμένες να κάνουν τα πάντα. Ο βρετανός, βραβευμένος με Όσκαρ, σκηνοθέτης Κέβιν Μακ Ντόναλντ ερεύνησε την συμμετοχή του πρώην διοικητή της Γκεστάπο στον εντοπισμό και την σύλληψη του Τσε. Το ντοκυμαντέρ με τίτλο “Ο Εχθρός του Εχθρού μου” (My Enemy’s Enemy) περιγράφει πτυχές της στρατολόγησης του “χασάπη της Λυών” στο κυνήγι που εξαπέλυσε η CIA στη Βολιβία. Σύμφωνα με πληροφορίες που συνέλεξε ο Μακ Ντόναλντ, η CIA χρησιμοποίησε τις – αν μη τι άλλο πολύτιμες – εμπειρίες του Μπάρμπι απέναντι στους γάλλους παρτιζάνους κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Αλβάρο ντε Κάστρο, έμπιστος του Μπάρμπι εκείνα τα χρόνια, εξιστορεί στο ντοκυμαντέρ: “Συνάντησε (ο Μπάρμπι) τον στρατηγό Σέλτον, τον αρχηγό της μεραρχίας από τις ΗΠΑ. Ο Άλτμαν (κωδική ονομασία του Μπάρμπι) χωρίς αμφιβολία του έδωσε συμβουλές στο πως να πολεμήσει τους αντάρτες. Χρησιμοποίησε τις γνώσεις που είχε αποκτήσει απ’ τη δουλειά του στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το πιο σημαντικό ήταν ότι κατείχε αυτήν την εμπειρία”. Μάλιστα ο ντε Κάστρο αποκαλύπτει την προκλητική υπεροψία με την οποία ο εγκληματίας Ναζί αντιμετώπιζε τον Τσε: “Αυτός ο κακομοίρης δεν θα είχε επιζήσει καθόλου εάν είχε πολεμήσει στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο” συνήθιζε να λέει ο Μπάρμπι.

 

Την περίοδο της προβολής του ντοκυμαντέρ (Δεκέμβρης 2007), ο σκηνοθέτης Μακ Ντόναλντ αφηγείται στην εφημερίδα “Guardian”: “Ο Γκεβάρα έφτασε στη Βολιβία μεταμφιεσμένος – όπως οι γάλλοι αντάρτες στον πόλεμο που ήταν συνεχώς μεταμφιεσμένοι ώστε να περνούν απαρατήρητοι απ’ τους γερμανούς. Υποψιάζομαι ότι η συμβολή του Μπάρμπι (στην σύλληψη) ήταν περισσότερο σε θεωρητικό επίπεδο και, αν το σκεφτείτε, είναι λογικό απ’ την πλευρά των βολιβιανών και των αμερικανών. Είχε έμπρακτη ειδίκευση στο αντικείμενο, ήταν σκληρός αντικομμουνιστής. Ούτε οι αμερικανοί, ούτε οι βολιβιανοί είχαν τέτοιου είδους εμπειρία”.

Η συνεργασία της CIA και της βολιβιανής κυβέρνησης με τον διαβόητο εγκληματία του Τρίτου Ράϊχ οδήγησε στην σύλληψη και δολοφονία του Ερνέστο Γκεβάρα, στις 9 Οκτώβρη 1967. Στο ντοκυμαντέρ “Ο Εχθρός του Εχθρού μου”, ένας συνάδελφος του Μπάρμπι στην Υπηρεσία αντικατασκοπείας του αμερικανικού στρατού (US Army Counter-Intelligence) θα δηλώσει κυνικά: “Δεν πιστεύω ότι ήταν πραγματικά σαδιστής. Έκανε αυτό που του είχε ανατεθεί και ήταν περήφανος για την ικανότητα του να ανακρίνει ανθρώπους”. Από τον ναζιστικό ιμπεριαλισμό της φρίκης του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ο Κλάους Μπάρμπι (ή Κλάους Άλτμαν) θα μεταπηδήσει με παροιμιώδη ευκολία στο στρατόπεδο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού του μεταπολέμου, αυτόν του Ψυχρού Πολέμου. Για τα εγκλήματα του δεν θα τιμωρηθεί ποτέ όπως του άξιζε.

Ο “χασάπης της Λυών” θα συλληφθεί το Γενάρη του 1983 απ’ τις βολιβιανές αρχές και θα εκδωθεί στη Γαλλία προκειμένου να δικαστεί. Θα καταδικαστεί για 41 διαφορετικές κατηγορίες εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και θα φυλακιστεί σε ισόβια κάθειρξη στη Λυών το 1987 – την πόλη που τέσσερις δεκαετίες πριν είχε ζήσει τον σαδισμό και τη βαρβαρότητα της αρρωστημένης ιδεολογίας του. Αμετανόητος μέχρι τέλους θα δηλώσει ενώπιον του δικαστηρίου: “Ενώπιον του Θεού θα κριθώ αθώος”. Το 1991 πεθαίνει στην φυλακή από λευχαιμία, σε ηλικία 77 ετών.

Πηγή : Ελληνικό Αρχείο Τσέ Γκεβάρα

Θανάσης Παφίλης : Να κλείσει το λεγόμενο «Γραφείο Ευρέσεως Εργασίας Ελλήνων της Τ.Ο. Εύβοιας – Βοιωτίας» της «Χρυσής Αυγής».

Προς του Υπουργούς Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας και Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτης
Όπως διαπιστώνεται από την σχετική ιστοσελίδα, η φασιστική οργάνωση «Χρυσή Αυγή» δημιούργησε παραμάγαζο που αποκαλεί «Γραφείο Ευρέσεως Εργασίας Ελλήνων της Τ.Ο. Εύβοιας - Βοιωτίας».
Με τη χρησιμοποίηση αυτού του παραμάγαζου επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την αγωνία των ανέργων, να αναπτύξει πελατειακές σχέσεις, να καλλιεργήσει το ρατσισμό, το μίσος ενάντια στους μετανάστες για να διασπάσει τους εργαζόμενους που βρίσκονται απέναντι στην ενιαία, ολομέτωπη επίθεση της εργοδοσίας, να εμποδίσει την κοινή τους δράση.
Επίσης με τη χρησιμοποίηση τραμπούκικου
μηχανισμού μπαίνει σε χώρους δουλειάς και στο όνομα της αντικατάστασης αλλοδαπών εργαζομένων με Έλληνες, προβάλλει την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, την κατάργηση των εργατικών δικαιωμάτων και συναινεί στην πρόσληψη εργαζομένων με μεροκάματο 18 ευρώ. Επί της ουσίας το νεοναζιστικό έκτρωμα της «Χρυσής Αυγής» λειτουργεί ως δουλεμπορικός μηχανισμός προς όφελος της εργοδοσίας με παρακλάδι το λεγόμενο «Γραφείο Ευρέσεως Εργασίας».
Η πρακτική αυτή είναι άκρως επικίνδυνη, ανοίγει τον «ασκό του Αιόλου» δημιουργώντας προηγούμενο εκμετάλλευσης της αγωνίας των ανέργων από κόμματα και μηχανισμούς.
Το γεγονός αυτό που συμπληρώνει τις εγκληματικές επιθέσεις κατά μεταναστών και τη γενικότερη ρατσιστική πρακτική της «Χρυσής Αυγής», τονίζει τις ευθύνες της κυβέρνησης απέναντι στα φασιστικά «τάγματα εφόδου».
ΕΡΩΤΩΝΤΑΙ οι κ.κ. Υπουργοί τι προτίθεται να κάνει η κυβέρνηση:
α) Για να κλείσει το φασιστικό παραμάγαζο στην Εύβοια - Βοιωτία και ενδεχομένως σε άλλες περιοχές.
β) Για να σταματήσει η δουλεμπορική δράση της «Χρυσής Αυγής» και η προσπάθειά της για κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, να αντιμετωπιστούν οι ρατσιστικές επιθέσεις κατά των μεταναστών.
Ο βουλευτής
Θανάσης Παφίλης

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Τοποθέτηση για την Ε.Ε, το αντι-ΕΕ κίνημα και την Πρωτοβουλία "Stop euro-ee"

Πηγή : Praxis
Kείμενο της συντακτικής επιτροπής, Οι αναφορές στην "Πρωτοβουλία stop euro-e.e" είναι για την εισήγηση της τελευταίας της συνέλευσης την προηγούμενη παρασκευή που είχε σταλεί στο Praxis και δημοσιεύσαμε σε ξεχωριστή ανάρτησηεδώ.

To ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή της στάσης απέναντι στον Ευρωπαϊκό καπιταλισμό και ιμπεριαλισμό, αποτελεί κομβική πλευρά για την στάση απέναντι στην κρίση γενικά και στον Ευρωπαϊκό Νότο και την Ελλάδα ειδικότερα. Σε σημείο που να αποτελεί βασικό κριτήριο και για τις πολιτικές δυνάμεις, υπερβαίνοντας τον παραδοσιακό άξονα δεξιά/αριστερά.
Το αντεργατικό έκτρωμα που εγκαθιδρύθηκε στην Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οδηγεί την σφαγή των εργατικών δικαιωμάτων από το Λονδίνο μέχρι την Αθήνα και από τη Λισαβόνα μέχρι Σόφια. Πρόκειται για μια καπιταλιστική ολοκλήρωση, δηλαδή για ένα συνεταιρισμό/συμμαχία αστικών κρατών που στόχο έχει, όπως όλες οι καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, την εκμετάλλευση όσο το δυνατόν περισσότερων εργαζομένων σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερες περιοχές της Ευρώπης. Θα αρκούσε να ανατρέξει κανείς σε όλα τα επίσημα ντοκουμέντα και κείμενα, από την ΕΚΑΧ μέχρι την ΕΟΚ και την Ε.Ε για να διακρίνει καθαρά αυτούς τους στόχους που κάθε φορά βέβαια έπαιρναν διάφορα ονόματα («ανάπτυξη», «διαρθρωτικές αλλαγές», «ελευθερία κίνησης κεφαλαίων» κλπ). (1)
Η ανταγωνιστικότητα (δηλαδή βασικά η μείωση του κόστους εργασίας ώστε να αυξηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου και να γίνουν πιο ελκτικές οι εθνικές οικονομίες για επενδύσεις) είναι η σημερινή θρησκεία του ευρωπαϊκού καπιταλισμού στην οποία καταλήγουν όλες οι πολιτικές ανεξάρτητα από την απόχρωση των αστικών κυβερνήσεων. Είναι πολιτική-μονόδρομος γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να αντέξουν οι Ευρωπαϊκοί Καπιταλισμοί στον ανταγωνισμό με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και κυρίως με τις αναδυόμενες οικονομίες που προσφέρουν μηδενικά μεροκάματα και συνθήκες εργασίας του 19ου αιώνα και νομικά πλαίσια
Με το ξέσπασμα της κρίσης οι ευρωπαϊκές αντεργατικές συνθήκες ονομάστηκαν «πακέτα βοήθειας» και «μνημόνια» και σε συνεργασία με το ΔΝΤ προωθήθηκαν στον ευρωπαϊκό νότο. Κάθε πακέτο βοήθειας, κάθε παρέμβαση συνοδεύεται από αντίστοιχα μέτρα (περικοπές μισθών, πλήρη απελευθέρωση της αγοράς εργασίας κλπ), Ταυτόχρονα το ευρωπαϊκό κεφάλαιο επιτίθεται και με τις ιδιωτικοποιήσεις, τις περικοπές στους κρατικούς τομείς υγείας, παιδείας κ.α., δημιουργώντας έτσι νέα πεδία κερδοφορίας.
Στόχος είναι η δημιουργία μια μεσογειακής ζώνης «λατινοαμερικανοποιήσης» (2) που θα σώσει την κερδοφορία των εγχώριων αστικών τάξεων, θα μεγαλώσει την ανάπτυξη των ισχυρότερων καπιταλισμών (του Γερμανικού ιδιαίτερα), θα λειτουργήσει σαν μοχλός για την ισοπέδωση των εργατικών δικαιωμάτων σε όλη την Ευρώπη (όπου παίρνονται μέτρα όχι επειδή ήρθαν τα μνημόνια αλλά για να μην έρθουν τα μνημόνια ενώ π.χ. στην Ελλάδα και στην Ισπανία που έχουν έρθει τα μέτρα δικαιολογούνται για να φύγουμε από τα μνημόνια).
Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι γνωστά: 50% των νέων σε όλη την Ευρώπη είναι άνεργοι (3), οι μισθοί έχουν τσακιστεί η καθηλωθεί (4), το κόστος ζωής ανεβαίνει καθώς οι μέχρι τώρα κρατικές υπηρεσίες «πρόνοιας» ιδιωτικοποιούνται, ξηλώνονται τα συστήματα ασφάλισης (5). Tο Ευρωπαϊκό κεφάλαιο με βασικό του όπλο την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κηρύξει μονομερώς έναν αμείλικτο ταξικό πόλεμο ενάντια στον κόσμο της εργασίας σε όλη την ήπειρο.
Στον πρώτο «πειραματόζωο» αυτής της προσπάθειας, στην Ελλάδα οι στόχοι έχουν πετύχει απόλυτα: ανεργία που σύντομα θα φτάσει το 30%, κατάργηση ακόμα και των τυπικών μορφών διαπραγμάτευσης που είχαν απομείνει στους εργαζόμενους, μειωμένο εισόδημα κατά 30 με 50% στους περισσότερους εργαζόμενους, ιδιωτικοποίηση των πάντων με μαφιόζικες διαδικασίες fast-track. Μέσα από την φτώχεια και την πείνα και την αδυναμία του εργατικού κινήματος μέχρι τώρα να αντισταθεί αποτελεσματικά, παρά τις σκληρές ταξικές μάχες που δίνονται, ξεφυτρώνουν οι ένοπλες φασιστικές συμμορίες που αναλαμβάνουν, σε συνεργασία με το αστικό κράτος, την εξόντωση όποιου αντιστέκεται.
Αυτή η στρατηγική, όπως αναφέρθηκε και πριν, δεν είναι «λάθος» πολιτική επιλογή η νεοφιλελεύθερη εμμονή. Σε συνθήκες κρίσης, εντεινόμενης διεθνοποίησης και πλήρους απελευθέρωσης των χρηματιστηριακών αγορών οι εθνικοί καπιταλισμοί της Ευρώπης ούτε θέλουν ούτε μπορούν να ακολουθήσουν μια διαφορετική στρατηγική.
Δεν θέλουν γιατί αυτή η στρατηγική είναι η μόνη που μπορεί να βελτιώσει άμεσα, (και μάλιστα στις σημερινές συνθήκες κρίσης) την θέση τους απέναντι στην δική τους εργατική τάξη αλλά και στον διεθνή καταμερισμό και τις αντιθέσεις που διεξάγονται εκεί. Και ταυτόχρονα είναι η μόνη που εγγυάται την συμμετοχή τους με τους καλύτερους δυνατούς όρους στους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς.
Δεν μπορούν γιατί στην πραγματικότητα τα περιθώρια παρέμβασης των αστικών κρατών σε συνθήκες κρίσης (και ιδιαίτερα της σημερινής) είναι ανύπαρκτα. Το αστικό κράτος όχι μόνο δεν είναι «ουδέτερο» αλλά αποτελεί μηχανισμό ταξικά προσανατολισμένο που σε συνθήκες κρίσης κινείται αποκλειστικά με κριτήριο την προστασία των καπιταλιστών και της κερδοφορίας τους και την αντιμετώπιση της δικής του κρίσης, αφού σαν «συλλογικός καπιταλιστής» αποτελεί μέρος της και δεν στέκει έξω από αυτήν. Από αυτήν την άποψη είναι χαρακτηριστική η αποτυχία της προηγούμενης αντίστοιχης απόπειρας του «Κευνσιανισμού» σε συνθήκες με πολύ μεγαλύτερα περιθώρια άσκησης εθνικών πολιτικών αλλά και ύπαρξης ενός διαφορετικού πολιτικού και κοινωνικού συσχετισμού που θα μπορούσε να τις υπερασπιστεί και να τις επιβάλλει.(6)
Φυσικά σε κάθε χώρα το μοντέλο και ο τρόπος εφαρμογής μπορεί να διαφέρει, για μια σειρά λόγους: θέση του εκάστοτε εθνικού καπιταλισμού στο διεθνές κεφαλαιοκρατικό πλέγμα, πολιτικοί και κοινωνικοί συσχετισμοί, ενδοοαστικές αντιθέσεις κλπ. Αυτό που π.χ. για τον ευρωπαϊκό νότο μπορεί να σημαίνει υποτίμηση του πραγματικού μισθού μέχρι και 10% (Ελλάδα) για τον Βορρά μπορεί να σημαίνει καθήλωση μισθών και περικοπή στις κοινωνικές δαπάνες. Ο βαθμός και ο ρυθμός της συνταγής μπορεί να διαφέρει για πολλούς λόγους, όμως η ουσία της είναι ίδια. Ανασχέσεις ,καθυστερήσεις ακόμα και ανατροπές επιμέρους μέτρων μπορεί να υπάρξουν κάτω απο τον αγώνα των εργαζομένων και είναι ζωτικής σημασίας για το εργατικό κίνημα, όμως χωρίς να συνδέονται στην πράξη με ένα συνολικό επαναστατικό ρεύμα θα είναι ολο και πιο δύσκολο να κατακτηθούν και να διατηρηθούν.
Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε την σημερινή πραγματικότητα της διεθνοποιημένης οικονομίας, των πολυεθνικών κολοσσών, του ρόλου του διεθνούς βιομηχανικού και τραπεζικού κεφαλαίου και ευρύτερα του χρηματοπιστωτικού συστήματος γίνεται φανερή η επικίνδυνη αυταπάτη (που παίρνει διάφορα ονόματα) της δυνατότητας εξόδου από την κρίση υπέρ των εργαζομένων χωρίς επαναστατικό μετασχηματισμό. Απόδειξη για αυτό είναι η πολιτική που ακολούθησαν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα σε όλο τον κόσμο από την αρχή της κρίσης με σοσιαλδημοκράτες η νεοφιλελεύθερους, με αριστερές η δεξιές κυβερνήσεις.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που λειτουργεί με βάση με ένα ασφυκτικό πλαίσιο αποφάσεων, συνθηκών, διαταγμάτων, οικονομικών προγραμμάτων που ελέγχεται άμεσα από το ευρωπαϊκό πολυεθνικό κεφάλαιο έχει διπλό ρόλο: από τη μία μοιράζει την λεία της ληστείας των εργατικών δικαιωμάτων με βάση το συσχετισμό δύναμης σε διεθνές επίπεδο (δημιουργώντας έτσι συνεχώς νέες αντιθέσεις για την μοιρασιά) και από την άλλη είναι βασικό στήριγμα των εγχώριων αστικών τάξεων. Δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι αστοί πολιτικοί όπως π.χ. ο Παπανδρέου η ο Σαμαράς θα μπορούσαν να περάσουν αυτά τα μέτρα χωρίς τη βοήθεια της Ε.Ε και του ΔΝΤ. Στο πολιτικό επίπεδο λειτουργεί με πρόσοψη ένα ευρωκοινοβούλιο-μαϊμού (που βγαίνει και από εκλογές) που δεν έχει καμία πραγματική αρμοδιότητα αφού είναι ένα σώμα που μοιράζεται μαζί με ένα άλλο (το Συμβούλιο) απλώς το δικαίωμα να κάνει τροπολογίες στις προτάσεις ενός τρίτου οργάνου (της Κομισιόν).(7)
Συμπερασματικά, η ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση απο την ίδρυση της μέχρι σήμερα και πολύ πριν αποκτήσει το ευρώ (το οποίο σήμερα αναδεικνύεται από πολλούς αριστερούς οικονομολόγους σαν το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το εργατικό κίνημα και η έξοδος από το ευρώ-χωρίς η πριν την έξοδο από την Ε.Ε- σαν βήμα για μια κευνσιανή πολιτική εντός του σημερινού διεθνούς καπιταλιστικού πλαισίου) έχει χαραγμένους με ανεξίτηλα γράμματα τους ιερούς στόχους του κεφαλαίου: την εκμετάλλευση και εξαθλίωση των εργαζομένων μέσω της δημιουργίας μιας Ευρωπαϊκής καπιταλιστικής αγοράς.
Φυσικά οι διάφοροι λακέδες της αστικής τάξης και οι αριστεροί τρόφιμοι του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού προβάλλουν την Ευρωπαϊκή Ένωση σαν «Ευρώπη» η «πεδίο παρέμβασης και ταξικής πάλης» όπως αντίστοιχα προβάλλουν τα μνημόνια σαν «λάθος συνταγή» και «γερμανική εμμονή» στις διάφορες αναλύσεις-πλυντήρια του καπιταλιστικού συστήματος. Όμως στην πραγματικότητα η «λιτότητα χωρίς τέλος» άρχισε (και στην Ελλάδα) από τότε που αυτό το διεθνές κάτεργο άρχισε να συγκροτείται. Εξάλλου, όσοι υποστηρίζουν την δυνατότητα μιας άλλης "κοινωνικής Ε.Ε" (με ευρωζώνη η χωρίς, με Μέρκελ η χωρίς κλπ), πέρα από όλα τα παραπάνω, ίσως θα πρέπει να θυμηθούν και ότι στα 200 και παραπάνω χρόνια που εμφανίστηκε ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δεν υπήρξε, όχι μόνο η Ε.Ε, αλλά ούτε μια ολοκλήρωση η διεθνής καπιταλιστικός οργανισμός που να λειτούργησε προς όφελος των λαϊκών τάξεων η να μην συνδέθηκε με κοινωνικές καταστροφές, πολέμους και βαρβαρότητα. Η άλλη "κοινωνική" Ε.Ε δεν υπήρξε ποτέ, ούτε πριν την Ευρωζώνη, ούτε όταν ήταν ΕΟΚ και ΕΚΑΧ. Και δεν πρόκειται να υπάρξει (8).
Όλα τα βρώμικα μέτρα που μας κατέστρεψαν την ζωή, που οι έλληνες καπιταλιστές έβλεπαν για χρόνια στα τρελά όνειρα τους (όπως η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων), βγήκαν μέσα από κάποια ευρωπαϊκή «ντιρεκτίβα», κάποιο πακέτο, κάποια «γνωμοδότηση» ιδρύματος πληρωμένου από πολυεθνικές και τράπεζες. Οι εργαζόμενοι έχουν λοιπόν κάθε συμφέρον να αγωνιστούν για έξοδο της χώρας από την Ε.Ε, με ταυτόχρονα βήματα για την απεμπλοκή από την κανιβαλική καπιταλιστική οικονομία και "ανάπτυξη".
Ενώ όμως ο ρόλος της Ε.Ε, ιδιαίτερα στο ευρωπαϊκό Νότο και την Ελλάδα, αποκαλύφθηκε με το ξέσπασμα της κρίσης ο χαρακτήρας του αντί-Ε.Ε κινήματος στην Ελλάδα ακολούθησε αντίστροφη πορεία. Όχι μόνο δεν ενισχύθηκε αλλά αν δούμε τις πολιτικές δυνάμεις (όχι μόνο τα εκλογικά ποσοστά αλλά και αυτά) και συνολικά τις κινηματικές, πολιτικές και θεωρητικές πρωτοβουλίες έκανε και βήματα πίσω. Ωστόσο τα αίτια θα πρέπει να τα αναζητήσουμε όχι μόνο στο τι έγινε την περίοδο της κρίσης αλλά στην κατάσταση που είχε διαμορφωθεί πριν από αυτήν.Οι πιο σημαντικές θα μπορούσαν να αναζητηθούν πρός τις εξής κατευθύνσεις:
Α) Η συσπείρωση όλων των αστικών κομμάτων όλων των αποχρώσεων γύρω από την Ευρωπαϊκή ιδέα-για τους λόγους που περιγράψαμε-που έκλεισε όλα τα πιθανά «ρήγματα» που θα μπορούσαν να δημιουργηθούν από το εργατικό κίνημα. Στο ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμα και σε λεκτικό επίπεδο, υπήρξε αμετάκλητη άρση των ενδοαστικών αντιθέσεων στην Ελλάδα και σιδερένια ενότητα (προς απογοήτευση διάφορων αλτουσεριανών ρευμάτων που ακόμα υποστηρίζουν το σύνθημα να «οξύνουμε τις αντιθέσεις» νομίζοντας ότι η Ελλάδα του 2012 είναι η Ρωσία του 1917). Εδώ βέβαια πρέπει να υπολογίσουμε και το ρεύμα του «ευρωκομουνισμού» που λειτούργησε, σε όλες τις κυρίαρχες εκδοχές του, σαν πλασιέ του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα με «προοδευτικό» και «δημοκρατικό» περιτύλιγμα (ΚΚΕ εσωτερικού, ΕΑΡ, ΣΥΝ,ΣΥΡΙΖΑ).
Β) Στην ιστορική κοινωνική συμμαχία της ελληνικής αστικής τάξης με τα μικροαστικά στρώματα που στηρίχθηκε στην εκτεταμένη διαφθορά των επιδοτήσεων, δανείων (που προήλθαν την περίοδο του ευρώ), ευρωπαϊκών προγραμμάτων κλπ, κυρίως γύρω από το αστικό κράτος. Αυτό έδωσε την δυνατότητα στις αστικές κυβερνήσεις μετά τα μέσα της δεκαετίας του 80 να προωθούν αλλεπάλληλα μέτρα ενάντια στην εργατική τάξη συντηρώντας ταυτόχρονα την διαφθορά αυτών των στρωμάτων τα οποία ένιωθαν ότι τουλάχιστον δεν χειροτέρευε το επίπεδο διαβίωσης τους. Έτσι το εργατικό κίνημα βρέθηκε μόνο του και καθώς δεν έγινε δυνατό να χαράξει μια ανεξάρτητη ταξική πολιτική και προσέκρουε στην σιωπή και απάθεια μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας και από τη δεκαετία του 90 και στην ανοιχτή εχθρότητα (ο «κοινωνικός αυτοματισμός» του Σημίτη) από αυτούς που αργότερα πλαισίωσαν τους «αγανακτισμένους» (και μετά –σε ένα τμήμα τους-τη Χρυσή Αυγή).
Γ) Στην εξαγορά του συνόλου σχεδόν των διανοούμενων (πανεπιστημιακών/δημοσιογραφών) με διάφορους τρόπους (ζεστές θεσούλες, συνέδρια, περιοδικά, ιδρύματα, δημοσιεύσεις, εκδόσεις κλπ) που απομόνωσε κάθε προσπάθεια θεωρητικής κριτικής και αποκάλυψης του ρόλου του Ευρωπαϊκού Ιμπεριαλισμού.
Δ) Στην κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος και στην δημιουργία μιας γραφειοκρατικής δομης μισθοδοτούμενης από το αστικό κράτος και την Ε.Ε που οδήγησε στον ολοκληρωτικό εκμαυλισμό των συνδικαλιστικών ηγεσιών που μετατράπηκαν σε κρατικούς υπαλλήλους, απελευθερωμένοι από την εργασία τους και πληρωμένοι από τον κράτικο μηχανισμό. Συντάξεις, συνδικαλιστικές άδειες, επιδόματα, βουλευτικές καριέρες, συμμετοχή σε Ευρωπαϊκά προγράμματα, ακαδημίες συνδικαλιστών και πολλά άλλα εξασφάλισαν την αποδοτικότητα των πρακτόρων της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα που παγίωσαν  μια γραφειοκρατία που υποστήριζε την Ε.Ε και το αστικό κράτος σε όλους τους τόνους. Χέρι που σε ταΐζει δεν το δαγκώνεις. 

ΣΤ) Στην αδυναμία των αντί-Ε.Ε δυνάμεων να δημιουργήσουν ένα μαζικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα που να ανατρέψει αυτήν την κατάσταση. Η μεταδικτατορική εδραίωση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας έδωσε στο ΚΚΕ την δυνατότητα για μαζική πολιτική παρέμβαση αλλά ταυτόχρονα το πίεζε συνεχώς για παραμονή στο αριστερό άκρο του πολιτικού συστήματος, εγχείρημα που είχε επιτυχία καθώς -σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές της ταξικής πάλης στην Ελλάδα- στο κομμουνιστικό κίνημα συνδυάστηκε η «ορθοδοξία των σκοπών» (με κομμουνιστική αναφορά) με μια ρεφορμιστική πρακτική (π.χ. Ενωμένη αριστερά το 1974,«Πραγματική αλλαγή» το 1981, Συμμετοχή σε κυβέρνηση με την ΝΔ το 1989). Έτσι το κόμμα αυτό παρά το γεγονός ότι ήταν η πιο συνεπής αντί-ΕΕ δύναμη στην Ελλάδα (ουσιαστικά η μόνη μετά και την ένταξη μεγάλων τμημάτων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στο ρεύμα της «αλλαγής») δεν κατάφερε να μετατρέψει αυτήν την γραμμή σε μια ανατρεπτική πολιτική παρέμβαση που να έχει αποτελέσματα στο ζήτημα της εξόδου από την Ε.Ε.
Η αντί-ΕΕ θέση προσέκρουε στην τακτική μιας συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα μικροαστικά στρώματα, με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο («αντιμονοπωλιακά μέτωπα» κλπ) που θα έδινε αριστερή και κομμουνιστική προοπτική σε μια ανεξάρτητη «εθνική ανάπτυξη». Όμως για τους λόγους που περιγράφηκαν παραπάνω, αυτή η συμμαχία μονίμως ακυρωνόταν από την δυνατότητα της ελληνικής αστικής τάξης να ενσωματώνει αυτά τα στρώματα, με την μεγάλη συμβολή της ίδιας της Ε.Ε. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η προσπάθεια κορυφώθηκε αμέσως μετά την ένταξη, με το εγχείρημα της «αλλαγής». Έτσι η αντί-ΕΕ πάλη δεν συνδέθηκε τελικά με ένα μαζικό ταξικό επαναστατικό ρεύμα στην Ελληνική κοινωνία που θα μπορούσε να διεκδικήσει το ζήτημα της εξόδου και περιορίστικε κυρίως στις κομματικές δυνάμεις που την υποστήριζαν και σε έναν περίγυρο τους.
Έτσι δεν είναι παράξενο ότι όταν ξέσπασε η κρίση στην Ελλάδα, σχεδόν αυτόματα, σαν έτοιμες από καιρό, εμφανίστηκαν διάφορες ερμηνείες και αντιπολιτευτικές προτάσεις που σχεδόν όλες έθαβαν και απέκρυπταν το ζήτημα της Ε.Ε. Η κρίση σαν κρίση χρέους (και άρα έλλειψης λογιστικού έλεγχου), η κρίση σαν κρίση προδοσίας των πολιτικών, η κρίση σαν κρίση των τραπεζών, η κρίση σαν κρίση διαφθοράς. Διανοούμενοι, συνδικαλιστές, και φυσικά οι μηχανισμοί των ευρώ-κομμάτων αριστερών και δεξιών έκαναν την δουλειά τους, εξαπατώντας τους εργαζόμενους και συσκοτίζοντας την ερμηνεία της κρίσης (και άρα την απάντηση σε αυτήν). Τα αντιμνημονιακά μέτωπα, οι πλατείες και οι παρελάσεις αλλά και πολλοί εργατικοί αγώνες είτε δεν είχαν  την αντί-ΕΕ πάλη σαν σύνθημα είτε, στην καλύτερη περίπτωση, αυτή έμενε σε κάποιο  χαρτί.
Οι λίγες εξαιρέσεις, κυρίως το ΚΚΕ (το οποίο μέσα στην κρίση ριζοσπαστικοποιήσε την πολιτική του γραμμή η οποία τώρα έκανε σαφείς αναφορές στην εργατική εξουσία και στο αδύνατο ενδιάμεσων δρόμων, διατηρώντας όμως τις πρακτικές του παρελθόντος), μικρότερες οργανώσεις του ΜΛ-χώρου αλλά και άλλες κινήσεις όπως το Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία, που έθεσαν ξεκάθαρα το θέμα της εξόδου από την Ε.Ε, δεν κατάφεραν να μετατρέψουν αυτήν την γραμμή σε κάτι πέρα από μια-σωστή- διακήρυξη.
Καμία πρωτοβουλία δεν εμφανίστηκε στο κίνημα για το ζήτημα της έξοδου . Και ουσιαστικά παρά τις χιλιάδες πορείες, συγκεντρώσεις, κινητοποιήσεις κλπ που έχουν γίνει, έχουμε τον θλιβερό απολογισμό ελάχιστων (ίσως και μηδαμινών) κινητοποιήσεων για το ζήτημα αυτό, ακόμα και στα γραφεία της Ε.Ε. Βέβαια τα αντί-ΕΕ συνθήματα ήταν πάντα πλευρά των συνθημάτων πολιτικών δυνάμεων που διαδήλωναν αλλά ποτέ δεν τέθηκαν με αυτοτελή τρόπο στο κίνημα. Έτσι η έξοδος από την Ε.Ε λειτούργησε στην πράξη περισσότερο σαν σημείο ενδοαριστερής διαπάλης και του-αναγκαίου-διαχωρισμού από την σοσιαλδημοκρατία παρά σαν πραγματικό επίδικο των ταξικών αγώνων.
Αυτές τις μέρες περνάει άλλο ένα πακέτο αντεργατικών μέτρων, πάνω στα αποκαΐδια των εργατικών δικαιωμάτων που άφησαν τα προηγούμενα. Στην ευρωπαϊκή κομπανία συμμετέχει τώρα και ο ΣΥΡΙΖΑ που συναντήθηκε ακόμα και με την Task Force για να δώσει διαπιστευτήρια στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο (στο ελληνικό τα έχει δώσει χρόνια τώρα και κυρίως προεκλογικά). Το ζήτημα του πραγματικού χαρακτήρα και ρόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ελλάδα και την Ευρώπη εξακολουθεί να παραμένει στο περιθώριο, την ώρα που ο Ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός μαζί με την Ελληνική αστική τάξη έχουν ισοπεδώσει τη χώρα. Η αναγκαιότητα συγκρότησης ενός μαζικού κινήματος για την άμεση έξοδο της χώρας από την Ε.Ε και την εργατική εξουσία είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής μέσα στον μηχανισμό της Ε.Ε, που γεννήθηκε και λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο για να τσακίζει εργατικά δικαιώματα και να εξασφαλίζει κερδοφορία στις Ευρωπαϊκές αστικές τάξεις. Ένας μηχανισμός που δεν διορθώνεται παρά μόνο ανατρέπεται, σε κάθε χώρα και διεθνώς. Στην πραγματικότητα το ζήτημα της εξόδου από την Ε.Ε είναι προϋπόθεση για μια τέτοια πολιτική. Όσο δεν τίθεται και δεν ξεκαθαρίζεται αυτό το ζήτημα τα διάφορα «αντικαπιταλιστικά» και «αριστερά προοδευτικά» προγράμματα δεν έχουν καμία πραγματική κοινωνική και πολιτική βάση, ότι φρασεολογία και αν υιοθετούν. Είναι λοιπόν όχι μόνο άχρηστα αλλά και τροφοδοτούν τον αποπροσανατολισμό σε συνθήκες που ήδη το θέμα της Ε.Ε έχει θαφτεί από όλα τα αστικά κόμματα και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς.
Η κρίση και οι σημερινές εξελίξεις στην Ε.Ε δείχνουν ότι δεν υπάρχει χώρος για αυταπάτες. Οι οικονομικοί, θεσμικοί και ιδεολογικοί μηχανισμοί της Ε.Ε, αλλά και των επιμέρους κρατών μελών, έχουν διαμορφωθεί και φέρουν τη σφραγίδα των εξουσιαστικών σχέσεων του κεφαλαίου και στοχεύουν στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του. Ως τέτοιοι είναι εντελώς ακατάλληλοι και επιζήμιοι για την επαναστατική αναδιοργάνωση της κοινωνίας και για μια προοπτική στα πλαίσια της οποίας οι «ελεύθερα συνεταιρισμένοι (και αυτοκυβερνώμενοι) παραγωγοί» θα αποκρυσταλλώνουν σταδιακά τα βασικά χαρακτηριστικά της νέας κομμουνιστικής κοινωνίας. Και δεν θα μπορούσαν, βέβαια, να μετασχηματιστούν ριζικά οι σχέσεις παραγωγής χωρίς την ταυτόχρονη αλλαγή των σχέσεων εξουσίας και κράτους (σε εθνικό, περιφερειακό, και παγκόσμιο επίπεδο). Θα πρέπει, επομένως, να καταργηθούν (διαλυθούν) οι ρυθμιστικοί μηχανισμοί της Ε.Ε και να αναπτυχθούν νέοι θεσμοί καικοινωνικοί μηχανισμοί σχεδόν από μηδενική βάση.
Σε αυτά τα πλαίσια, βασική θέση κάθε στρατηγικής επιδίωξης με κομμουνιστικό περιεχόμενο δεν μπορεί να είναι άλλη από την πάλη για την ανατροπή των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων, την κατάργηση της συμμετοχής της χώρας σε αυτές, την κατοχύρωση του δικαιώματος του αποχωρισμού και της ελεύθερης συνένωσης σε εργατικού τύπου διεθνοποιήσεις. Ο στόχος για αποχωρισμό και αποδέσμευση από την Ε.Ε συγχωνεύεται με την ανάγκη και δυνατότητα της εργατικής εξουσίας που μπορεί να πραγματοποιηθεί σε μια σειρά χώρες η σε μία από αυτές. Ωστόσο η εδραίωση της, η αμετάκλητη νίκη της χωρίς κίνδυνο παλινόρθωσης απαιτεί μια πλέον ανεπτυγμένη διεθνή βάση και μάλιστα τέτοια που να διεκδικεί οικονομική, κοινωνική και πολιτικοιδεολογική ηγεμονία απέναντι στο διεθνές πλέγμα του κεφαλαίου. Η πάλη για την αποδέσμευση είναι η βασική συμβολή του εργατικού κινήματος στη χώρα μας για τη διάλυση της Ε.Ε. Στη βάση αυτής της λογικής, ο στόχος της ανατροπής της συγκεκριμένης μορφής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, που σήμερα είναι η Ε.Ε, κρίνεται σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο και κυρίως στο πρώτο, γιατί δεν μπορεί να προσμένει κανείς κάποια συνολική επανάσταση όλων των ευρωπαϊκών χωρών ταυτόχρονα. Η αποδέσμευση από την Ε.Ε, , ιδιαίτερα σήμερα, αν είναι να έχει περιεχόμενο υπέρ των εργαζομένων, δεν μπορεί, παρά μόνο να επιβληθεί, με την μαζική, επαναστατική δράση της εργατικής τάξης.
Τα παραπάνω καθορίζουν και τον χαρακτήρα κινήσεων όπως η «Πρωτοβουλία Stop euro-e.e», οι στόχοι της οποίας περιγράφονταν στην εισήγηση για την πρόσφατη συνέλευση που στάλθηκε και στο Praxis. Ο βασικότερος απο αυτούς είναι οχι η έξοδος απο την Ε.Ε αλλά η έξοδος απο το ευρώ και η υιοθέτηση  "κοινωνικής" κρατικόκαπιταλιστικής πολιτικής  εντός της Ε.Ε σαν βήμα για περαιτέρω φιλολαικά μέτρα.
Γράφει η εισήγηση:
«Να φύγουμε τώρα από τη φυλακή του ευρώ και της ΟΝΕ. Για λαϊκή απειθαρχία και συνολική ρήξη με την ΕΕ του κεφαλαίου – Να μην πληρωθεί το χρέος " (10)
Και παρακάτω:
«Η έξοδος από την κρίση μπορεί να ξεκινήσει μόνο με την έξοδο από την Ευρωζώνη και τη διαγραφή του χρέους. Προϋποθέτει υιοθέτηση εθνικού νομίσματος που θα στηρίζεται σε μια αντικαπιταλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας. Αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς να εθνικοποιηθούν το τραπεζικό σύστημα και πριν απ’ όλα η Τράπεζα της Ελλάδος, για να στηρίξουν την εγχώρια παραγωγή και να συμβάλλουν στον αυστηρό έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων. Μόνο με εθνικό νόμισμα –και σε συνδυασμό με κατακτήσεις του κόσμου της εργασίας σε βάρος των κερδών- μπορεί να ενισχυθεί το εισόδημα των εργαζομένων, να τονωθεί η εσωτερική αγορά.
Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Αυτά δεν αρκούν. Οι στρατηγικοί τομείς της οικονομίας πρέπει να περάσουν υπό τον πλήρη δημόσιο έλεγχο και να κλείσουν οι μαύρες τρύπες που ευθύνονται για τα ελλείμματα και το χρέος. Ολόκληρη η παραγωγική μηχανή της χώρας πρέπει -βασισμένη σε προγράμματα δημοσίων επενδύσεων και στον εργατικό κοινωνικό έλεγχο- να προσανατολιστεί στην ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών».

Δηλαδή η εισήγηση της «Πρωτοβουλίας» υποστηρίζει και προτείνει ότι με τις Ευρωπαϊκές συνθήκες (πλην Ευρώ) τύπου Maastricht, Λευκής Βίβλου, ευρωτρομονόμοι κλπ σε ισχύ, με την συμμετοχή σε όλες διακρατικές συμφωνίες που συνεπάγεται η Ε.Ε, με την συνολικότερη διαπλοκή της χώρας με το ευρωπαϊκό/παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα άθικτη είναι δυνατή μια εκτεταμένη «κευνσιανή» πολιτική στήριξης της ζήτησης και παρεμβάσεων του αστικού κράτους.
Πρόκειται για μια αυταπάτη, η οποία ερμηνεύει την κρίση και τα προβλήματα στην Ελλάδα σαν αποτέλεσμα της δημιουργίας της ευρωζώνης. Αγνοεί δηλαδή ότι το ευρώ, που προφανώς είχε τον δικό του ρόλου στο ξέσπασμα της κρίσης, δεν έπεσε από τον ουρανό αλλά είναι η φυσική εξέλιξη της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης και των πολιτικών που απορρέουν από αυτήν και εφαρμόζονταν, χωρίς ευρώ, για δεκαετίες πριν την δημιουργία της ευρωζώνης. Και όπως δείχνει και η εμπειρία άλλων ευρωπαϊκών χωρών τα «μνημονιακά» μέτρα μπορούν να εφαρμόζονται μια χαρά και με «εθνικό νόμισμα», όπως άλλωστε εφαρμόζονταν και πριν την κρίση.
Η αντίληψη αυτή όμως είναι λαθεμένη και για έναν άλλο λόγο. Προϋποθέτει (αλλιώς η πρόταση της δεν έχει νόημα) ότι μια αστική κυβέρνηση κάτω από την πίεση του κινήματος θα «αναγκαστεί» να εφαρμόσει μια τέτοια πολιτική, δηλαδή ότι ένα κευνσιανό οικονομικό πρόγραμμα στην Ελλάδα-εντός της Ε.Ε- είναι ζήτημα «λαϊκού εκβιασμού». Δεν αντιλαμβάνεται δηλαδή (η αποκρύπτει) ότι τα προβλήματα του Ελληνικού Καπιταλισμού δεν είναι προβλήματα εθνικού νομίσματος ούτε κρατικού χρέους αλλά παραγωγικής δομής και ανταγωνιστικότητας που από τη μια πλευρά αναπαράγονται ακριβώς λόγω της συμμετοχής στην Ε.Ε και από την άλλη καθιστούν μη βιώσιμη οποιαδήποτε «παραγωγική ανασυγκρότηση» που δεν θα σπάσει άμεσα τους δεσμούς της με το διεθνές ιμπεριαλιστικό/κεφαλαιοκρατικό πλέγμα (9). Αυτός είναι και ο λόγος που ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός και η ελληνική αστική τάξη μπορεί κάποια στιγμή κάτω από την πίεση των εξελίξεων να ανοίξουν θέμα συμμετοχής στην ευρωζώνη (κάτι που ήδη συζητιέται σε μερίδες των αστικών τάξεων στην Ευρώπη), δεν πρόκειται όμως να διαπραγματευτούν την «μνημονιακή» πολιτική και τα κεκτημένα της.
Μι λαθεμένη ανάγνωση της κρίσης οδηγεί σε παλινωδίες για το πολιτικό υποκείμενο της πρότασης απέναντι της, δηλαδή για το ποιος θα κάνει όλα αυτά που προτείνει η «Πρωτοβουλία». Όπως αναφέρθηκε, είναι προφανές ότι μόνο ένα αστικό κράτος μπορεί να υπάρξει μέσα στην Ε.Ε (με ευρώ η όχι).
Όμως το κείμενο της «Πρωτοβουλίας» δεν κάνει καμία αναφορά στο ζήτημα (όπως και γενικότερα δεν αναφέρει ποια είναι η εξουσία θα τα πραγματοποιήσει όλα αυτά). Αντίθετα υπάρχουν αόριστες περιγραφές του τύπου «Τίποτα από τα παραπάνω δεν μπορεί να γίνει χωρίς την κινητοποίηση ολόκληρου του λαού. Χρειαζόμαστε περισσότερη και όχι λιγότερη δημοκρατία. Ελευθερία και κοινωνική αλληλεγγύη ενάντια στο διαίρει και βασίλευε, ενάντια στον εμφύλιο μεταξύ εργαζομένων και φτωχών».
Ο λόγος που γίνεται αυτό είναι ότι η πολιτική γραμμή που προτείνει η «Πρωτοβουλία» αρνείται να θέσει το ζήτημα της εξόδου σαν άμεσο πολιτικό στόχο (ενδεχομένως γιατί εκεί ανοίγουν και άλλα ζητήματα εξουσίας) και ταυτόχρονα δεν υιοθετεί την συνεπή πολιτική πρόταση μιας τέτοιας γραμμής (χωρίς ευρώ αλλά μέσα στην Ε.Ε), που δεν είναι άλλη από μια αριστερή κυβέρνηση που θα διαχειριστεί το αστικό κράτος εκτός του ευρώ και εντός της Ε.Ε και θα οδηγήσει στο σοσιαλισμό. Έτσι καταλήγουμε στην φρασεολογία περί «λαού» και «μαζικού εκβιασμού» για να καλυφθεί το κενό. Μια πολιτική πρόταση δηλαδή που στο μόνο που διαφέρει με τις διαχειριστικές προτάσεις των αριστερών ρευμάτων του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι αρνείται την συμμετοχή στην κυβέρνηση που απορρέει από αυτήν την πολιτική γραμμή, κρατώντας για τον εαυτό της το ρόλο του «αριστερού πεζοδρομίου»..
Όμως το πρόβλημα δεν είναι ποιος θα πάρει τα υπουργεία και τις καρέκλες σε μια ενδεχόμενη τέτοια κυβέρνηση αλλά τι πολιτική θα εφαρμόζεται και αν μπορεί να αλλάξει. Από αυτήν την άποψη είναι πολύ διδακτική η πορεία αντίστοιχων ρευμάτων (και στην Ελλάδα) που ξεκίνησαν με προτάσεις εθνικής κοινωνικής οικονομικής πολιτικής, σε πολύ πιο ευνοϊκές συνθήκες και σε άλλη οικονομική κατάσταση για τον Ελληνικό Καπιταλισμό, και με ένα μαζικό ρεύμα να τις υποστηρίζει. Η γραμμή και ανάλυση της «Πρωτοβουλίας» βρίσκεται πίσω ακόμα και από τέτοια αστικά εγχειρήματα (3η Σεπτέμβρη κλπ) τα οποία είναι γνωστό που κατέληξαν. Το 2012, με αυτές τις διεθνείς συνθήκες και τους συσχετισμούς, αν ποτέ είχε κάποιο αποτέλεσμα μια τέτοια ρητορική το πολύ να προσέφερε νέους «αριστερούς ψάλτες» σε μια αστική διαχείριση των συνεπειών των μνημονίων.
Υπάρχει εξάλλου μεγάλη ιστορική παράδοση στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα για τα ρεύματα που «ξέχναγαν» να μιλήσουν για το ζήτημα του κράτους το οποίο αποτελεί, στην Μαρξιστική τουλάχιστον θεωρία, τα βιβλία της οποίας σίγουρα βρίσκονται στα γραφεία πολλών μελών τέτοιων πρωτοβουλιών, το βασικό κριτήριο για τον διαχωρισμό ανάμεσα σε τυχοδιωκτικά ρεύματα και ρεύματα που υιοθετούν μια ταξική τοποθέτηση υπέρ των εργαζομένων. Η απάντηση που συνήθως δίνεται –όχι μόνο από συντελεστές της «Πρωτοβουλίας» αλλά και ευρύτερα- είναι ότι πρέπει απλά να βρούμε την σωστή «τακτική» αφού τυπικά συμφωνούμε όλοι στα «μεγάλα ζητήματα». Είναι η κριτική με την οποία σφυροκοπείται το ΚΚΕ και oi δυνάμεις και αγωνιστές πέρα από αυτό που επιμένουν στο ζήτημα της εργατικής εξουσίας, ανεξάρτητα απο το πώς το αντιλαμβάνονται.
Και δεν είναι παράξενο που όλη η ρητορική σήμερα που συκοφαντεί την προλεταριακή επανάσταση και τον σοσιαλισμό και στην οποία πρωτοστατεί το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς εστιάζει στον «ρεαλισμό» και την «τακτική» δηλαδή την υποταγή στον Ευρωπαϊκό Ιμπεριαλισμό και την εθνική αστική τάξη στο όνομα προγραμμάτων τα οποία  δεν πρόκειται να εφαρμοστούν ποτέ αλλά σίγουρα εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή χώρων και κομματικών γραφειοκρατιών στον μαγικό κόσμο των ενδοαριστερών αντιπαραθέσεων.
Το επιχείρημα είναι ακατανίκητο. Θα περιμένουμε την εργατική εξουσία, θα περιμένουμε την επανάσταση για να αλλάξουν τα πράγματα; Έτσι η «επανάσταση» για τον ανυπόμονο μικροαστό, τον ρεαλιστή «Μαρξιστή», τον «πρακτικό» αρχισυνδικαλιστή, τον κομματικό γραφειοκράτη και τον κουρασμένο αριστερό φοιτητή, που στρατολογούνται θεωρητικά και πολιτικά σε τέτοιες απόψεις, αποκτά μια συγκεκριμένη έννοια. Γίνεται κάτι «που θα έρθει» θα συμβεί δηλαδή κάποια στιγμή και «θα αλλάξουν τα πράγματα» και όχι μια ζωντανή διαδικασία της πάλης των τάξεων, νικών και ηττών, δημιουργίας εργατικών δομών, θεωρητικής κριτικής, συγκρότησης δηλαδή ενός μαζικού επαναστατικού ρεύματος στην εργατική τάξη χωρίς το οποίο η επανάσταση δεν θα έρθει ποτέ.
Η συγκρότηση ενός τέτοιου ρεύματος είναι και η μόνη πραγματική επαναστατική τακτική σήμερα, μαζί με την απολύτως αναγκαία υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας στις βασικές συνθήκες ζωής (μισθοί, πρόνοια κλπ). Αν οι Μαρξιστές πίστευαν ότι μπορούν να υπάρξουν τέτοιες μαγικές «τακτικές» λύσεις χωρίς να χρειαστεί ένα άλλο μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης τότε πολύ απλά δεν θα ήταν Μαρξιστές και θα υποστήριζαν όπως ο ειλικρινής Bernstein την τακτική της «σημασίας των άμεσων στόχων».
Το γεγονός σήμερα ότι η πολιτική και θεωρητική συζήτηση σε οργανώσεις που υποστηρίζουν κάποια εκδοχή της Μαρξιστικής θεωρίας έχει μετατραπεί σε συζήτηση περί «τακτικής» στην οποία η επαναστατική τακτική γίνεται «Δευτέρα παρουσία» και η ρεφορμιστική «τακτική» γενικώς δεν είναι παρά δείκτης διάβρωσης των θεωρητικών και πολιτικών ρευμάτων που μιλάνε στο όνομα της εργατικής τάξης από την αστική ιδεολογία και αιτία για την αδυναμία αυτής της αριστεράς να ηγεμονεύσει, να ριζοσπαστικοποιήσει και τελικά να δώσει πνοή σε ένα νέο εργατικό και κομμουνιστικό ρεύμα που τόσο ανάγκη έχει η εποχή μας.
Για τους ανθρώπους που ορίζουν την επανάσταση σαν κάτι «που θα έρθει» και υποβαθμίζουν την συζήτηση στο «τώρα» η επανάσταση είναι κάτι σαν ένα πραξικόπημα η μια βιβλική καταστροφή. Δείγμα και αυτό της κατάστασης που βρισκόμαστε σήμερα. Επίσης η αντίληψη αυτή και οι διάφορες «τακτικές» που προτείνει υποστηρίζει ότι μέσα από αυτές τις τακτικές θα ανοίξει ο δρόμος για πιο συνολικές αλλαγές, αντιλαμβάνεται δηλαδή την «τακτική» με μεταφυσικό τρόπο ως «κατώτατο στάδιο» της στρατηγικής και όχι ως αναπόσπαστο, ζωντανό, μέρος που συνδέεται μαζί της διαλεκτικά, νεκρανασταίνοντας τον γέρο-Kautsky και τον «Μαρξισμό» του που κατέστρεψε το εργατικό κίνημα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.
Δεν είναι λοιπόν παράξενο που όλα τα παραπάνω οδηγούν σε παρόμοια συμπεράσματα και για τις πολιτικές δυνάμεις. Η εισήγηση της «Πρωτοβουλίας» καλεί σε συμπόρευση τους πάντες, από όσους είναι απλά ενάντια στην Ε.Ε, μέχρι όσους είναι υπέρ της εξόδου από αυτήν και της διάλυσης της. Συμπόρευσης που μπορεί-και πρέπει- να υπάρξει μόνο σαν κοινή δράση δηλαδή σαν συνάντηση στο κίνημα π.χ. σε μια κοινή αντι-ΕΕ διαδήλωση στην οποία όλοι οι παραπάνω θα μπορούσαν (και θα έπρεπε) να συμμετέχουν με την δική τους ξεχωριστή πρόταση, την οποία σε τελική ανάλυση θα την κρίνει η ίδια η ζωή.
Όμως καταλήγοντας η εισήγηση διατυπώνει έναν κοινό στόχο που θεωρεί ότι ενώνει όλους τους παραπάνω: «Κοινός μας στόχος είναι να σταθεί η χώρα στα δικά της πόδια». Για ποια χώρα ακριβώς μιλάμε; Για την εθνική καπιταλιστική Ελλάδα η για την Ελλάδα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων; Και αν μιλάμε για την πρώτη εκδοχή (όπως περιγράφουν και οι πάνω θέσεις) γιατί σε αυτόν τον «κοινό στόχο» δεν χωράνε και άλλα κόμματα τύπου Ανεξάρτητων Ελλήνων τα οποίοι ζητάνε να «σταθεί η χώρα στα πόδια της» και παλεύουν και αυτά ενάντια στις «συνέπειες»;
Η συγκόλληση όλων των αντί-ΕΕ απόψεων κάτω από τη σημαία της «αναστήλωσης της χώρας» αποτελεί μια αντιδραστική αυταπάτη, μεταφορά του τυχοδιωκτικού «αντιμνημονιακού» λόγου στην συνθηματολογία της αριστεράς, πολιτικά επικίνδυνη ρητορική ευάλωτη στα κάθε λογής αστικά και μικροαστικά ρεύματα που, ειδικά σε αυτήν την συγκυρία, παίζουν το παιχνίδι της «σωτηρίας της χώρας» υποβαθμίζοντας μάλιστα το ζήτημα της Ε.Ε. Φαίνεται δυστυχώς ότι τα αποτελέσματα της ανοχής και του καιροσκοπισμού απέναντι στα εθνικιστικά αντιμνημονιακά ρεύματα δεν έδωσαν τα απαραίτητα συμπεράσματα. Είναι βέβαια ένα «κοινός στόχος» ανάλογος των κοινωνικό-οικονομικών αναλύσεων και πολιτικών προτάσεων που υιοθετεί η «Πρωτοβουλία» που περιγράψαμε παραπάνω.
Αυτές είναι και οι κυριότερες πλευρές πάνω στην οποία διαμορφώνει το κάλεσμα της η εισήγηση της «Πρωτοβουλίας». Μια πρόταση «εθνικής» αστικής στρατηγικής εντός της Ε.Ε σαν βήμα για το σοσιαλισμό, που «ξεχνά» το κορυφαίο ζήτημα του αστικού κράτους (ποιος δηλαδή θα τα κάνει όλα αυτά), στηρίζεται σε λαθεμένες θεωρητικές προσεγγίσεις που αποκρύπτουν τον πραγματικό χαρακτήρα της κρίσης και σε ένα ανέφικτο πολιτικό πρόγραμμα που θέλει σοσιαλισμό μέσα στον διεθνή Καπιταλισμό της Ε.Ε χωρίς επανάσταση. Από αυτήν την μικροαστική πολιτική πρόταση (αφού σε ταξικό επίπεδο αντικειμενικά αντανακλά κυρίως τα ταξικά συμφέροντα των μικροαστών-μικροκαπιταλιστών που μάταια ονειρεύονται μια Ε.Ε που θα τους δίνει την οικονομική ασφάλεια του παρελθόντος χωρίς την λιτότητα και ενδεχομένως και το ευρώ) και την «αντικαπιταλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση» που προτείνει προκύπτει ένα ευρύτερο αγωνιστικό μέτωπο στο οποίο καλεί η «Πρωτοβουλία» με κοινό στόχο την «σωτηρία της χώρας». Είναι λοιπόν μια πρόταση που όχι μόνο δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί αλλά θολώνει και την πραγματική εικόνα της κρίσης, της Ε.Ε και της απάντησης σε αυτήν. Για αυτό και δεν μπορεί να συμβάλλει στον αγώνα για την ανατροπή των μνημονίων και της Ε.Ε και να ενώσει στην πράξη όσους αγωνίζονται για να ριζοσπαστικοποιηθεί αυτός ο αγώνας.
Η εισήγηση της «Πρωτοβουλίας» ισχυρίζεται-αναμφίβολα με τις καλύτερες προθέσεις-ότι «κάθε λαϊκή δύναμη που αντιστρατεύεται τα μνημόνια κρίνεται πριν απ’ όλα από το αν λέει την αλήθεια στο λαό. Από το αν τον καλεί να παλέψει για να επιβάλλει την ανατροπή των μνημονίων, για να έχει κατακτήσεις στο σήμερα. Από το αν του ζητά και τον βοηθά να παλέψει συντεταγμένα για να έχει η χώρα την εθνική και λαϊκή της κυριαρχία».
Η αλήθεια όμως δεν είναι αυτή. Δεν πρόκειται να υπάρξουν όλα αυτά που περιγράφονται χωρίς επαναστατικές αλλαγές και έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και όσο και αυτή η αριστερά ξορκίζει την επανάσταση και την εργατική εξουσία με χίλιους δύο τρόπους θα την βρίσκει μπροστά της, μέσα στον ανειρήνευτο ταξικό πόλεμο που έχει εξαπολύσει το Ευρωπαϊκό κεφάλαιο και η ελληνική αστική τάξη που δεν παίρνουν χαμπάρι ούτε έχουν ανάγκη «εθνικές» στρατηγικές.
Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος. Απέναντι στα διλήμματα που θέτει σήμερα η αστική τάξη, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι μία: "έξοδος από την Ε.Ε η καταστροφή". Έξοδος όμως που θα είναι έργο των ίδιων των εργαζομένων, της δικής τους εξουσίας που δεν θα απαντήσει με την ανέφικτη υπεράσπιση του παλιού οικονομικού και πολιτικού συστήματος. Αλλά θα φέρει στο προσκήνιο την αντίστοιχη ταξική υπέρβαση από την πλευρά των εργαζομένων, μια άλλη εξουσία, ενός άλλου τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας και της παραγωγής που θα κάνει το πρώτο αποφασιστικό βήμα με την έξοδο από την Ε.Ε, συμβάλλοντας αποφασιστικά και στη διεθνιστική πάλη για τη διάλυση της. Στην προσπάθεια να υπάρξει ένα τέτοιο μαζικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα, στην πολιτική και στην θεωρία που ταυτόχρονα θα υπερασπίζεται παντού τον κόσμο της εργασίας και θα αναπτύσσει αντιφασιστική δράση, στην μόνη δηλαδή ρεαλιστική τακτική που μπορεί να υπάρξει σήμερα, αξίζει να δώσουν όλοι τις δυνάμεις και την συμβολή τους, ώστε να «ξελασπώσει το μέλλον» και να ανοίξει ο δρόμος για να απαλλαγούμε οριστικά από τα μνημόνια και τους διεθνείς και εγχώριους μηχανισμούς που μας οδηγούν καθημερινά πιο βαθiά στην πείνα, την φτώχεια, την εκμετάλλευση και την βαρβαρότητα.

Σημειώσεις:

1) Η απάτη της "παλιάς καλής Ευρώπης", κείμενο της συντακτικής επιτροπής του Praxis, 18/12/11
3) Τάκης Φωτόπουλος-Η Λατινοαμερικανοποίηση του ευρωπαϊκού «Νότου»,επίσης στο Πάνος Παναγιώτου-  Είναι η οικονομία των Παπούα το νέο μοντέλο για την Ελλάδα;

3) Αυξήθηκε κατά 50% η ανεργία τους νέους στην Ευρώπη,

4) Ισοπεδώθηκαν οι μισθοί στην Ελλάδα
5) Η κατεδάφιση της Κοινωνικής Ασφάλισης – Από τη “Λευκή Βίβλο” στο σήμερα, Ριζοσπάστης 23/9/12
6) Γιώργος Σταμάτης -Η οικονομική κρίση και οι αυταπάτες για το ξεπέρασμα της,
7)  Γιώργος Βασσάλος-ΕΕ: Ό,τι πουν οι εκπρόσωποι των εταιρειών
8) Η απάτη της "παλιάς καλής Ευρώπης",
9) Γιώργος Οικονομάκης-  Κρίση και Ελληνική Οικονομία, επίσης στο Το Χρέος είναι αποτέλεσμα του τρόπου ανάπτυξης του Eλληνικού Καπιταλισμού
10)  Όλα τα αποσπάσματα με πλάγια γράμματα είναι απο την Εισήγηση Πρωτοβουλίας Stop euro-e.ee για την σημερινή της συνέλευση