Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

ΒΟΥΛΙΑΞΕ ΣΤΗΝ ΥΦΕΣΗ ΚΑΙ Η ΙΤΑΛΙΑ!

 

ΑΥΤΟΠΥΡΠΟΛΗΘΗΚΑΝ ΔΥΟ ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΗ ΒΕΡΟΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΠΟΛΟΝΙΑ.

Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΠΝΙΓΕΙ ΕΝΑ - ΕΝΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ!

«Σε ύφεση όλο το 2012 θα είναι η ιταλική οικονομία» δήλωσε χθες, ενώπιον της ιταλικής Βουλής, ο υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης Κοράντο Πασέρα, ο οποίος πίεσε για επιτάχυνση των «διαρθρωτικών αλλαγών» και συγκεκριμένα του νομοσχεδίου για τις αντεργατικές ανατροπές που προωθεί η κυβέρνηση Μόντι και αποτελεί σημείο τριβής με τα συνδικάτα.

Όπως τόνισε ο Πασέρα: «Η κατάσταση αυτή της μη ανάπτυξης διαρκεί εδώ και καιρό και στόχος μας είναι να την αντιστρέψουμε, αφού όχι μόνο δεν φέρνει νέες θέσεις εργασίας, αλλά κινδυνεύει να δημιουργήσει κι άλλα προβλήματα. Σε αυτή τη φάση συνέπεσαν η μείωση της ρευστότητας, οι νέοι κανονισμοί που αφαίρεσαν κεφάλαια από τις τράπεζες και άλλες δυσκολίες. Ο δανεισμός συρρικνώθηκε. Πρέπει να δράσουμε άμεσα».

Από την πλευρά τους, τα συνδικάτα δεν φαίνεται να κάνουν πίσω και οργανώνουν διαδήλωση στις 13 Απριλίου. Στο μεταξύ, χθες, ένας 58χρονος Ιταλός οικοδόμος, που είχε μείνει άνεργος στη Μπολόνια και ένας 27χρονος Μαροκινός εργάτης που δεν πληρωνόταν από τον Νοέμβριο στη Βερόνα, αυτοπυρπολήθηκαν και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο.

ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

 

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ-ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Οι τράπεζες έχουν εδώ και χρόνια κλείσει τις στρόφιγγες της δανειοδότησης.

Το παλιό ''πάρτυ" τελείωσε! Τώρα ούτε ευρώ δεν γλιστράει από τις τράπεζες στα νοικοκυριά και την οικονομία!

Αυτές τις μέρες ανακοινώθηκε νέα μείωση της τραπεζικής χρηματοδότησης στην οικονομία και νέα μείωση των καταθέσεων. Και τα δύο βαίνουν προς κατάρρευση!

Η χώρα διανύει τον 5ο χρόνο μιας ύφεσης που διαρκώς βαθαίνει!

Δεν υπάρχει κανένας τρόπος κάποτε να ανακάμψει η οικονομία, αν δεν υπάρξει μια ισχυρή πηγή που να προσφέρει ρευστότητα!

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Ειδικότερα, όσο οι τράπεζες έχουν κλείσει τις ''κάνουλες'', η οικονομία θα σβήνει χωρίς προοπτική.

Η βρύση, όμως, των τραπεζών δεν πρόκειται να ανοίξει όσο οι τράπεζες βρίσκονται σε ιδιωτικά χέρια και κινούνται με κερδοσκοπικές λογικές.

Ο μόνος τρόπος για να γίνει δυνατό οι τράπεζες να ανοίξουν τους διαύλους χρηματοδότησης είναι, ιδιαίτερα σ' αυτή τη συγκυρία, να μη φοβούνται το ρίσκο και να μη κυνηγούν σώνει και καλά κέρδη.

Αυτό σημαίνει ότι οι τράπεζες πρέπει να φύγουν από τα ιδιωτικά χέρια και να περάσουν στα χέρια του δημοσίου!

Και όχι μόνο αυτό! Αλλά και υπό πλήρη δημόσιο ιδιοκτησία και έλεγχο να αλλάξουν ριζικά προσανατολισμό και πολιτική, στο πλαίσιο μιας γενικότερης αλλαγής της οικονομικής πορείας της χώρας!

ΡΥΘΜΙΣΗ ΧΡΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ!

Συγκεκριμένα η αλλαγή προσανατολισμού των νέων δημόσιων τραπεζών σημαίνει:

Πρώτον: Γενική ρύθμιση των ιδιωτικών χρεών μέχρι τη διαγραφή τους για τις πιο ευάλωτες κατηγορίες, τους χαμηλόμισθους, τους ανέργους, τις πολύ μικρές επιχειρήσεις και τους μικρούς αγρότες.

Δεύτερον: Γεναιόδωρη, πλατιά και ευνοϊκή χρηματοδότηση της οικονομίας με πολύ χαμηλά επιτόκια και τολμηρό αναπτυξιακό και παραγωγικό προσανατολισμό.

Για να αναλάβουν μια τέτοια δίδυμη αναπτυξιακή και παραγωγική αποστολή οι τράπεζες, χρειάζονται γεναία ανακεφαλαιοποίηση από το δημόσιο και αναστολή ή ακύρωση των κανόνων ''απελευθέρωσης'' της χρηματοπιστωτικής αγοράς.

Με δυο λόγια όλες οι τράπεζες περνάνε στο δημόσιο και λειτουργούν υπό ενιαία διεύθυνση και ενιαία χρηματοπιστωτική πολιτική με αποκλειστικό κριτήριο την τόνωση της οικονομίας, ώστε να ανακοπεί ο κατήφορος και τεθεί σε αναπτυξιακή τροχιά.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ!

Για να μπορέσει το δημόσιο να στηρίξει ένα τέτοιο καινούργιο ρόλο των τραπεζών πρέπει η Ελλάδα να φύγει από την ευρωζώνη, να θεσμοθετήσει ένα νέο εθνικό νόμισμα και να χαράξει μια νέα εθνική νομισματική πολιτική.

Χωρίς εθνικό νόμισμα και νέα εθνική αναπτυξιακή πολιτική οι δημόσιες τράπεζες δεν μπορούν να επιτελέσουν όσα είπαμε μέχρι τώρα και να καταστούν καταλύτες για σταδιακή ανάπτυξιακή απογείωση της χώρας.

Χωρίς εθνικό νόμισμα οι τράπεζες θα είναι το μεγάλο βάρος, που θα βυθίζει στο τέλμα την οικονομία αντί να της προσφέρει ανάσες!!!

ΝΕΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ!

Το εθνικό νόμισμα και συνακόλουθα μια νέα, υπό κυβερνητικό έλεγχο, Κεντρική Τράπεζα για μια νέα εθνική νομισματική πολιτική, χρειάζονται και για ενα πρόσθετο πολύ κρίσιμο λόγο.

Διότι μόνο έτσι η Κεντρική Τράπεζα μπορεί να χρηματοδοτεί ευνοϊκά το ίδιο το δημόσιο (με, σχεδόν, μηδενικά επιτόκια) προκειμένου το τελευταίο να ανασυγκροτηθεί και να σχεδιάσει ένα τολμηρό και αναζωογοννητικό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων!

Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα σε προοδευτική και σοσιαλιστική κατεύθυνση, Συνιστούν, όμως, αναντικατάστατες προϋποθέσεις για μια διέξοδο από την κρίση!

Ποιές πολιτικές δυνάμεις τα προβάλλουν;

Ποιές δυνάμεις και κινήματα τα διεκδικούν;

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

Που είναι η ΑΡΙΣΤΕΡΑ όλων, σχεδόν, των αποχρώσεων να σηκώσει ψηλά μεγάλα αιτήματα, πραγματικές ανάγκες και αυθεντικές επιλογές;

Χωρίς, όμως, πραγματική εναλλακτική λύση.

Χωρίς εναλλακτικό σχέδιο που να πατά γερά στο έδαφος των σημερινών πραγματικών αναγκών και όχι σε ιδεολογικές φαντασιώσεις ή κατασκευές εκτός ζωής.

Χωρίς εναλλακτικές προτάσεις που να πείθουν ότι μπορεί να υπάρξουν όχι θαύματα αλλά κάποιο φως διεξόδου.

Χωρίς όλα αυτά δεν μπορεί να υπάρξει μεγάλο ενωτικό εργατικολαϊκό κίνημα και ελπίδα!

Και δίχως τα τελευταία οι σημερινές βρώμικες κυρίαρχες δυνάμεις και εξουσίες όσο και αν φθείρονται, θα βρίσκουν τρόπους να ''ανανεώνονται'', να τρομοκρατούν και να παραμένουν ως ''μικρότερο κακό'' στην εξουσία!

Και αυτό το ''μικρότερο κακό'' δεν έχει πάτο!

Πηγή:

Δημοσκόπηση: Σημαντική πτώση ΝΔ και ΔΗΜΑΡ - Άνοδος για ΠΑΣΟΚ

 

Νέα δημοσκόπηση έρχεται να ανατρέψει περαιτέρω τα δεδομένα και να αποδείξει τη ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού. Περαιτέρω πτώση της Νέας Δημοκρατίας και της ΔΗΜΑΡ, συσπείρωση του ΠΑΣΟΚ που περνά από την πέμπτη στην δεύτερη θέση και επτακομματική Βουλή με τον ΛΑΟΣ να μένει εκτός, αλλά και «άλμα» της Χρυσής Αυγής (με συνεχείς τάσεις ανόδου), δείχνει η δημοσκόπηση της Public Issue που παρουσιάζεται στην Καθημερινή της Κυριακής.

H Νέα Δημοκρατία σημειώνει και νέα πτώση των ποσοστών της φτάνοντας πλέον το 22,5% έναντι 25% που είχε πριν από δύο εβδομάδες σε δημοσκόπηση της ίδιας εταιρείας. Η δημοσκόπηση δεν αφορά πρόθεση ψήφου αλλά αποτελέσματα με αναγωγή δηλαδή εκτίμηση του τελικού εκλογικού αποτελέσματος , βγάζοντας την αποχή τα άκυρα και τα λευκά εκτός. Να επισημανθεί οτι με αυτά τα αποτελέσματα η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα μπορέσουν να σχηματίσουν συγκυβέρνηση με περίπου 160 βουλευτές.

Συγκεκριμένα τα ποσοστά των κομμάτων έχουν ως εξής:

1. ΝΔ: 22,5%
2. ΠΑΣΟΚ: 15,5%
3. ΣΥΡΙΖΑ: 12,5%
4. KKE: 12%
5. ΔΗΜΑΡ: 12%
6. ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: 8,5%
7. ΧΡΥΣΗ ΑΥΓH: 5%
8. ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: 3%
9. ΛΑΟΣ: 2%
10. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ: 2%
ΛΟΙΠΑ ΚΟΜΜΑΤΑ: 5%

Στην προηγούμενη δημοσκόπηση (16 Μαρτίου) είχαμε τα εξής αποτελέσματα

1. ΝΔ: 25%
2. ΔΗΜΑΡ: 15,5%
3. ΣΥΡΙΖΑ: 12%
4. KKE: 11,5%
5. ΠΑΣΟΚ: 11%
6. ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: 6,5%
7. ΛΑΟΣ: 4%
8. ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: 3,5%
9. ΧΡΥΣΗ ΑΥΓH: 2%
10. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ: 2%
11. ΑΝΤΑΡΣΥΑ: 1%
ΛΟΙΠΑ ΚΟΜΜΑΤΑ: 5%

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Σαν σήμερα οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα ο Νίκος Μπελογιάννης

 

«Η πληγή μας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, το ίδιο κι η πίστη μας./ Θα φέρουμε την κληρονομιά σου στους ώμους μας,/ ως την πόρτα του ήλιου, Μπελογιάννη. Καλημέρα αδέρφια μου./ Καλημέρα ήλιε / Καλημέρα κόσμε./ Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά/ πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.» Γ. Ρίτσος «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»

Στις 30 Μαρτίου 1952, στις 4.12 π.μ ο Νίκος Μπελογιάννης, με τρεις συντρόφους του - Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση -, στήνονται απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα, στο Γουδί και εκτελούνται δια τυφεκισμού.

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Από παιδική ηλικία γαλουχήθηκε με τα ιδανικά του κομμουνισμού και από νωρίς, στα φοιτητικά του κιόλας χρόνια, στη Νομική Αθηνών, στοχοποιείται λόγω της πολιτικής του δράσης. Από το 1934 ο Μπελογιάννης είναι μέλος του ΚΚΕ. Η δυναμική του παρουσία στην πολιτική ζωή της Αμαλιάδας, ως γραμματέας της τοπικής οργάνωσης, δημιουργεί ρίξεις με την καθεστωτική τάξη και σύντομα συλλαμβάνεται και εξορίζεται.

Το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου του 1936, του Ιωάννη Μεταξά, σηματοδοτεί και την έναρξη ενός ανηλεούς αντικομουνιστικού μένους. Οι φυλακίσεις, οι εξορίες και τα βασανιστήρια σημάδεψαν τη ζωή του Νίκου Μπελογιάννη. Την στιγμή που οι ναζί εισβάλουν στην Ελλάδα, ο Μπελογιάννης βρίσκεται κρατούμενος στις φυλακές Ακροναυπλίου. Ζητά την ελευθερία του για συμμετάσχει στον πόλεμο αλλά η κυβέρνηση αρνείται. Καταφέρνει να αποδράσει και εντάσσεται στον ΕΛΑΣ ως καπετάνιος μεραρχίας στην Πελοπόννησο.

Με την απελευθέρωση της χώρας από τους ναζί και το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου ο Μπελογιάννης αναλαμβάνει ρόλο Πολιτικού Επιτρόπου της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού. Από αυτή τη θέση θα παλέψει για τα ιδανικά του μέχρι και την τελευταία στιγμή της εμφύλιας σύρραξης. Το 1949, μετά την ήττα, εγκαταλείπει τη χώρα, βρίσκοντας προσωρινό καταφύγιο στις γειτονικές σοσιαλιστικές χώρες.

Ένα χρόνο αργότερα τον Ιούνιο του 1950, ως μέλος πλέον της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, επιστρέφει στην Ελλάδα, με εντολή να ανασυγκροτήσει και να οργανώσει τους μηχανισμούς του ΚΚΕ στην Αθήνα, το οποίο βάση νόμου θεωρείται παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα, που δρα ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Το Δεκέμβρη του 1950 συλλαμβάνεται, μαζί με 93 συντρόφους του, και μετά από εννιά μήνες βασανιστηρίων, τον Οκτώβρη του 1951, οδηγείται ενώπιον του έκτακτου στρατοδικείου, το οποίο αποτελούσαν οι Ανδρέας Σταυρόπουλος (πρόεδρος), Γ. Παπαδόπουλος (μετέπειτα δικτάτορας), Ν. Κομιάνος, Γ. Κοράκης, και Θ. Κυριακόπουλος. Ο Μπελογιάννης καταδικάζεται σε θάνατο και η εύθραυστη μετεμφυλιακή ισορροπία της ελληνικής κοινωνίας κινδυνεύει.

«Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι’ αυτό δε ζητώ την επιείκειά σας. Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία. Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα. Αλλά είμαι σίγουρος πως θα ‘ρθει η μέρα, που οι ίδιοι δικαστές που τώρα με δικάζουν, θα ζητήσουν χάρη απ’ τον ελληνικό λαό. Δεν έχω άλλο τίποτε να πω», θα δηλώσει ο Μπελογιάννης κλείνοντας την απολογία του.

Η διεθνής κατακραυγή αναγκάζει τον τότε πρωθυπουργό Νικόλαο Πλαστήρα, να ανακοινώσει την άρση της απόφασης. Ωστόσο αποφασίζεται ότι ο Μπελογιάννης και μερικοί ακόμη σύντροφοί του, θα δικαστούν και πάλι με την κατηγορία της κατασκοπείας, η οποία θα ενισχυθεί όταν οι αρχές θα ανακοινώσουν στις 14 Νοεμβρίου 1951, ότι βρήκαν παράνομους ασύρματους σε χώρους κομμουνιστών σε Καλλιθέα και Γλυφάδα.

Στις 15 Φεβρουαρίου 1952, ξεκινάει το δεύτερο μέρος της πολύκροτης δίκης, η οποία έσπασε τα σύνορα της Ελλάδας και κέντρισε το ενδιαφέρον της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Ο Μπελογιάννης ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών, αντικρούει όλες τις κατηγορίες περί κατασκοπείας και δηλώνει: «Εμείς αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που μας κατηγορούν. Το αποδείξαμε τότε που η λευτεριά, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα βρίσκονταν σε κίνδυνο. Παλεύουμε για να ξημερώσουν και για την πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Κι αν χρειαστεί θυσιάζουμε γι’ αυτό και τη ζωή μας».

Την 1η Μαρτίου, ο Νίκος Μπελογιάννης, κρατώντας ένα γαρύφαλλο όπως κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της δίκης, ακούει τον πρόεδρο του στρατοδικείου να ανακοινώνει ότι μαζί με επτά συντρόφους του (Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης, Νίκος Καλούμενος, Τάκης Λαζαρίδης, Χαρίλαος Τουλιάτος, Μιλτιάδης Μπισμπιάνος και Έλλη Ιωαννίδου) καταδικάζεται σε θάνατο.

Λίγες ημέρες αργότερα, έρχεται στο φως της δημοσιότητας ένα γράμμα από το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, Νίκο Πλουμπίδη, με το οποίο αναλαμβάνει κάθε ευθύνη για την οργάνωση του ΚΚΕ στην Ελλάδα και υπόσχεται να παραδοθεί στις αρχές με αντάλλαγμα να μην εκτελεστεί ο Νίκος Μπελογιάννης. Η γνησιότητα του γράμματος του Πλουμπίδη αμφισβητείται από το ΚΚΕ, όχι όμως και από το Υπουργείο Εσωτερικών, το οποίο ωστόσο αρνείται να διαπραγματευτεί με τον καταζητούμενο Νίκο Πλουμπίδη.

Όλες οι προσπάθειες και οι διεθνείς πιέσεις για απόδοση χάριτος στον Μπελογιάννη απέβησαν άκαρπες. Έτσι στις 30 Μαρτίου ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοινώνει στους Μπελογιάννη, Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση ότι η αίτηση χάριτος απορρίφθηκε και στις 4:12 π.μ., ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελείται μαζί με τους συντρόφους του στο Γουδί.

«Πόσο μικρή είναι τούτη η λευτεριά μπροστά στην άγρια λευτεριά / να βγάζεις την καρδιά σου σα γαρύφαλλο απ' τον κόρφο σου/ για να μοσκοβολάν τα σύμπαντα θυσία και ειρήνη. /Καλημέρα ανθρώποι μου/ Καλημέρα ήλιε/ Καλημέρα Μπελογιάννη» Γ. Ρίτσος «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»

90 εκατ. ευρώ η αμοιβή των τροϊκανών για την Ελλάδα!!! "Μα μόνο τόσα λίγα;;"

 

Αδρά αμοιβή 90 εκατ. ευρώ πρόκειται να λάβουν τα τεχνικά στελέχη της Τρόικας για τις «δουλειές» τους στην Αθήνα.

Την ώρα που στην Ελλάδα εφαρμόζεται το χειρότερο πρόγραμμα λιτότητας με περικοπές μισθών, συντάξεων και με απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων οι ελεγκτές της Ε.Ε. και του ΔΝΤ βρήκαν τρόπο για το πώς θα αυξήσουν τις αποδοχές τους ….εκμευταλευόμενοι τον έλεγχο της ελληνικής οικονομίας.
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του «bankingnews» η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη εγκρίνει ένα ποσό της τάξης των 90 εκατ. ευρώ για τις υπηρεσίες που πρόκειται να προσφέρουν στην χώρα μας τα στελέχη από Βρυξέλλες, Ουάσιγκτον αλλά και αυτά που πρόκειται να έρθουν από Αυστρία, Βέλγιο, Ιταλία, Ισπανία, Βουλγαρία.
Πηγές του υπουργείου Οικονομικών με άριστη ενημέρωση επί του θέματος επισημαίνουν ότι το ποσό αυτό θα φθάσει στις «τσέπες» των τεχνικών κλιμακίων μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) τα έσοδα του οποίου πρόκειται να ενισχυθούν τους επόμενους μήνες με το προηγούμενο ποσό. Δεν αποκλείεται το κονδύλι από την Ε.Ε. να φθάσει ακόμη και τα 100 εκατ. ευρώ σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, δεδομένου η «πολυεθνική δύναμη» των τεχνοκρατών θα αυξηθεί απότομα έως το καλοκαίρι.
Να σημειωθεί ότι ο επικεφαλής της ομάδας εργασίας της ΕΕ στην Ελλάδα, Χορστ Ράιχενμπαχ σε πρόσφατη συνέντευξη του έκανε λόγο για άφιξη 160 και πλέον ελεγκτών που θα φθάσουν στην Αθήνα το αργότερο μέχρι το καλοκαίρι.
Ήδη το υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας, με τη βοήθεια των διαφόρων ομόσπονδων κρατιδίων, κατάφερε να συγκροτήσει κλιμάκιο 100 εφοριακών οι οποίοι πρόκειται να συμμετάσχουν σε αποστολές στην Ελλάδα. Μεγάλη ήταν και η ανταπόκριση από πλευράς Κρατών Μελών για παροχής βοήθειας στα προβλήματα της Ελλάδας.
Συνολικά δήλωσαν πρόθυμες δώδεκα χώρες-μέλη (Αυστρία, Βέλγιο, Δανία, Γερμανία, Βουλγαρία, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία κλπ). Και πώς να μην ήταν άλλωστε μετά την ενημέρωση που είχαν για την χρυσή αμοιβή που θα λάβουν για τις υπηρεσίες τους στην Αθήνα. Δικαίωμα σε αυτό το κονδύλι θα έχουν και οι εμπειρογνώμονες από τη Σουηδία για την συνεισφορά τους στο θέμα της βελτίωση της είσπραξης οφειλών, όπως και οι εμπειρογνώμονες από τη Δανία και τη Γαλλία για τις συμβουλές που θα παράσχουν για τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου αλλά και για τις τεχνικές βοήθειας σε ότι αφορά στον καλύτερο φορολογικό έλεγχο.
Στην μοιρασιά θα μπουν και τα στελέχη από την Ισπανία για την τεχνική βοήθεια σχετικά με τη φορολόγηση των «σημαντικών» φορολογουμένων αλλά και για την είσπραξη των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης. Πολλοί από αυτούς τους τεχνοκράτες έχουν αρχίσει ήδη αρχίσει να έρχονται στην Αθήνα. Χθες τρία κλιμάκια ξένων αποτελούμενα από επτά ελεγκτές «έκοβαν βόλτες» στο Γενικό Λογιστήριο χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα για τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας. Το γεγονός αυτό ανάγκασε τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου να χάνουν πολύτιμο χρόνο για την ενημέρωση των γκρουπ της Τρόικας, η οποία τις περισσότερες φορές έπαιρνε τη μορφή σεμιναρίου…

Ο λαός θα αποφασίσει. Όχι ο κ. Τόμσεν

 

Η έξοδος από την κρίση πρέπει να έχει την ίδια υπογραφή μ’ αυτή που μας οδήγησε στη κρίση. Θέλουμε να πούμε ότι είναι δική μας υποχρέωση- αν θέλετε και καθήκον- η έξοδος, και καμιάς τρόικα. Προφανώς αυτό δεν το έχει αντιληφθεί η πολιτική μας ηγεσία και αφήνει τον κάθε υπάλληλο να λέει ό,τι θέλει και όποτε θέλει. Αν είναι να μας υπαγορεύει ο Τόμσεν τι πρέπει να κάνουμε με τους μισθούς και τους φόρους, τότε μας συγχωρείτε αλλά δεν αντιλαμβανόμαστε για ποιο λόγο πρέπει να γίνουν τόσα έξοδα για να κάνουμε εκλογές. Είναι προτιμότερο οι πολιτικοί να πάνε στα σπίτια τους και να αφήσουν τον κύριο Τόμσεν να κυβερνήσει τη χώρα. Ασφαλώς οι δανειστές έχουν άποψη μια και αυτοί βάζουν τα λεφτά, και ως εκ τούτου δικαιούνται να κάνουν συστάσεις. Αλλά το πως θα ανασυγκροτηθεί το ελληνικό κράτος και πως θα διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή, δεν είναι δουλειά κανενός κυρίου Τόμσεν. Είναι καθήκον και υποχρέωση της κυβέρνησης που με τη ψήφο του λαού, θα λάβει την εντολή να μας βγάλει από την κρίση. Σ’ αυτό τουλάχιστον θα πρέπει να συμφωνήσουν όλα τα κόμματα.


Πηγή:

ΘΕΜΑ ΥΠΑΚΟΗΣ

 

Του Θ. ΚΑΡΤΕΡΟΥ*

Παρέλαση ζόφου! Λαγκάρντ, Τόμσεν, Μορς, ΟΟΣΑ, προβλέπουν και προειδοποιούν για νέα μέτρα τα οποία απαιτούνται για τη σωτηρία μας. Σημειώνουν πόσο μεγάλο κίνδυνο αποτελεί για τις μεταρρυθμίσεις τους η κοινωνική αντίσταση, την οποία φυσικά αποσυνδέουν από τη σκληρότητα της πολιτικής τους. Συνιστούν αντοχή –μάλιστα, αντοχή!- στους Έλληνες για τα επερχόμενα. Τριγυρίζουν δίκην κοράκων γύρω από τους μισθούς και τις συντάξεις που ακόμα αιμορραγούν από τις προηγούμενες επελάσεις τους. Εύχονται στο διά ταύτα να κερδίσουν τις εκλογές είτε η ΝΔ, ή το ΠΑΣΟΚ, ούτως ώστε να μην παρεκκλίνει η Ελλάδα από τη σημερινή της τροχιά. Επαναφέροντας προεκλογικά το γνωστό εκβιασμό –η Ελλάδα ακόμα δεν έχει σταθεροποιηθεί, ούτε έχει σταθεροποιήσει τη θέση της στην ευρωζώνη.

Εικόνα θλιβερή ασφαλώς. Λες και λειτουργούν κάτω από την καθοδήγηση ενός αόρατου κοινού κέντρου –ή μήπως είναι έτσι;- έχουν πέσει πάνω στους Έλληνες πολίτες με όλο το βάρος των αγορών και των Eurogroup τους, αδιαφορώντας εντελώς ακόμα και για τα προσχήματα. Μας τρομάζουν, μας επεξεργάζονται, μας δουλεύουν, μας απειλούν, μας διδάσκουν το savoir vivre της υπακοής, μας υποδεικνύουν ακόμα και ποιους να ψηφίσουμε, για να συνεχιστεί η ίδια πολιτική και να μη χάσουμε ως Βενετιά το βελόνι του ευρώ. Ενώ ταυτόχρονα διαφημίζουν τόσο πυκνά και συστηματικά τα επερχόμενα νέα μέτρα, ώστε αυτά να θεωρηθούν δεδομένα τόσο από την επόμενη κυβέρνηση –τους θύτες-, όσο και από μας –τα θύματα.

Αν καταλάβατε, όλα αυτά εμπεριέχουν και αποδεικνύουν την ανησυχία τους για τις εκλογές. Άδικο έχουν;Τόσες προσδοκίες, τόσα μνημόνια, τόσο μεσοπρόθεσμα, τόσα πειράματα από τους Μέγκελε της οικονομίας και της κοινωνίας να πάνε χαμένα; Πού θα δοκιμάσουν ύστερα τους τρόπους με τους οποίους μια κοινωνία μετατρέπεται σε αγέλη, μια χώρα τίθεται υπό πειθαρχική διαβίωση, ένας λαός υποτάσσεται σε κατάσταση πολιορκίας; Είναι δυνατό να μην αναδειχτεί το ΠΑΣΟΚ τους, ή η ΝΔ τους, ή έστω και οι δυο μαζί, κυβέρνηση από τις κάλπες; Να μην μπορέσουν με τόση δύναμη πυρός να βάλουν σε τάξη μια χώρα ένοχη ενδημικής απειθαρχίας όπως η Ελλάδα;
Είναι εν ολίγοις κρίσιμο το στοίχημα των εκλογών. Θέμα υπακοής τελικώς. Θα πειθαρχήσει ο πολίτης στους τοποτηρητές, ή θα δώσει το στίγμα του –άει σιχτίρ, δεν πάει άλλο;

*Δημοσιεύθηκε στην «Αυγή» την Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012.

"ΕΤΣΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ"

 

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

«Ο υπαρχιφύλαξ, διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ' αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.
*
"Νίκο σήκω"
Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει:
"Πάμε για καθαρό αέρα;"
"Ναι, του απαντά, σας πάνε για εκτέλεση" (...)»

*
(Από το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Γιώργου Κορωναίου, όπως δημοσιεύτηκε την επομένη της εκτέλεσης στην «Προοδευτική Αλλαγή»).
***
Τα χαράματα της Κυριακής 30 του Μάρτη του 1952, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του,Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Το παράγγελμα γι' αυτήν την πολιτική δολοφονία δόθηκε από το μετεμφυλιακό καθεστώς της άρχουσας τάξης της Ελλάδας μαζί με τους Αμερικανούς συμμάχους της.
Η ελληνική πλουτοκρατία, η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο,

σαν σήμερα,
πριν από 60 χρόνια,
εκτελούσαν τον Νίκο Μπελογιάννη.
*
«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας...».
*
«Οι μάρτυρες - είπε απευθυνόμενος στους στρατοδίκες ο Μπελογιάννης - φτάσανε μέχρι του σημείου να λένε πως κάθε Κομμουνιστής είναι κατάσκοπος και πως οι Κομμουνιστές δεν είναι Ελληνες και πως το ΚΚΕ δεν είναι ελληνικό Κόμμα.
Τι άτιμο ψέμα!
Ο πατριωτισμός κάθε κόμματος μετριέται μόνο τότε που η λευτεριά και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας διατρέχει κίνδυνο.
Απ' αυτό και μόνο αν βγάζατε συμπέρασμα, θα σχηματίζατε τη σωστή εντύπωση για το χαρακτήρα του ΚΚΕ, που χωρίς καμία αμφιβολία πρόκειται για καθαρό πατριωτικό Ελληνικό Κόμμα».
*
Με τα λόγια αυτά, κατά τη διάρκεια της απολογίας του, ο Νίκος Μπελογιάννης έδωσε το στίγμα της δίκης, μετατρέποντας τους στρατοδίκες του από κατηγόρους σε κατηγορούμενους.
***
«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας.
Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς,αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο.
Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας.
Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».
*
60 χρόνια μετά
τα τελευταία λόγια του Μπελογιάννη κατά την απολογία του, το Φλεβάρη του '52, λίγες μέρες πριν από την εκτέλεσή του, συνεχίζουν και θα συνεχίσουν για πάντα να αποτελούν μέτρο του πατριωτισμού, του διεθνισμού, της ανθρωπιάς.

«Η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ»

Ο Μπελογιάννης ήξερε ότι εκτός από τους στρατοδίκες του, κάποια στιγμή θα είχε να αντιμετωπίσει και τους «τιμητές» του.
Αυτούς που θα προσπαθούσαν να τον σκυλεύσουν για να χτυπήσουν το Κόμμα του.
Τους τυμβωρύχους και τους ποικίλων αποχρώσεων σφετεριστές των αγώνων των άλλων.
Και «ξεμπέρδεψε» μαζί τους μια και καλή:
*
«Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών... Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του... Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ' αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».
*
Τούτα τα λόγια του Μπελογιάννη προς τους στρατοδίκες του, που ειπώθηκαν το Νοέμβρη του 1951, θα δονούν για πάντα τις καρδιές όλων εκείνων που δεν κάνουν «δήλωση μετανοίας».
Ολων εκείνων που στο θέαμα της έσχατης αναξιοπρέπειας εκ μέρους όσων που προσπαθούν να «οικειοποιηθούν» τον Μπελογιάννη, για να δικαιολογήσουν τις δικές τους «δηλώσεις μετανοίας», απαντούν, όπως ο Μπελογιάννης: Με περιφρόνηση.

«Στο δρόμο το δικό του»

«Αν θέλουμε με δυο λόγια να δόσουμε αυτό που ήταν ο Μπελογιάννης μπορούμε να πούμε: Στάθηκε σ' όλη την αγωνιστική του ζωή

άξιος κ ο υ κ ο υ έ ς,
α η τ ό ς,
π ρ α γ μ α τ ι κ ό ς μ π ο λ σ ε β ί κ ο ς,
ο δ η γ η τ ή ς και μ π ρ ο σ τ ά ρ η ς (...).
Και ακριβώς γιατί σ' όλη του τη ζωή, που ήταν μόνο αγώνας και πάλη, που ήταν πάντα υπηρεσία στο λαό, στο κίνημα, στο ΚΚΕ, ακριβώς γιατί πάντα στάθηκε άξιος, υποδειγματικός κουκουές, γι' αυτό για όλους μας και πρώτ' απ' όλα για τους νέους, τις νέες, τα παιδιά μας, η πιο καλή και άξια τίμηση στη μνήμη του είναι να φωτιζόμαστε απ' τη ζωή και το παράδειγμά του, να βαδίζουμε ατρόμαχτοι κι ατράνταχτοι το δρόμο το δικό του, να σταθούμε άξιοι σαν κι αυτόν κουκουέδες, αγωνιστές και μπροστάρηδες του λαού, προσωπικό παράδειγμα σε όλα όπως ήταν κι αυτός».
*
(Απόσπασμα από το άρθρο του Νίκου Ζαχαριάδη για τον Νίκο Μπελογιάννη, που δημοσιεύτηκε σεειδική έκδοση του παράνομου «Ριζοσπάστη» τον Απρίλη του 1952).

Τον ξέρουνε τα ελάτια, τα πλατάνια,/
ίδιος μ' αυτά περήφανος, στητός/
αχούν απ' τη φωνή του τα ρουμάνια/
μπρος για τη νίκη, για το κόμμα εμπρός./
*
Ο Μπελογιάννης ζει μες στην καρδιά μας./
Ο Μπελογιάννης ζει πα στις κορφές./
Ο Μπελογιάννης ζει κι είναι κοντά μας/
στων τραγουδιών τις λεύτερες στροφές./
*
Ζει σ' όλους τους καιρούς, σ' όλους τους τόπους/
το κάθε σπίτι, σπίτι του δικό./
Ζει ο Μπελογιάννης, ζει με τους ανθρώπους/
που χτίζουν έναν κόσμο σοσιαλιστικό./
*
Και στο τραπέζι της χαράς της πρώτης/
στης νίκης της ειρήνης τη γιορτή/
ο Μπελογιάννης θάν' πανηγυριώτης/
με κόκκινο γαρούφαλο στ' αφτί./
*
Μ' ένα γαρούφαλο άλικο δικό μας/
σαν της γλυκιάς μας άνοιξης δροσιά/
πανώριο ματωμένο κι ακριβό μας/
απ' την τρανή της γης λαοαπλωσιά./
*
Ο Μπελογιάννης ζει άσβεστη δάδα./
Ο Μπελογιάννης ζει μες στις καρδιές/
στον κόσμο ειρήνη, ειρήνη στην Ελλάδα/
στο μήνυμά του εμπρός κομμουνιστές./
*
(Δημήτρης Ραβάνης - Ρεντής, «Ο Μπελογιάννης ζει»)

*Δημοσιεύτηκε στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ την Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012

ΔΙΑΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΕ ΣΤΟ SPD

 

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Το ερώτημα απασχολεί όλο και περισσότερους Ευρωπαίους: η αναμενόμενη νίκη του σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας, έπειτα από πέντε εβδομάδες, θα βρει άραγε ανταπόκριση και στη Γερμανία ώστε να υπάρξει κάποια χαλάρωση της εφιαλτικής πολιτικής λιτότητας που ασκείται σε ολόκληρη την Ευρώπη κατ' εντολήν του Βερολίνου;

Με άλλα λόγια, υπάρχει ελπίδα να νικήσει στις γερμανικές βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν του χρόνου τον Σεπτέμβρη το SPD - το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας;

Αλλά και αν νικήσουν όντως οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες, θα σχηματίσουν κυβέρνηση με τους Πράσινους ή θα πάνε να συνεργαστούν με τη Δεξιά της Μέρκελ, οπότε δεν υπάρχει πια καμιά ελπίδα έστω και στοιχειώδους αλλαγής της ευρωπαϊκής πολιτικής;

Είναι προφανές ότι στο επίκεντρο του ζητήματος βρίσκονται οι σοσιαλδημοκράτες. Από τη δική τους γραμμή θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό η τύχη της Ευρώπης - και επειδή στο SPD, στο κόμμα τους, συνυπάρχουν τόσο αριστερόστροφα όσο και έντονα δεξιόστροφα στελέχη, έχει ήδη αρχίσει η εσωκομματική διαπάλη ως προς τη γραμμή που πρέπει να ακολουθήσουν.

«Ανοιχτή διαμάχη στην ηγεσία του SPD για τη στρατηγική απέναντι στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο - Ο Γκάμπριελ θέλει οξύτερη πορεία εναντίον της Μέρκελ από τον Στάινμαγερ» ήταν π.χ. ο τίτλος χθεσινού σχετικού ρεπορτάζ της εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Ο πρόεδρος του SPD, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος είναι ο πιο αριστερός από τα τρία κορυφαία στελέχη του κόμματος που διεκδικούν του χρόνου το χρίσμα του υποψήφιου καγκελάριου, προτείνει να αρνηθούν οι σοσιαλδημοκράτες να υπερψηφίσουν το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, αν προηγουμένως δεν έχει επιβάλει πανευρωπαϊκά η Μέρκελ φόρο επί των χρηματοοικονομικών συναλλαγών.

Αντιθέτως, ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαγερ, περισσότερο «κεντριστής», το συζητάει και δείχνει διατεθειμένος να το ψηφίσει.

Πλήρως υπέρ της υπερψήφισης της αιώνιας λιτότητας χωρίς αναστολές είναι ο τρίτος που διεκδικεί τη θέση του υποψήφιου καγκελάριου, ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Πέερ Στάινμπρικ, ο οποίος είναι εντελώς δεξιός - ίδιος ή και ακόμη χειρότερος από την Ανγκελα Μέρκελ.

Η εσωτερική σύγκρουση στο SPD δεν διεξάγεται βεβαίως εν κενώ. Λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο της κίνησης και των άλλων γερμανικών κομμάτων.

Το σημαντικότερο που παρατηρείται είναι ότι το κόμμα των Ελευθέρων Δημοκρατών, που έχει αρχηγό τον αντιπαθέστατο στους Ελληνες λόγω των αλλεπάλληλων εχθρικών κατά της χώρας μας δηλώσεών του,Φίλιπ Ρέσλερ, τον υπουργό Οικονομίας της Γερμανίας και κυβερνητικό εταίρο της Μέρκελ, δεν πάει καθόλου καλά ούτε στις δημοσκοπήσεις ούτε στις κρατιδιακές εκλογές.

Για την ακρίβεια, πηγαίνει άθλια! Τόσο άθλια που θα αποτελέσει έκπληξη αν κατορθώσει του χρόνου να ξεπεράσει το 5% και να μπει στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο - και αναφερόμαστε σε ένα κόμμα που στις βουλευτικές εκλογές του 2009 είχε πάρει 14,6%!

Ετσι όμως η γερμανική δεξιά θα αδυνατεί να σχηματίσει κυβέρνηση, αν οι Ελεύθεροι Δημοκράτες μείνουν εκτός Βουλής.

Προβλήματα όμως παρουσιάζουν και οι Πράσινοι, οι οποίοι εμφανίζουν δημοσκοπική κάμψη, και στις προ ημερών εκλογές στο κρατίδιο του Σάαρ έδειξαν ιδιαιτέρως ευάλωτοι στο νεοσύστατο κόμμα των Πειρατών, προς το οποίο έχασαν πολλές ψήφους.

Στις 6 Μαΐου θα γίνουν κρατιδιακές εκλογές στο Σλέσβιχ - Χόλσταϊν και στις 13 Μαΐου στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας, το οποίο όχι μόνο είναι το πολυπληθέστερο της Γερμανίας με 18 εκατομμύρια κατοίκους αλλά και η καρδιά της βαριάς βιομηχανίας της. Από τις εκλογές εκείνες θα βγουν σοβαρά συμπεράσματα.

ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΑ - ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ

Το καλύτερο για την Ευρώπη και όσους πιστεύουν στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα ήταν οι σοσιαλδημοκράτες στη Γερμανία να κατεβούν του χρόνου στις εκλογές με υποψήφιο καγκελάριο τον Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. Αυτό θα αύξανε τις πιθανότητες σχηματισμού κυβέρνησης σοσιαλδημοκρατών - Πράσινων, στον βαθμό φυσικά που θα το επιτρέπει το εκλογικό αποτέλεσμα. Αν το SPD προτείνει για την καγκελαρία τον Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαγερ ή ακόμη χειρότερα τον Πέερ Στάινμπρικ, ισχυροποιείται το ενδεχόμενο να σχηματίσουν οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες «μεγάλο συνασπισμό» με τη Δεξιά. Σε μια τέτοια περίπτωση, η κατάσταση στην Ευρώπη θα επιδεινωθεί ραγδαία.

*Δημοσιεύθηκε στο «Έθνος» την Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012.

ΑΓΡΙΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ!

 

ΑΝΕΡΓΙΑ, ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΣΚΛΗΡΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ, ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΙΣΠΑΝΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΔΕΚΑΔΕΣ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ!

Με 24ωρη γενική απεργία «απαντούν» τα συνδικάτα των εργαζομένων στην Ισπανία στις μεταρρυθμίσεις και στην πολιτική λιτότητας της κυβέρνησης Ραχόι. Η απεργία είναι η πρώτη που πραγματοποιείται επί κυβέρνησης Ραχόι. Νωρίτερα, σημειώθηκαν τα πρώτα επεισόδια σε αμαξοστάσιο. Σε συγκρούσεις με την αστυνομία, δεκάδες άτομα συνελήφθησαν ενώ τρεις διαδηλωτές τραυματίστηκαν ελαφρά.

Το βράδυ της Τετάρτης, χιλιάδες ήταν οι πολίτες που συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Puerta del Sol, ενώ δυναμικές είναι και σήμερα οι κινητοποιήσεις, ακόμα και έξω από επιχειρήσεις.

Κορυφαίο πρόβλημα στη χώρα, είναι o εφιάλτης της ανεργίας, με την κυβέρνηση να προβλέπει εκτίναξη του ποσοστού στο 24% από το 23% που βρίσκεται σήμερα.

Η κυβέρνηση, καταγγέλλουν τα συνδικάτα, σχεδιάζει νέα αντεργατικά μέτρα, τα οποία δεν θα αυξήσουν την απασχόληση, αλλά αντίθετα, θα απελευθερώσουν τις απολύσεις και θα συμπιέσουν προς τα κάτω τους μισθούς.

Κρατώντας κόκκινες σημαίες και πανό που γράφουν "Γενική απεργία" και "Όχι στην εργατική μεταρρύθμιση", ομάδες συνδικαλιστών έχουν ήδη κατέβει στους δρόμους και άλλοι έχουν πάρει θέσεις στις εισόδους επιχειρήσεων, στην κεντρική αγορά της Μαδρίτης και στους βασικούς σταθμούς των μέσων μαζικής κυκλοφορίας.

Στη Μάλαγα, η συγκέντρωση απεργών έξω από την κεντρική αγορά, όπου προσπάθησαν να σταματήσουν τα φορτηγά με τα προϊόντα να φύγουν, ξέσπασαν άγριες συγκρούσεις με την αστυνομία και σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών 33 άνθρωποι συνελήφθησαν και πέντε αστυνομικοί τραυματίστηκαν ελαφρά.

Είναι από τις ελάχιστες γενικές απεργίες που έχουν γίνει στην ιστορία της Ισπανίας από τη θέσπιση των συνδικαλιστικών ελευθεριών το 1077!

Περίπου εκατό διαδηλώσεις έχουν προγραμματιστεί σε όλη τη χώρα.

Οι εργασιακές μεταρρυθμίσεις ανακοινώθηκαν τον Φεβρουάριο. Η ισπανική κυβέρνηση προβλέπει τηνκατάργηση 630.000 θέσεων εργασίας μέσα στο 2012 με το ποσοστό ανεργίας να φτάνει το 24,3% στο τέλος της χρονιάς.

Η απεργία έρχεται μόλις μια μέρα πριν από την παρουσίαση του προϋπολογισμού του 2012 και τις ανακοινώσεις για τα αυστηρά μέτρα λιτότητας με στόχο τη μείωση του δημόσιου χρέους από 8,51% του ΑΕΠ στα τέλη του 2011 σε 5,3% το 2012.

“H ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΕΣ ΚΑΛΠΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ”

 

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, ΕΠΙΚΑΙΡΑ, 29.3.2012

«Ο σουρεαλισμός όλους μας ενώνει. Μπάτσοι, γουρούνια, ανεμώνη». Αυτό έγραψε ένας ανώνυμος σε έναν τοίχο στην Αλεξάνδρας, στη φοβερή αγγελία των μελλούμενων πούταν η μηδενιστική εξέγερση του 2008.

Ο «σουρεαλισμός», δηλαδή ο ατομικός, ομαδικός και εθνικός παραλογισμός εκδηλώνεται ποικιλότροπα. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αλλοϋβρίζονται, ενώ συγκυβερνούν και θέλουν να συνεχίσουν. Ορισμένοι δεν θέλουν το μνημόνιο, θέλουν όμως τα κόμματά του. ‘Αλλοι ζητάνε συγνώμη για αυτό που έκαναν και μετά ψήφο για να συνεχίσουν να το κάνουν. Ορκισμένοι αντίπαλοι του μνημονίου κάνουν πρακτικά ότι μπορούν για να εμποδίσουν τη δράση εναντίον του, να αποθαρρύνουν και να απογοητεύσουν τον ελληνικό λαό.

Ο «σουρεαλισμός», δηλαδή ο παραλογισμός, ενίοτε και η παραφροσύνη, χρειάζεται σε όσους δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που θέτει η πραγματικότητα. Γι’ αυτό και παρουσιάζεται μαζικά την παραμονή μεγάλων καταστροφών και είναι προϋπόθεση γι’ αυτές. Πως θα μπορούσαν αίφνης οι Γερμανοί, αν παρέμεναν στα καλά τους, να πάνε στον Χίτλερ και τον πόλεμο;
Δεν θα τόκαναν αν δεν είχαν το Μνημόνιο και τη Δανειακή τους Σύμβαση, δηλαδή τη Συνθήκη των Βερσαλλιών στη δική τους περίπτωση. Από μικρό κι από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια. Στη Λήμνο, οι μαθητές παρέλασαν με τα στρατιωτικά εμβατήρια της 25ης Μαρτίου και μαύρα περιβραχιόνια στα χέρια τους. Πενθούν τη χώρα πούχασαν.

Ως λαός, ετοιμαζόμαστε να κάνουμε το όγδοο θαύμα του κόσμου. Να ξαναβγάλουμε μια κυβέρνηση που την αποδοκιμάζει το 90% του πληθυσμού, ποσοστό που δεν ξαναεμφανίσθηκε από τότε που εφευρέθηκαν τα γκάλοπ. Δεν θα είναι, αν γίνει, μικρό κατόρθωμα. Χρειάστηκε ο Γιώργος και η καταστροφή του ΠΑΣΟΚ για να μπούμε στην τροχιά της οικονομικής καταστροφής με το Μνημόνιο και να έρθει το ΔΝΤ στην Ευρώπη. Χρειάστηκε η καταστρεφόμενη ΝΔ για να αυτοαφοπλισθεί η χώρα από τα νομικά της όπλα στον πόλεμο χρέους, να γίνει ιδιοκτησία των πιστωτών και να μπουν τα θεμέλια για την εκδίωξή της από την ευρωζώνη ή και την ΕΕ. Τώρα, χρειάζονται οι αντιμνημονιακοί, ποικίλες δυνάμεις και πρόσωπα, για να μείνει
ο ελληνικός λαός χωρίς το πολιτικό εργαλείο που χρειάζεται για να αντιπαλέψει το μνημόνιο. Για να μη δοθεί αξιόπιστη εναλλακτική πολιτική προοπτική στον ελληνικό λαό.

Τι άλλο χρειάζονται οι Τόμσεν, Μέρκελ, Ρότσιλντ, Ροκφέλερ, Σόρος, που η Ελλάδα είναι τώρα στην πρώτη τους προτεραιότητα, από ένα κατακερματισμένο πλήθος αντιμνημονιακών κομμάτων, κομματιδίων και κινήσεων, αμφίβολης αποτελεσματικότητας και αξιοπιστίας, για να κάνουν τη δουλειά τους. Και μόνο ο κατακερματισμός τους, ομολογεί πόσο τρομοκρατημένοι και απρόθυμοι είναι, στην καλύτερη περίπτωση, από την προοπτική οι ίδιοι οι οπαδοί τους και ο ελληνικός λαός να τους ζητήσει να κυβερνήσουν, να πάνε να ξαναδιαπραγματευτούνε με τη Μέρκελ, τις τράπεζες και το ΔΝΤ, να οργανώσουν την άμυνα του ελληνικού λαού και κράτους. Αλλά μόνο διεκδικώντας την κυβέρνηση και την εξουσία μπορείς να σταματήσεις το πρόγραμμα. ‘Οπερ έδη δείξαι.
Αν κατέβαιναν όλοι οι αντιμνημονιακοί σε μέτωπο, θα έπαιρναν σήμερα 200 βουλευτές, θα άλλαζε όλος ο πολιτικός συσχετισμός δύναμης στην Ελλάδα και διεθνώς και θα ετίθετο με διαφορετικούς όρους το πρόβλημα. Δεν θα ήταν
ασφαλώς εύκολο, αλλά δοκίμασε κανείς να το κάνει και δεν το κατάφερε; Προσέκρουσε σε κάποιες πολιτικές δυσκολίες και ποιες ήταν; ‘Ηταν μεγαλύτερες από τη διαφορά που κάνει η καταστροφή της Ελλάδας από τον αγώνα για τη σωτηρία της;

Ο πιο άνετος τρόπος να τα πετύχεις αυτά, να παριστάνεις ότι είσαι κατά του μνημονίου και να μην κάνεις τίποτα εναντίον του, είναι να καμώνεσαι τον υπερεπαναστάτη που αρνείται οποιαδήποτε συνεργασία με τους «ρεφορμιστές» του «συστήματος» ή αδιαφορεί τάχα μου για τις εκλογές και μαζί για τις επιπτώσεις που θάχει το εκλογικό αποτέλεσμα στη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων, εργαζόμενων και άνεργων, νέων και απόκληρων, συνταξιούχων και άρρωστων, στο μέλλον της Ελλάδας και των παιδιών της. Σε μια διαφορετική ασφαλώς, αλλά εξίσου τραγική στιγμή της ελληνικής ιστορίας, ο κορυφαίος αγωνιστής και
διανοούμενος Δημήτριος Γληνός έγραφε, στο πολιτικό πρόγραμμα της μαχητικότερης και βαθύτερης αντίστασης που ευρωπαϊκός λαός αντέτεινε στον Χίτλερ, ένα απόσπασμα που δείχνει τη ψυχολογία ανθρώπου που αγωνίζεται:
«’Οταν αφήσεις το λαό να πεθαίνει στους δρόμους, να κουρελιαστεί ψυχικά και σωματικά, και λες έπειτα πως θα κάνεις στον κατάλληλο καιρό εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα, είσαι ένας συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού. Γιατί είναι σα να λες ότι θα βάλεις ένα κουφάρι να πολεμήσει»
(«Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ», Αθήνα 1944)

Κλασικό παράδειγμα δήθεν «υπερεπαναστατικής» πολιτικής το γερμανικό ΚΚ, που τόβαλε ο Στάλιν να πολεμάει λυσσασμένα τους Σοσιαλδημοκράτες κατά την «τρίτη περίοδο» της Τρίτης Διεθνούς, με αποτέλεσμα να πάρει ο Χίτλερ τις εκλογές του 1933. Πιθανώς ο Ιωσήφ τόκανε γιατί πίστευε βλακωδώς, αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ, ότι μπορούσε να επιβάλλει ένα condominium με τους Γερμανούς στην Ευρώπη. Παρολίγον να εξαφανισθεί τελικά η ΕΣΣΔ.

Η Μέρκελ, ο Τόμσεν, η Goldman Sachs περιμένουν τώρα πως και πως τις ελληνικές εκλογές. Τους αποδίδουν την ίδια σημασία με τις γαλλικές. Αν βγει κυβέρνηση των μνημονιακών, ενισχυμένη και με άλλους προθύμους, θα είναι παγκόσμιας σημασίας θρίαμβος για τις «αγορές» και τις ανώτερες τάξεις της Γερμανίας, ιδίως όσες συμπλέουν με το χρηματιστικό κεφάλαιο. Θα θεωρηθεί εκ των υστέρων συγκατάθεση στα Μνημόνια και τις Δανειακές Συμβάσεις, που κυρώθηκαν πραξικοπηματικά από την τωρινή Βουλή, χωρίς καμία προς τούτο εντολή. Στον οικονομικό και νομικό, θα προστεθεί και ο πολιτικός αφοπλισμός της Ελλάδας. Κοντεύουν να μας δηλητηριάσουν σε αυτή τη χώρα οι αναθυμιάσεις της αποσύνθεσης, να μας πνίξουν οι οσμές της προδοσίας, από τόσα σημεία του ελληνικού ορίζοντα που ξεπηδάνε.
Οποιοδήποτε εκλογικό αποτέλεσμα δεν αποκλείει μια κοινωνική εξέγερση ή άλλες ανώμαλες εξελίξεις, στο εσωτερικό ή στα εξωτερικά μέτωπα της χώρας. Το αντίθετο, αν η Ελλάδα δεν βρει τη δύναμη, τους ανθρώπους, τους τρόπους και τα επιχειρήματα για διακόψει έλλογα την καταστροφική πορεία που ξεκίνησε τον Μάιο του 2010, όλα αυτά θα γίνουν αναπόφευκτα. Μια εξέγερση όμως κατά μιας προσφάτως εκλεγμένης κυβέρνησης ηττάται ευκολότερα και ευκολότερα δικαιολογείται στη συνέχεια η επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης, μιας δικτατορίας δηλαδή. Αξίζει να θυμόμαστε την ιστορία μας. Για να φτάσει η Ελλάδα στον καταστροφικό εμφύλιο του 1946-49, χρειάστηκε να συμφωνήσει ο αστικός πολιτικός κόσμος στην αμερικανική εντολή σχηματισμού κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» κέντρου-δεξιάς, όπως καλή ώρα τώρα, και χρειάστηκε να πάει ένα ξημέρωμα στον Ριζοσπάστη ο Ζαχαριάδης να αλλάξει πραξικοπηματικά τη γραμμή του κόμματος ρίχνοντας τη γραμμή της αποχής στις εκλογές του 1946, όπως γράφει στο τελευταίο, συγκλονιστικό βιβλίο της, μια από τις ηρωϊκότερες και
σεμνότερες φιγούρες της ελληνικής αριστεράς, η Μαρία Καραγιώργη. Με τον θερμό της, η Ελλάδα έγινε το δοκιμαστήριο ΗΠΑ και ΕΣΣΔ για τον ψυχρό τους πόλεμο, όπως καλή ώρα τώρα είμαστε το δοκιμαστήριο για όσα μέλλουν να συμβούν στην Ευρώπη, αν όχι και εργαλείο για τον επερχόμενο πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
Ας ελπίσουμε, αν και παγιδευμένοι, οι απόγονοι του Οδυσσέα να βρουν ένα τρόπο να φέρουν το λιγότερο κακό εκλογικό αποτέλεσμα, ανθιστάμενοι σε αυτούς που, όπως είχε δηλώσει ο Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας Ντισραέλι,
θέλουν να κάνουν τον ατίθασο λαό των Ελλήνων «μικρόψυχους σαν τους λαούς του Ινδουστάν».

Πηγή:

Γ. Μπαμπινιώτης: Η εφαρμογή του νόμου απέτυχε... κ. Διαμαντοπούλου

 

Σαφείς αιχμές κατά της προκατόχου του Άννας Διαμαντοπούλου άφησε ο υπουργός Παιδείας Γιώργος Μπαμπινιώτης, σε νέα παρέμβασή του σχετικά με την εφαρμογή του νόμου – πλαισίου για τα πανεπιστήμια. «Η τακτική της εφαρμογής του νόμου για τα ΑΕΙ απέτυχες παταγωδώς. Αν ο νόμος εφαρμοζόταν, ίσως εγώ να μην ήμουν σε αυτή τη θέση», τόνισε ο υπουργός, ο οποίος άφησε και πάλι ανοιχτό το ενδεχόμενοπαραίτησής του.

Μιλώντας στη ΝΕΤ και απαντώντας σε ερώτηση για το αν η διαφωνία του αυτή με τη μέχρι πρότινος πολιτική του υπουργείου συνιστά μομφή κατά Άννας Διαμαντοπούλου, ο κ. Μπαμπινιώτης υποστήριξε πως δεν πρόκειται παρά για την «περιγραφή της πραγματικότητας», προσθέτοντας πως «όσο κρύβουμε τις πραγματικότητες αφήνουμε ανοιχτά τα προβλήματα».
Παράλληλα, ο κ. Μπαμπινιώτης υπερασπίστηκε την απόφασή του να αποσυνδέσει τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων - τουλάχιστον για φέτος - με την εφαρμογή του νόμου και επανέλαβε την πρόθεσή του να παραιτηθεί, αν θεωρηθεί ότι δεν καλύπτει επαρκώς τη θέση του.
Σύμφωνα με τον ίδιο, «το μείζον θέμα είναι» ότι δεν έχει εφαρμοστεί από την πλειοψηφία των ΑΕΙ και των ΤΕΙ. «Η Πολιτεία δεν μπορεί να εκβιάζει τα πανεπιστήμια και να τα απειλεί, για να εφαρμοστεί ένας νόμος», τόνισε.
Όσον αφορά την απόφασή του για χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, που υπέστησαν απώλειες με το «κούρεμα» στα αποθεματικά τους, τόνισε ότι πρόκειται για την υπόλοιπη επιδότηση ώστε να βγάλουν τη χρονιά και να κλείσουν τους προϋπολογισμούς.
Πρόσθεσε ότι «δεν είναι χωρίς πρόθεση που το όλο θέμα εστιάζεται στο χρηματικό»,αντί να συζητούμε γιατί τόσοι πανεπιστημιακοί δεν έχουν εφαρμόσει το νόμο. Για την «αποτυχία» στην εφαρμογή του νόμου, τόνισε, δεν φταίνε οι πρυτάνεις γιατί δεν εξουσιοδοτήθηκαν εκείνοι γι’ αυτό, αλλά κάποιοι εκτός πανεπιστημίων.
Ο κ. Μπαμπινιώτης υπογράμμισε ότι η θέση από την οποία ξεκινά είναι ότι «ο νόμος θα εφαρμοστεί», αλλά με μία διαφορετική τακτική, αυτή του διαλόγου. Για το λόγο αυτό, όπως είπε, θα δημιουργηθεί ομάδα εργασίας που θα εξετάσει όλα τα ζητήματα.
Εμφανίστηκε επίσης βέβαιος ότι την τροπολογία για τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων ως τον Ιούνιο θα στηρίξουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, «γιατί βοηθά στην εφαρμογή του νόμου».
Τέλος, επισήμανε ότι η παραίτησή του είναι ανοιχτό ζήτημα, αν κριθεί ότι θα βοηθήσει την κατάσταση. «Ούτε για δουλειά ψάχνω, ούτε για αξιώματα, ούτε πρόκειται να πολιτευθώ», τόνισε.

Σημειώενται πως σε χθεσινές της δηλώσεις, η Άννα Διαμαντοπούλου εξέφρασε εμφανώς την ενόχλησή της για την υπαναχώρηση του διαδόχου της ως προς την εφαρμογή του νόμου. Όπως ανέφερε, «ο νόμος για την Ανώτατη Εκπαίδευση, που ψηφίστηκε από πρωτοφανή πλειοψηφία της Βουλής, εφαρμόζεται ήδη σε επτά ΑΕΙ και εμποδίζεται συστηματικά από εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες από την αρχή τον πολέμησαν».

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΕΞΩΘΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ «ΑΠΟΙΚΙΟΠΟΙΗΣΗ»

 

ΟΜΗΡΗ Η ΧΩΡΑ ΟΣΟ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩ!
Α. Μέρκελ, Γιούνκερ και Σόϊμπλε με βομβαρδισμό πρόσφατων δηλώσεων τους αναγνώρισαν ευθέως ότι ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα συνιστούσε «ανυπολόγιστη καταστροφή» για την τελευταία, πράγμα που πιθανότατα θα επέφερε μέχρι και τη διάλυσή της.

Το συμπέρασμα της ομολογίας είναι προφανές: Η Ελλάδα διαθέτει ένα «ατομικό όπλο», που, αν το χρησιμοποιήσει, μπορεί να πλήξει θανάσιμα ταΓερμανικά ζωτικά συμφέροντα και την ίδια την αγία Γερμανική νομισματική αυτοκρατορία.

Αυτό το «ατομικό όπλο» είναι η αποχώρηση της χώρας μας από την ευρωζώνη.

Διάφοροι πολιτικοί και δημοσιογραφικοί κύκλοι, παίρνοντας αφορμή από τις ως άνω ομολογίες, βρήκαν την ευκαιρία να τονίσουν εκ νέου τη δυνατότητα που είχε και έχει, η χώρα μας να επαναδιαπραγματευθεί προς όφελός της τα μνημόνια και το χρέος.

Θεωρούμε απολύτως ατελέσφορη οποιαδήποτε απόπειρα διαπραγμάτευσης με την τρόικα για την επαναδιαπραγμάτευση των μνημονιακών προγραμμάτων. Κι αυτό διότι δεν μπορεί να υπάρξει «καλό μνημόνιο». Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι η πλήρης και οριστική απαγκίστρωση της από την τρόικα, τη βρώμικη χρηματοδότηση της και τα συνακόλουθα μνημόνια.

Επίσης, μια απόπειρα επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους θα έχει πολύ αμφίβολο αποτέλεσμα, πολύ περισσότερο αν στόχος είναι η άνευ όρων διαγραφή του πολύ μεγαλύτερου μέρους του χρέους και αν δεν συνοδεύεται με ταυτόχρονη στάση πληρωμών επί του χρέους.

Ας παραμερίσουμε, όμως, προς στιγμήν αυτές τις διαφωνίες και ας παρακολουθήσουμε το συλλογισμό όσων θέλουν να τεκμηριώσουν την πολιτική της επαναδιαπραγμάτευσης.

Για να μπορεί να επαναδιαπραγματευθεί η Ελλάδα είτε μνημόνια είτε χρέος, θα πρέπει να είναι έτοιμη αυτό το «ατομικό όπλο» που λέγεται έξοδος από την ευρωζώνη να το χρησιμοποιήσει. Και να το εννοεί!

Αλλιώς αυτό το «ατομικό όπλο» είναι άχρηστο.

Πώς μπορεί, όμως, να χρησιμοποιηθεί ως απειλή και ως διαπραγματευτικό ατού ένα όπλο, όταν αυτοί που το κατέχουν ισχυρίζονται ότι από τη στιγμή που θα το βάλουν σε ενέργεια, θα καταστρέψει πρώτα απ' όλα τους ίδιους!

Διότι για το σύνολο, σχεδόν, των πολιτικών δυνάμεων της χώρας η έξοδος από την ευρωζώνη είναικαταστροφή, ενώ για το ΚΚΕ «αποπροσανατολισμός».

Πώς, λοιπόν, θα χρησιμοποιηθεί μια απειλή που, αν θα υλοποιηθεί, θα καταστρέψει πρώτα απ' όλα τον απειλούντα;

Σήμερα το μέγα θέμα για τη χώρα και ειδικότερα για την Αριστερά είναι ότι απέναντι στο χρέος και την τρόικα δεν προβάλλεται καμιά ουσιαστική εναλλακτική λύση.

Αντίθετα, μάλιστα, η μόνη εναλλακτική λύση που έχει ως δίδυμη αφετηρία τη στάση πληρωμών στο χρέος και την έξοδο από την ευρωζώνη, εμφανίζεται από «μνημονιακούς» και μη «μνημονιακούς», ωςεπίγεια κόλαση!

Χαιρετίσματα, λοιπόν, στις εξουσίες!

Διότι χωρίς αυθεντική εναλλακτική λύση οι κυρίαρχοι παίζουν με το φόβο και την τρομοκρατία και ψευδο-συνθήματα του τύπου «ΕΥΡΩΠΗ Ή ΧΑΟΣ» αποκτούν κάλπικη αληθοφάνεια!!!

Πηγή:

Και το όνομα αυτου... ΣΥΡΙΖΑ - Ενωτικό κοινωνικό μέτωπο

 

syriza22.jpg

Ανακοινώθηκε το όνομα με το οποίο θα κατέβει ο ΣΥΡΙΖΑ στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές.

Στην συνέντευξη τύπου που έδωσε ο σχηματισμός παρουσίασε τη διακήρυξή και τις συνεργασίες με τι οποίες θα προχωρήσει τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά.

Στην παρουσίαση των συνεργασιών παρευρέθηκαν ο Μ. Γλέζος, η Σοφία Σακοράφα, οι Π. Κουρουμπλής, Αλ. Μητρόπουλος, Αντ. Κοτσακάς από την Ενωτική Κίνηση, η Νίνα Κασιμάτη από τον Νέος Αγωνιστής, η ΕΔΗΚ, με το Σταύρο Καράμπελα, η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου, η Κοινωνική Αριστερά, ο Γιάννης Σχίζας.

Η διακήρυξη του συμμαχικού σχήματος χωρίζεται σε 6 βασικούς άξονες:

1. Κρίση χρέους και η απάντησή μας

2. Αναδιανομή του πλούτου, κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη

3. Πραγματική ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον και σε όφελος της κοινωνίας για την οικονομική και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας

4. Ασπίδα κοινωνική προστασίας και υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών

5. Εξωτερική πολιτική

6. Πολιτική, κοινωνική και οικονομική δημοκρατία

"Η χώρα και ο λαός μας ζει μια ανείπωτη τραγωδία. Μια τραγωδία που δεν ήταν αναπόφευκτη, αλλά το αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών των δυνάμεων που κυβέρνησαν τον τόπο από τη μεταπολίτευση ως σήμερα." ανέφερε ο Α. Τσίπρας και προσέθεσε "Εμείς που είμαστε σήμερα εδώ παλεύουμε για την συγκρότηση ενός ανοιχτού μετώπου με βάση τη συνεργασία των δυνάμεων της αριστεράς, της ριζοσπαστικής οικολογίας και σοσιαλιστών που δεν χωρούν οι αξίες, οι ιδέες και τα όνειρά τους στη πολιτική των μνημονίων της υποτέλειας."

"Δικός μας μονόδρομος είναι ο δρόμος της ενότητας, είναι ο δρόμος της δημοκρατίας, είναι ο δρόμος της λαϊκής κυριαρχίας. Αποφασίσαμε να πορευτούμε μαζί, προεκλογικά, εκλογικά και μετεκλογικά, γιατί πιστεύουμε ότι μαζί μπορούμε να διεκδικήσουμε μια νέα λαϊκή πλειοψηφία, για να αλλάξει πορεία η χώρα, για να αποσοβήσουμε το κοινωνικό ολοκαύτωμα, για να ζήσουμε στη χώρα μας, εμείς και οι επόμενες γενιές, με αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη." ανέφερε.

"Εμπνεόμαστε όλοι εμείς από το μεγάλο και πολύμορφο μαζικό και ενωτικό κίνημα αντίστασης του ελληνικού λαού, που μας έφερε σε κοινούς αγωνιστικούς δρόμους, στις πλατείες και τους δρόμους, στις απεργίες, στην πολιτική ανυπακοή, στο κίνημα «δεν πληρώνω» τα χαράτσια, σ΄ όλους τους κοινωνικούς αγώνες που αναπτύχθηκαν αυτά τα δυο χρόνια." ανέφερε και προσέθεσε "Παλεύουμε για την ανατροπή των κυρίαρχων πολιτικών και δεσμευόμαστε για την ακύρωση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και όλων των μέτρων που απορρέουν από αυτές."

"Σήμερα, καταθέτουμε τους άξονες ενός συγκεκριμένου προγραμματικού πλαισίου με βάση τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων, του κόσμου της εργασίας." τόνισε ο Α. Τσίπρας και σημείωσε "Στόχος μας ένας νέος συνασπισμός εξουσίας με πυρήνα τις δυνάμεις της αριστεράς, τις δυνάμεις που από προοδευτική και αντινεοφιλελεύθερη σκοπιά αντιπαλεύουν το μνημόνιο."

"Γνωρίζουμε καλά πως καμιά πραγματική αλλαγή –πόσο μάλλον μια μεγάλη ανατροπή όπως αυτή που προσδοκούμε- δεν μπορεί να γίνει χωρίς κόπο." τόνισε και προσέθεσε πως "Δεν ζητάμε από το λαό ανάθεση εργολαβίας σωτηρίας της χώρας. Ζητάμε συμπόρευση και κοινούς αγώνες."

Ολόκληρη η επιστολή του Μανώλη Ρασούλη

Νοέμβριος 2010

«Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν: ‘‘Άκουσον μεν, πάταξον δε’’.

Ο σκοπός της επιστολής μου είναι να στείλω δύο μηνύματα:

1. Εγώ προσωπικά δεν δέχομαι τους τίτλους pigs - οκνηρός - άσωτος κ.λπ. που μας φόρτωσαν γενικεύοντας κάποιοι απ’ τα βόρεια.

2. Υπάρχει μια Ελλάδα μες στην Ελλάδα, όπως υπήρχε μια Γερμανία από το 1933 έως το 1945.

Η αλήθεια είναι ότι εδώ και 25 χρόνια, ζώντας με τους συμπατριώτες μου, βιώνοντας μια διαρκώς γενικευόμενη, αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, έλεγα ότι αυτό το στυλ θα καταστρέψει την Ελλάδα, μπορεί και την ανθρωπότητα. Έκανα το οτιδήποτε να εκφράσω το αντίδοτο. Μάλλον απ’ ό,τι φαίνεται ηττήθηκα.

Στην Ελλάδα σφυρηλατήθηκε και εγκαθιδρύθηκε ένας μέσος πολίτης, μικροαστός, νεόπλουτος, αρχοντοχωριάτης. Επικυριάρχησε στο κοινωνικό, πολιτικό, ιστορικό, ψυχολογικό, αισθητικό προσκήνιο, καταστρέφοντας τον ρυθμό και το στυλ της χώρας.

Επίσης, καταστρέφοντας τη λαϊκή κουλτούρα, δηλαδή το αυθεντικό τραγούδι, που είναι το θεμελιώδες στοιχείο της ταυτότητάς μας, απαξιώνοντας την λόγια ποίηση, εγκαθιδρύοντας, διά πυρρός και σιδήρου, τα πολιτιστικά κέντρα της χαράς και της αισιοδοξίας, όπως τα ονόμασαν, κάτι χαζοκαμπαρέ, τα λεγόμενα σκυλάδικα.

Διαμόρφωσαν έναν χαζοκαμπαρετζίδικο τρόπο σκέψης, καθιστώντας την Ελλάδα ένα νομιμοποιημένο πορνοστάσιο.

Ο πολιτισμός, καθώς και ο τουρισμός, δέχτηκαν σκληρά πλήγματα. Από τους περιηγητές του ’60 φτάσαμε στα ξενοδοχεία των 5.000 ανθρώπων που, με τα βραχιολάκια στο χέρι, βίωναν τις διακοπές τους και έφευγαν σχεδόν χωρίς να ξέρουν σε ποια χώρα τους φέραν. Η εποποιία του Ζορμπά, των παιδιών του Πειραιά, παρήλθε ανεπιστρεπτί.

Πωλήθηκαν κατά κόρον και ο μύθος και η παρθενικότητα της χώρας, αλλά και το συμπαθές ναΐφ του μέσου ρωμιού αντικαταστάθηκε από την κουτοπονηριά, από το απρόσωπο, από τον μέσο όρο των super market και των τραπεζών και τώρα το σλόγκαν του Υπουργείου Τουρισμού “Έλα στην Ελλάδα να ζήσεις τον μύθο σου“ ακούγεται γελοίο και κούφιο.

Υπάρχει μια άλλη Ελλάδα μες στην Ελλάδα, εξόριστη και καταδικασμένη από τα ποικίλα golden boys και τους εγχώριους κερδοσκόπους που δεν αναγνωρίζουν πατρίδα ή πολιτισμό, αλλά ορκίζονται στη money-land. Ανίκανοι και άπληστοι.

Δεν συμμετείχα στους ολυμπιακούς αγώνες γιατί ήμουν σίγουρος ότι μετά την φαμφάρα θα ακολουθούσε η ξεφτίλα, όπως και έγινε. Η Αθήνα είναι πρωτοφανές φαινόμενο πρωτεύουσας που έχει τον μισό πληθυσμό της χώρας στην επικράτειά της. Αλαζονική πόλη, αφού λανσάρεται ως μητέρα της δημοκρατίας και του μέτρου. Τώρα είναι αμετροεπής μητρόπολη, βρώμικη μητέρα απίστευτης εγκληματικότητας. Δημοκρατία δεν υπάρχει, πολιτικό σύστημα δεν υπάρχει.

Όλα ελέγχονται από το ΔΝΤ, την Ευρώπη, τους Γεωργιανούς και Ρουμανόγυφτους εγκληματίες. Παλιότερα σκεφτόμουν μήπως φέρναμε 100 Γερμανούς (βλέπε Ρεχάγκελ), να αναλάβουν για 100 χρόνια τη χώρα, μπας και ισορροπήσει. Θα με κατηγορούσαν για ανθέλληνα. Τώρα τους έφεραν ή ήρθαν λόγω ανωτέρας βίας και την πληρώνουν αυτοί που δεν έφταιξαν. Χιλιάδες χάνουν τις δουλειές τους, άλλοι αυτοκτονούν και άλλοι αγοράζουν ακριβά σπίτια στο κέντρο του Λονδίνου.

Κατά τα άλλα, τα εκλεκτά στελέχη του ελληνικού status πουλούν φούμαρα ότι είναι απόγονοι του Αριστοτέλη, του Σωκράτη και του Ηράκλειτου. Και αυτά χωρίς εσωτερική λογική, και έτσι ξανακαταλήξαμε σε μια νέα greek salad, σε μια δραματική φαρσοκωμωδία. Εγώ προσπάθησα να καταλάβω τι συμβαίνει και να αντιπροτείνω κάποιες λύσεις. Ως εκ τούτου υπέστην ποικίλα πογκρόμ.

Ηττήθηκε η αντίληψή μας, γι’ αυτό φτάσαμε στο παρόν χάλι. Αντιλαμβάνομαι ότι όλα αυτά είναι μέρος μιας παγκόσμιας κρίσης. Το ανθρώπινο είδος βρίσκεται στο απόλυτο αδιέξοδο. Ο πλανήτης έχει καταστραφεί. Δεν μπορούμε πια να αναπτύξουμε τους ρυθμούς της βιομηχανίας όπως παλιά και ταυτόχρονα να σώσουμε το περιβάλλον.

Τι μέλλει γενέσθαι; Κάθε κρίση γεννά πόλεμο. Το απεύχομαι και κάνω κάθε τι για να μην μας συμβεί. Γεννήθηκα σαράντα μέρες μετά τη βόμβα στη Χιροσίμα. Ως εκ τούτου προσπαθώ στη Μέση Ανατολή, εδώ και οχτώ χρόνια, να δημιουργηθεί ένας κοινός παρονομαστής για τους δυο λαούς, γιατί από αυτό το άλυτο πρόβλημα μπορεί να ξεκινήσει ένας παγκόσμιος πόλεμος.

Ονειρευόμουνα να γίνει η Ελλάδα μια πολιτισμική Ελβετία και μητέρα που θα κυοφορήσει ένα όραμα για την παγκόσμια ειρήνη. Τώρα είμαστε στο στόχαστρο όλου του δυτικού κόσμου και παράδειγμα προς αποφυγή. Να μην ξεχάσω να πω ότι πριν από χρόνια έστειλα μια επιστολή στην Süddeutsche Zeitung περί όλων αυτών, αλλά δεν ενδιαφέρθηκαν για το θέμα.

Πέρυσι και φέτος ο Γερμανός ανταποκριτής της ίδιας εφημερίδας στην Κωνσταντινούπολη ήρθε στην Ελλάδα, μου πήρε δύο συνεντεύξεις και πάλι η διεύθυνση της εφημερίδας αδιαφόρησε. Πάντως εγώ προσπάθησα.

Επίσης, ως προς το θέμα που ετέθη να πουλήσει η Ελλάδα τα νησιά της και την Ακρόπολη, έχω να πω: (α) Η Ακρόπολη δεν είναι ιδιοκτησία μας. Ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα και (β) Μεγάλες εκτάσεις της Ελλάδας, και όχι μόνο, έχουν αγοραστεί από Γερμανούς. Πρόσφατα συμμετείχα σε ένα φεστιβάλ ποίησης στη Μαγιόρκα, όπου ο κυβερνήτης της μας έλεγε με αγωνία ότι οι Γερμανοί έχουν αγοράσει το 80% του νησιού και θέλουν να το προσαρτήσουν στη Γερμανία. Αν αυτό αποτελεί ένα σχέδιο επεκτατισμού στον νότο εκ μέρους της Γερμανίας, δεν γνωρίζω. Αν, λόγω της κρίσης, οι νεοέλληνες ξαναχαθούμε στη διασπορά, θα ήθελα να έρθουν στην Ελλάδα ποιητές, διανοούμενοι, επιστήμονες από όλο τον κόσμο, και από εδώ να ξεκινήσει μια προσπάθεια διαιώνισης της ζωής πάνω στον πλανήτη σε ένα ανώτερο επίπεδο.

Αυτά προς το παρόν. Σας χαιρετώ όλους και τον καθένα χωριστά.

Εμμανουήλ Ρασούλης, Έλλην τραγουδοποιός”

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Ομιλία Αλ.Τσίπρα στο Δ.Σαρωνικού ( Βίντεο )

Μετανάστες, οι Εβραίοι της μνημονιακής εποχής

 

Του Γιάννη Αλμπάνη

Αν κάποιος είχε αμφιβολίες για το κατά πόσο η μνημονιακή εποχή μας έχει αναλογίες με το τέλος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, παρακολουθώντας το δελτίο ειδήσεων του Μέγκα το βράδυ της 26ης Μαρτίου, σίγουρα θα άλλαζε άποψη. Η παρουσίαση της ανακοίνωσης για τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών έγινε με τους όρους του κλασικού φασισμού. Οι μετανάστες σταθερά συσχετίζονταν με τις χωματερές, οι δε αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης έβρισκαν την αναλογία τους στα τοπικά κινήματα ενάντια στην εγκατάσταση ΧΥΤΑ. Οι μετανάστες που ζουν στο κέντρο της Αθήνας παρουσιάστηκαν «σαν υγειονομική βόμβα που απειλεί την υγεία μας», καθώς και σαν φορείς (εννοείται) της εγκληματικότητας. Η συνάφεια με τον τρόπο που αντιμετώπιζαν οι ναζί τους Εβραίους είναι προφανής: άνθρωποι-σκουπίδια που στην πραγματικότητα έχουν εκπέσει της ανθρώπινης ιδιότητας, μολυσματικές εστίες που απειλούν την καθαρότητα και την υγεία του εθνικού σώματος, στυγεροί εγκληματίες που ληστεύουν τους φιλήσυχους γηγενείς εργαζόμενους. Σήμερα, ξέρουμε από την ιστορική εξέλιξη, ότι η απανθρωποποίηση των Εβραίων αποτέλεσε το πρώτο βήμα για την εξόντωση τους.
Μια κρατική πολιτική
Θα ήταν ευχής έργο η παρουσίαση του καναλιού για την οποία μόλις έγινε λόγος, να συνιστούσε μια από τις γνωστές φασίζουσες υπερβολές στις οποίες μας έχει συνηθίσει η τηλεόραση της διαπλοκής. Δυστυχώς, οι «έγκριτοι δημοσιογράφοι» των 8:00 κινήθηκαν στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος με τις δηλώσεις που έκανε ο υπουργός καταστολής Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, αναγγέλλοντας την ίδρυση των στρατοπέδων. Με το γνωστό του ύφος, υβρίδιο μάνατζερ πολυεθνικής και επιθεωρητή Κάλαχαν, ο Χρυσοχοϊδης δήλωσε: «Παρουσίασα επίσης, στους κ. Περιφερειάρχες και στους Δημάρχους, τον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργήσουν αυτά τα κέντρα φιλοξενίας. Καθώς και ότι αυτή τη στιγμή, η χώρα αντιμετωπίζει ένα τεράστιο ζήτημα δημόσιας υγείας. Υπάρχει μία «βόμβα» δημόσιας υγείας. Χιλιάδες άνθρωποι εργάζονται παρανόμως σε επιχειρήσεις εστίασης, παραγωγής τροφίμων και αυτή τη στιγμή αυτό που προέχει είναι να προστατεύσουμε μεταξύ των άλλων και τη δημόσια υγεία. Εκεί, λοιπόν, στους χώρους αυτούς που θα δημιουργηθούν θα υπάρχουν υποδομές υγείας προκειμένου αυτοί οι άνθρωποι να αντιμετωπίσουν τα όποια προβλήματα με τρόπο αποτελεσματικό έτσι ώστε να επιστρέψουν στις πατρίδες τους υγιείς και να μη μεταδίδουν και εκεί τα νοσήματα τα οποία έχουν εδώ για λόγους που έχουν να κάνουν με τον τρόπο διαβίωσής τους.» Και στη συνέχεια: «Κάνω έκκληση στις τοπικές κοινωνίες, στους εκπροσώπους της Αυτοδιοίκησης, στους κ. Περιφερειάρχες. Τους καλώ όλους να συνεργαστούμε και να δουλέψουμε μαζί για να δώσουμε απάντηση στην αγωνία των πολιτών για ασφάλεια, για δημόσια υγεία, για κοινωνική ειρήνη και κοινωνική συνοχή. Δεν μπορούμε να το υποστούμε αυτό άλλο. Επομένως, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μιντιακές υπερβολές, αλλά με μια κεντρικά σχεδιασμένη κρατική πολιτική.
Αποδιοπομπαίοι τράγοι
Στη δεύτερη αποστροφή των δηλώσεων Χρυσοχοϊδη μπορεί εύκολα να ανιχνεύσει τις πολιτικές-προεκλογικές σκοπιμότητες της αιφνίδιας ανακοίνωσης για τα στρατόπεδα, λίγες ημέρες μετά την αλλαγή ηγεσία στο Υπουργείο Καταστολής. Το μνημονιακό μπλοκ επιχειρεί να αλλάξει την ατζέντα εν όψει εκλογών, στρέφοντας το ενδιαφέρον από το αδιέξοδο της ακολουθούμενης πολιτικής προς την υστερία για το μεταναστευτικό. Δεν είναι το Μνημόνιο που ευθύνεται για την απώλεια της «ασφάλειας», την επιδείνωσης της «δημόσιας υγείας», τη διασάλευση της «κοινωνικής ειρήνης» και τη διάρρηξη της «κοινωνικής συνοχής», αλλά οι μετανάστες. Δεν είναι οι μνημονιακές πολιτικές κυβέρνησης, τρόικας κι εργοδοσίας που έχουν ρίξει την κοινωνία στη μιζέρια, αλλά οι ξένοι εργάτες που είτε έρχονται στην Ελλάδα για το μεροκάματο είτε περνάνε από τη χώρα με κατεύθυνση την Ευρώπη. Δεν είναι το αστικό πολιτικό προσωπικό, δηλαδή ο Χρυσοχοΐδης και οι συνεργάτες του, που οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή, αλλά όσοι είναι τελείως αμέτοχοι των μεγάλων πολιτικών αποφάσεων και υφίστανται την πιο άγρια εκμετάλλευση. Οι θύτες του «ελληνικού εγκλήματος» προσπαθούν να ενοχοποιήσουν τα πιο μεγάλα θύματα των πράξεων τους. Θέλουν να μετατρέψουν τους μετανάστες στους αποδιοπομπαίους τράγους της κοινωνικής κρίσης, στους αποδέκτες της γενικευμένης οργής για την εξαθλίωση. Στρέφοντας τους φτωχούς ενάντια σε αυτούς που είναι ακόμα πιο φτωχοί, οι πλούσιοι μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι –και οι παρελάσεις να διεξάγονται ομαλώς… Στο σημείο αυτό, δηλαδή στη μετατροπή των μεταναστών σε αποδιοπομπαίους τράγους, ανιχνεύεται η δεύτερη αναλογία με τους Εβραίους της Βαϊμάρης. Και τότε δεν ήταν οι καπιταλιστές που ευθύνονταν για την άγρια εκμετάλλευση και την απέραντη φτώχεια, δεν ήταν οι εγγενείς αντιφάσεις του καπιταλισμού στις οποίες οφείλονταν η κρίση και η έκρηξη της ανεργίας. Όχι, ήταν οι Εβραίοι που είχαν μαχαιρώσει πισώπλατα το γερμανικό στρατό στον Μεγάλο Πόλεμο και συνέχιζαν να απομυζούν την ικμάδα του έθνους. Κι εδώ, η ιστορική εξέλιξη δεν αφήνει χώρο για παρανοήσεις: τα πογκρόμ και η θεσμοθέτηση των διακρίσεων οδήγησαν σε ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση του συνόλου των εργαζομένων κι εντέλει στην καταστροφή του πολέμου.
Φυλάκιση χωρίς έγκλημα
Ο Χρυσοχοΐδης, ο Σαμαράς και οι «έγκριτοι δημοσιογράφοι» θέλουν να φυλακίσουν χιλιάδες μετανάστες όχι γιατί έχουν διαπράξει κάποια παρανομία, αλλά με βάση ακριβώς την ιδιότητά τους ως μετανάστες. Η παράνομη είσοδος σε μια χώρα είναι μια διοικητική παράβαση, πταισματικού χαρακτήρα, που σε καμιά περίπτωση δεν προσβάλλει τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών. Δεν υπάρχει εύλογη αντιστοιχία ανάμεσα σε αυτήν την παράβαση και την πολύμηνη κράτηση που προβλέπεται στα στρατόπεδα. Ο εγκλεισμός του μετανάστη λαμβάνει χώρα εξαιτίας σκοπιμοτήτων εξωτερικών των δικών του πράξεων, δηλαδή χάριν της γενικής αποτροπής της μετανάστευσης, καθώς και μιας νεφελώδους «προστασίας» της κοινωνικής ειρήνης και της δημόσια υγείας. Ένας ολόκληρος πληθυσμός τίθεται εκτός της προστασίας τους νόμου, γίνεται αυτομάτως αντικείμενο καταστολής και κολασμού –και ξανά ο νους μας στους Εβραίους του Ράιχ…
Αριστερή πολιτική
Λόγω της κρίσης, η Ελλάδα έχει πάψει πλέον να είναι τόπος υποδοχής μεταναστών. Όσοι φτάνουν εδώ, έχουν τελικό προορισμό τη Δυτική και Βόρεια Ευρώπη. Επιπλέον, είναι πάρα πολλοί οι μετανάστες που εγκαταλείπουν τη χώρα ύστερα από χρόνια σκληρής δουλειάς. Δεν υπάρχει λοιπόν καμιά έξαρση μετανάστευσης προς την Ελλάδα. Αυτό που όντως συμβαίνει είναι ότι έχουμε μια πρωτοφανή έξαρση της φτώχειας και της εξαθλίωση (ελέω Μνημονίου), με ταυτόχρονη παντελή απουσία οποιασδήποτε μέριμνας για όσους περιθωριοποιούνται –είτε αυτοί είναι ντόπιοι είτε μετανάστες. Οι καταστάσεις εξαθλίωσης στο κέντρο της Αθήνας δεν οφείλονται στη μετανάστευση, αλλά στη διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών, στο ότι χιλιάδες άνθρωποι (ντόπιοι και μετανάστες) δεν έχουν ένα πιάτο φαΐ και στέγη για το βράδυ. Το δεύτερο πράγμα που συμβαίνει, είναι ότι οι έλεγχοι και τα μπλόκα στα δυτικά σύνορα της χώρας καθυστερούν (χωρίς βέβαια τελικά να αποτρέπουν) τη διέλευση των μεταναστών. Κατά συνέπεια, η τράνζιτ παραμονή στην Ελλάδα επιμηκύνεται, σε καθεστώς μάλιστα απουσίας οποιασδήποτε μέριμνας. Σε αυτά τα δύο σημεία, δηλαδή την κοινωνική πρόνοια και τη συνθήκη Δουβλίνο 2, η Αριστερά μπορεί να πει πολλά πράγματα, και μάλιστα ωραία, πολιτικότατα και πιασάρικα. Πριν φτάσουμε όμως σε αυτά τα ωραία και πολιτικά, θα πρέπει να θυμόμαστε πάντοτε τις δύο ιδεολογικές αφετηρίες της Αριστεράς (γιατί οτιδήποτε άλλο δεν είναι Αριστερά). Πρώτον, με το φασισμό των στρατοπέδων συγκέντρωσης δεν διαπραγματευόμαστε, τον πολεμάμε με όλες μας τις δυνάμεις. Εξήντα χρόνια μετά τη Μακρόνησο δεν επιτρέπεται να ανεχτούμε την αναβίωση του εφιάλτη. Δεύτερον, θεωρούμε τους μετανάστες αναπόσπαστο κομμάτι της εργατικής τάξης. Δεν τους αντιμετωπίζουμε με συμπάθεια, αλλά είμαστε σύντροφοι και συναγωνιστές τους. Γιατί εμείς οι αριστεροί είμαστε μ’ εκείνο το ουρανόμηκες «Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!». Με αυτό είμαστε εμείς, χωρίς μα και αλλά. Η αναγκαία πολιτική έπεται.
Για όσους θέλουν να ψάξουν το θέμα των στρατοπέδων, τα βιβλία του Τζόρτσιο Αγκάμπεν Homo Sacer και Κατάσταση Εξαίρεσης μπορεί να φανούν πολύ χρήσιμα

Ο Χρυσοχοίδης το 2009 δεν ήθελε να ακούσει για στρατόπεδα λαθρομεταναστών και το 2012 τα εξαγγέλει (video)

Τον Ιούλιο του '09 ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης βγάζει σπυράκια στο δελτίο του Mega και μόνο στο άκουσμα των στρατοπέδων για λαθρομετανάστες. Βγάζει πύρινους λόγους για
τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους σωστούς τρόπους αντιμετώπισης στον τότε Υπουργό της Ν.Δ κ. Μαρκογιαννάκη.

Τρία χρόνια μετά, εκ των οποίων τα δύο ως Υπουργός Δημόσιας τάξης, η πραγματικότητα τον έχει ποδοπατήσει.
Τόσο που ο Υπουργός του ΠΑΣΟΚ αναγκάζεται να τα γυρίσει όλα...
δείτε το βίντεο:

Πιστό σκυλάκι του ΜΠΟΜΠΟΛΑ ο Τσεκουράτος Βορίδης..Ποινικό αδίκημα η κατάληψη διοδίων - φυλάκιση τουλάχιστον 3 μηνών

 

Εξαργυρώνει την παρουσία του στην Ανατροπή ο Μ.Βορίδης αλλά και το συνολικό του σπρώξιμο στο mega.
Σε ποινικό αδίκημα μετατρέπεται η κατάληψη των διοδίων, με ρύθμιση του υπουργείου Υποδομών στο νομοσχέδιο για τα ταξί, καθώς οι διαδηλωτές αντιμετωπίζουν φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών.
Στο μεταξύ, ο επικεφαλής της...
Ομάδας Δράσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Χορστ Ράιχενμπαχ αναφέρθηκε και στις σημαντικές ζημιές των ελληνικών κατασκευαστικών εταιρειών και είπε ότι η νέα κυβέρνηση, θα διαθέσει μεγαλύτερο ποσοστό από τα έσοδα των διοδίων στις εταιρίες, που απασχολούν 30.000 εργαζόμενους.

Κουβέλης: Εκλογές χωρίς άλλη καθυστέρηση

Φώτης Κουβέλης, νέος πρόεδρος ΠΑΣΟΚ, Δημοκρατική Αριστερά, ΠΑΣΟΚ, Δωδεκάνησα, εκ

Την άμεση διενέργεια εκλογών ζήτησε ο πρόεδρος τη Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτης Κουβέλης, ο οποίος κατά την διάρκεια περιοδείας του στα Δωδεκάνησα, τόνισε πως δεν έχει καμμία διαφορά εάν οι κάλπες στηθούν στις 29 Απριλίου, ή στις 6 Μαΐου.

Απαντώντας στις επικρίσεις κατά της Αριστεράς που διατύπωσε νωρίτερα σήμερα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Φώτης Κουβέλης παρατήρησε: «Αν ο «ρεαλισμός» του κ. Βενιζέλου σχετίζεται με την επιμονή στη συνέχιση των ασκούμενων πολιτικών, τότε, ναι, εμείς προτιμούμε την «ουτοπία» των προτάσεών μας».

Ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς αναφέρθηκε και στα «μεγάλα στρώματα της κοινωνίας», που, όπως είπε, «πλήττονται βαρύτατα» από την ανεργία. «Ο κοινωνικός ιστός είναι πια διαλυμένος», επισήμανε και επανέλαβε την ανάγκη να «υπάρξει ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας, καθώς και μέτρα προστασίας των ανέργων και ιδιαίτερα των νέων, με το δεδομένο ότι αυτοί είναι «οι τραγικοί πρωταγωνιστές στα ποσοστά της ανεργίας».

Δημοσκόπηση της ALCO για λογαριασμό του newsit.gr 29.03.12

 

Ο Γιάννης του «Κ»

 

Του Γιάννη Αλμπάνη

Θα πρέπει να το θυμίζουμε συνεχώς –ακόμα και σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές. Ο σύντροφος μας Γιάννης Μπανιάς (και οποιοσδήποτε άλλος δηλαδή) δεν έφυγε, ούτε αποδήμησε, ούτε ξεκίνησε το τελευταίο του ταξίδι, ούτε τίποτα τέτοιο. Ο Γιάννης πέθανε. Έτσι ξερά και καθόλου παρηγορητικά. Γιατί εμείς πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει «μετά», πως ό,τι είναι να το κάνουμε πρέπει να το κάνουμε εδώ και τώρα, κι ότι δεδομένης της απουσίας μιας άλλης, καλύτερης ζωής, με ξανθά παχουλά αγγελούδια και βουνά από πιλάφι, θα πρέπει να αφιερώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να κάνουμε καλύτερη και δικαιότερη αυτήν την πραγματική ζωή τη μία και μόνη που υπάρχει.
Ο Γιάννης Μπανιάς αφιέρωσε τη ζωή του σ’ αυτόν τον σκοπό. Και τώρα που έφτασε η ώρα του (δυστυχώς πρόωρου) απολογισμού, από αυτήν την αφετηρία θα πρέπει να ξεκινάνε οι αποτιμήσεις μας. Ο Γιάννης, αυτή τη μία και μόνη ζωή που του δόθηκε, την αφιέρωσε στην Αριστερά, στον αγώνα των απλών ανθρώπων για ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Από την ΕΔΑ και το ΚΚΕ Εσωτερικού έως την ΑΚΟΑ και το ΣΥΡΙΖΑ, ο Γιάννης ταύτισε το βίο του με αυτόν της παράταξης. Ακόμα και στα πέτρινα χρόνια που ακολούθησαν το ’89, ο Γιάννης δεν έσπασε και παρέμεινε πιστός στην προσπάθεια να μη σβήσει το κεράκι που είχε απομείνει από τη μεγάλη κομμουνιστική πυρκαγιά των περασμένων δεκαετιών. Έμεινε μια ζωή σταθερός στον αγώνα. Και τώρα που φτάσαμε στο ύστατο σημείωμα για το Γιάννη (κοίτα να δεις…), οφείλουμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στη σταθερότητα της στράτευσης του. Δεν είναι λίγο και γι’ αυτό δεν το έχουν κάνει πολλοί.
Ωστόσο, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι ο Γιάννης Μπανιάς δεν ήταν γενικά με μια οποιαδήποτε Αριστερά. Η πολιτική δράση του, εντέλει η ίδια η ζωή του, χαράχτηκε από τη μεγάλη αναμέτρηση στο χώρο της «Ανανεωτικής Αριστεράς», που οδήγησε στη διάσπαση του ΚΚΕ (Εσωτερικού) με τη δημιουργία της ΕΑΡ και του ΚΚΕ Εσωτερικού Ανανεωτική-Αριστερά. Ο Γιάννης έδωσε από τη πρώτη γραμμή τη μάχη για να μείνει το «Κ» στον τίτλο του κόμματος. Αυτός και οι σύντροφοι του έκριναν ότι εκείνο το «Κ» είχε τεράστια πολιτική σημασία, γιατί προσδιόριζε τον ιδεολογικό ορίζοντα της Αριστεράς. Έναν πολιτικό ορίζοντα που δεν θα πρέπει να είναι ο τοσοδούλης της διαμαρτυρίας και της γενικώς και αορίστως κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά θα πρέπει να είναι μακρινός και μεγάλος, όπως ακριβώς είναι και οι δυνατότητες της εργατικής τάξης. Το «Κ» του Μπανιά και των συντρόφων του προσδιορίζει μια Αριστερά που θέλει να αλλάξει τα θεμέλια του κόσμου, που, όσο και αν τον εξετάζει κριτικά, θέλει να παραμείνει ζωντανή η σύνδεση με τον Οκτώβρη, που επιμένει ότι ο κομμουνισμός αποτελεί το πιο δίκαιο και ευγενές όραμα. Κι επέμειναν σε αυτό το «Κ» όταν έμοιαζε τίποτα γύρω τους να μη δικαιολογεί την επιλογή τους, όταν κατέρρεαν τα καθεστώτα που είχαν καπηλευτεί και συκοφαντήσει αυτό το «Κ», όταν οι καμποτίνοι υπέγραφαν δηλώσεις μετανοίας αποδεχόμενοι ότι αυτό το «Κ» ήταν ολοκληρωτισμός, καθώς και ότι ήταν ο Κάουτσκι που είχε δίκιο, και όχι ο Λένιν. Όταν όλα πήγαιναν δεξιά, ο Μπανιάς και το ΑΑ πήγαν αριστερά.
Το «αριστερά» του Γιάννη, του ΑΑ και της ΑΚΟΑ δεν ήταν δογματισμός και ξεροκεφαλιά. Είχε ιδεολογικό ψάξιμο και πολιτική αναζήτηση, κριτική ματιά στα πεπραγμένα, τόσο γενικά του κομμουνιστικού κινήματος όσο και ειδικά της «ανανέωσης», άνοιγμα στην οικολογία και τα νέα κινήματα, δημιουργία της Εποχής - όχι ως κομματικού οργάνου, αλλά ως εφημερίδας του «χώρου» συνολικά. Ο Γιάννης δεν ήταν ο άνθρωπος που απλά αρνήθηκε την αποκομμουνιστοποίηση και πέρασε τον υπόλοιπο βίο του προσέχοντας μην αλλοιωθεί η μούμια του Λένιν. Ήταν εκεί στα αντιρατσιστικά και τις ευρωπορείες, στη Γένοβα και το Δεκέμβρη, στις δίκες για να καταρρεύσουν τα στημένα κατηγορητήρια. Με τη δική του προσέγγιση (κάπως βαριά και παλαιοκομμουνιστική στα μάτια μου), αλλά πάντοτε εκεί, οπουδήποτε ξεφύτρωνε το νέο.
Η τελευταία μεγάλη πολιτική πράξη του Γιάννη Μπανιά ήταν η συμβολή του στη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Η συμβολή αυτή δεν έγκειται μόνο στο ότι ο ίδιος και η ΑΚΟΑ είχαν υιοθετήσει τα τελευταία 15 χρόνια την άποψη της ενότητας και της ανασύνθεσης. Εξίσου μεγάλη σημασία είχε και η «αντικειμενική» διάσταση της πολιτικής παρέμβασής τους, το ότι δηλαδή η ΑΚΟΑ αποτέλεσε γέφυρα και δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στο Συνασπισμό και τις οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που συνέπραξαν στο καινούργιο ενωτικό σχήμα. Χωρίς αυτό το δίαυλο, ακρογωνιαίος λίθος του οποίου είναι η Εποχή, η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν πολύ πιο δύσκολη.
Κλείνοντας, θα πρέπει οπωσδήποτε να γίνει αναφορά σε δύο σημεία που πολλές φορές αποσιωπούνται, ενώ δεν θα έπρεπε. Ο Γιάννης μπήκε στην Αριστερά με περιουσία, και τελειώνει το βίο του φτωχός. Αυτή η περιουσία δεν φαγώθηκε για να κάνει πολιτική καριέρα, αλλά αφιερώθηκε στις ανάγκες της Αριστεράς. Σε εποχές που η ενασχόληση με τα κοινά ταυτίζεται με τον καριερισμό και τον παράνομο πλουτισμό, η αριστερή ανιδιοτέλεια ανθρώπων όπως ο Γιάννης πρέπει να εξαίρεται. Το δεύτερο σημείο είναι ότι η εμμονή στην επιλογή του «Κ» είχε προσωπικό κόστος. Εξαιτίας αυτής της επιλογής, ο Γιάννης όχι μόνο έχασε την ηγεσία ενός σχετικά μεγάλου κόμματος της Αριστεράς, αλλά βρέθηκε για μεγάλο διάστημα περιθωριοποιημένος, ως επικεφαλής πια μιας μικρής πολιτικής οργάνωσης. Προσωπικά πιστεύω ότι γι’ αυτό, το ότι δηλαδή επέμεινε στην άποψή του αναλαμβάνοντας το κόστος, τού αξίζει ο μεγαλύτερος έπαινος.

Μέλη της Χρυσής Αυγής επιτέθηκαν και τραυμάτισαν φοιτητές στο Μαθηματικό Αθήνας

 

thumb

Περίπου 30 μέλη της ακροδεξιάς οργάνωσης "Χρυσή Αυγή", αλλά και φοιτητές της κυπριακής φοιτητικής οργάνωσης "ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ" εισέβαλλαν, σήμερα Πέμπτη λίγο μετά τη 1 το μεσημέρι, στο χώρο του Μαθηματικού Τμήματος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο Ζωγράφου.

Σύμφωνα με πληροφορίες, με ρόπαλα, κράνη - μέχρι και τσεκούρια - επιτέθηκαν σε φοιτητές του ΣΥΡΙΖΑ και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ΝΑΡ) που βρίσκονταν σε συνέλευση του τμήματος, ενώ υπήρξαν και 3 τραυματισμοί.

Αρχικά πήγαν στο χώρο του Μαθηματικού Τμήματος κι αφού κατέστρεψαν τα τραπεζάκια της ΠΑΣΠ (ΠΑΣΟΚ), της ΑΡΕΝ (ΣΥΡΙΖΑ) και των ΕΑΑΚ (εξωκοινοβουλετική Αριστερά) κι αφού χτύπησαν τους 2 φοιτητές που βρίσκονταν εκεί, στη συνέχεια κυνήγησαν όποιον βρήκαν μπροστά τους.

Λίγα λεπτά μετά, πέρασαν στο Φυσικό Τμήμα που συνορεύει με το Μαθηματικό για να βρουν και εκεί φοιτητές, αφού την ίδια ώρα διεξαγόταν Γενική Συνέλευση.

Οι φοιτητές που τραυματίστηκαν μεταφερθήκαν, μετά από λίγη ώρα, με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στον Ερυθρό Σταυρό, ενώ ένας από αυτούς αντιμετωπίζει πρόβλημα επιληψίας.

Για την επίθεση εξέδωσε ανακοίνωση Τύπου η Νεολαία του Συνασπισμού. Διαβάστε αναλυτικά:

"Σαράντα ακροδεξιά-νεοφασιστικά στοιχεία εισέβαλαν στη σχολή της Φυσικομαθηματικής, κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής Γενικής Συνέλευσης των φοιτητών, οπλισμένοι με τσεκούρια και λοστούς. Δύο φοιτητές οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο σοβαρά τραυματισμένοι, αφού δέχτηκαν την επίθεση των ακροδεξιών ομάδων, οι οποίοι προκάλεσαν και υλικές καταστροφές στα τμήματα του Μαθηματικού και του Φυσικού, παραπέμποντας σε πρακτικές της Χρυσής Αυγής.

Είναι προφανές πως οι επιθέσεις αυτές έχουν ως στόχο να τρομοκρατήσουν και να καταστείλουν την αγωνιζόμενη νεολαία, αλλά και να «νομιμοποιήσουν» την αστυνομική παρουσία στις σχολές. Καμία ανοχή στο παρακράτος και το νεοφασισμό. Το φοιτητικό κίνημα θα δώσει τη δική του απάντηση απέναντι σε όλους εκείνους που υπονομεύουν το παρόν και το μέλλον της νεολαίας".

Ανακοίνωση για το συμβάν εξέδωσε και η Χρυσή Αυγή μέσω της ιστοσελίδας της. Σε αυτήν υποστηρίζει πως δεν έχει καμία εμπλοκή με τα επεισόδια, ενώ μιλά για προβοκάτσια και για "μεροκάματα" που συμφωνήθηκαν σε γήπεδο! Διαβάστε τα όσα γράφει η ακροδεξιά οργάνωση:

"Πολλά ιστολόγια και ΜΜΕ έκαναν αναφορά περί άγριων συμπλοκών μεταξύ ομάδων που ισχυρίζονται ότι ανήκουν στην Χρυσή Αυγή και Αναρχικών. Οι συμπλοκές ξεκίνησαν όταν, όπως λένε,  μία ομάδα περίπου 30 ατόμων, που δήλωσαν μέλη της Χρυσής Αυγής επιτέθηκαν με κράνη και ρόπαλα κατά φοιτητών που φέρονται να ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι συμπλοκές ξεκίνησαν από το φυσικομαθηματικό και επεκτάθηκαν μέχρι τη φιλοσοφική σχολή! Η Χρυσή Αυγή διαψεύδει την οποιαδήποτε εμπλοκή της στα επεισόδια και καταγγέλει τους συκοφάντες της, που άρχισαν τις προεκλογικές προβοκάτσιες.

Υ.Γ. ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΜΑΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΠΙ ΠΛΗΡΩΜΗ ΣΤΗΜΕΝΗ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ – ΤΑ “ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΑ” ΣΥΜΦΩΝΗΘΗΚΑΝ ΣΕ ΓΗΠΕΔΟ…"

topontiki.gr

«Ο λαός να απορρίψει στις κάλπες τα τρομοκρατικά διλήμματα»

Νέα επίθεση σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ εξαπέλυσε η γ.γ. του ΚΚΕ με φόντο τις εκλογές. «Καλούμε τον ελληνικό λαό να απορρίψει στις κάλπες τα τρομοκρατικά διλήμματα της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και των συνοδοιπόρων τους, να μην υποκύψει σε ροζ σύννεφα και ροζ όνειρα ότι αρκεί μια αντίσταση απ’ τα πάνω για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα, μέσω διαπραγματεύσεων και μάλιστα με την ΕΕ» είπε από τον Βόλο η Αλέκα Παπαρήγα.
«Στις κάλπες δυο πράγματα πρέπει να συμβούν ταυτόχρονα: Πανίσχυρο ΚΚΕ και εξαιρετικά αδυνατισμένα τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ» υπογράμμισε η γ.γ. του ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ βαδίζει προς τις εκλογές έχοντας ένα από τα βασικά του συνθήματα: Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Αυτό βγαίνει κι από τη σημερινή περιοδεία. Και δίπλα στον εργάτη βλέπουμε και τον φτωχό αγρότη και το φτωχό μικρομάγαζο» σημείωσε η Αλέκα Παπαρήγα.

Να χρεωκοπήσουμε τον δικομματισμό και τα Μνημόνια

 

του Αλέκου Καλύβη*

Η προεκλογική περίοδος άρχισε και τα κόμματα διαμορφώνουν τους εκλογικούς τους σχεδιασμούς. Παράλληλα το αστικό σύστημα, κυρίως μέσω των ηλεκτρονικών μέσων, επιχειρεί να τροποποιήσει την ατζέντα των εκλογών. Οι εκβιασμοί δίνουν και παίρνουν. Το δίλημμα "ή Καραμανλής ή τανκς" διατυπώνεται παραλλαγμένο: "ή Μνημόνιο ή καταστροφή ή εμείς ή η ακυβερνησία και το χάος" και όλα αυτά συνοδεύονται με κλιμακούμενη πολεμική κατά της Αριστεράς.

Το προεκλογικό μενού φυσικά έχει και ψευδαισθήσεις ελπίδας. Ο κ. Βενιζέλος ισχυρίζεται ότι καταφέραμε να αποτρέψουμε τα χειρότερα και ότι τώρα μπορούμε να προχωρήσουμε σε ένα σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης. Ο κ. Σαμαράς εμφανίζεται ως ο τιμητής του δεύτερου Μνημονίου και μοιράζει προσδοκίες σταθερότητας και ανάπτυξης. Και οι δύο υπόσχονται υποκριτικά βελτίωση της θέσης όσων επλήγησαν από τις ίδιες τις πολιτικές τους. Ψεύδονται αμφότεροι, αφού γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα Μνημόνια πάνω στα οποία έχουν ήδη δεσμευτεί εξοντώνουν και την ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή.

Το μαύρο-άσπρο

Ο παραλογισμός και η προσπάθεια να γίνει το μαύρο άσπρο είναι μια καθημερινή τους επιδίωξη. Θα το διαπιστώσει αυτό κάποιος από την τηλεοπτική διαχείριση των θεμάτων της τελευταίας περιόδου.

Ο κ. Βενιζέλος εκλέγεται πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σε μια ψηφοφορία που αρνήθηκαν να προσέλθουν πάνω από τα 2/3 όσων συμμετείχαν την προηγούμενη ψηφοφορία το 2007 και αυτό αντιμετωπίστηκε από τα ηλεκτρονικά μέσα ως μεγάλη επιτυχία, διότι το σύστημα δεν θέλει να διαλυθεί ο ένας πόλος του δικομματισμού.

Ανοίγονται θέματα που αφορούν την διαφθορά και, ώ του θαύματος, αυτή αφορά μόνο τη διαφθορά που εμπλέκεται ένα τμήμα των λαϊκών στρωμάτων, ενώ οι έχοντες τη μεγάλη και την πολιτική ευθύνη της διαφθοράς όλη την προηγούμενη περίοδο καθαγιάζονται και εμφανίζονται περίπου ως οι τιμωροί και οι κήνσορες της κάθαρσης.

Η μετανάστευση επανέρχεται σκοπίμως ως θέμα αποκλειστικά συνδεδεμένο με την εγκληματικότητα και την ασφάλεια βάζοντας στο στόχαστρο, αντί τους πραγματικά υπεύθυνους της κρίσης, τους πιο απελπισμένους από τα θύματα της κρίσης.

Πολλά έχουν να δουν τα μάτια μας ακόμη για να απομακρυνθεί η συζήτηση από τα Μνημόνια, το χρέος, τη δημοκρατία, την ανεργία, τους μισθούς, τα δικαιώματα. Για να κρυφτούν κάτω από το χαλί τα τραγικά προβλήματα που βιώνει ο κόσμος της εργασίας τα τελευταία χρόνια.

Τα πραγματικά διλήμματα

Η Αριστερά πρέπει να αντεπιτεθεί, να θέσει επί τάπητος την πραγματική ύλη, τα επίδικα και τα κριτήρια της ψήφου αυτών των εκλογών:

Το πραγματικό δίλημμα είναι ή ο δικομματισμός και τα Μνημόνια και η καταδίκη των εργαζομένων και της χώρας σε δεκαετίες κοινωνικής συμφοράς, αποανάπτυξης και υποτέλειας ή το άνοιγμα ενός νέου δρόμου αντιμνημονιακής - προοδευτικής ανασυγκρότησης της χώρας με την Αριστερά και τον λαό στην εξουσία.

Οι υπεύθυνοι για την κακοδαιμονία της χώρας έχουν όνομα και διεύθυνση. Είναι το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. που κυβέρνησαν τη χώρα αλληλοδιαδόχως επί 38 συναπτά έτη. Είναι η αστική τάξη, η οποία, διά του προέδρου του ΣΕΒ κ. Δασκαλόπουλου, παρεμβαίνει άμεσα, ανησυχώντας για τις εξελίξεις, για να συνεχιστεί η εξαθλίωση των εργαζομένων. Αυτοί κυβέρνησαν και οδήγησαν με την πολιτική και τις επιλογές τους στην κρίση. Αυτοί συνδιαχειρίστηκαν την κρίση με τρόπο που έχει χρεωκοπήσει η κοινωνία, έχει καταστραφεί η οικονομία και έχει εκφυλιστεί η δημοκρατία σε ένα ολιγαρχικό καθεστώς.

Δεν υπάρχει καμία υποτιθέμενη μελλοντική καταστροφή αν ο δικομματισμός δεν εξασφαλίσει τη δυνατότητα διακυβέρνησης ή αν απονομιμοποιηθεί πλήρως η πολιτική των Μνημονίων. Αντίθετα αυτό θα είναι εξαιρετικά ευεργετικό, διότι η καταστροφή δεν είναι ένας μελλοντικός μπαμπούλας, αλλά υπαρκτή σημερινή πραγματικότητα που τη βιώνουν εκατομμύρια συμπολιτών μας και η οποία θα γίνει ακόμη πιο επαχθής με τα νέα μέτρα που προγραμματίζονται να εφαρμοστούν από τον Ιούνιο. Η εξέλιξη αυτή θα απελευθερώσει θετικές διαδικασίες ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού σε άλλη πολιτική και προγραμματική βάση με ενισχυμένο τον ρόλο του λαού και της Αριστεράς.

Η ελπίδα και η λύση στη ριζοσπαστική Αριστερά

Οι εκλογές αυτές όντως είναι οι πιο κρίσιμες των τελευταίων δεκαετιών. Διότι για πρώτη φορά υπάρχει η ρεαλιστική δυνατότητα να αποδομηθεί και να ανασυσταθεί το πολιτικό σκηνικό, όχι με τους όρους που θέλει το σύστημα, αλλά με τους όρους που θέλει ο λαός.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέρχεται σε αυτές στις εκλογές με μεγάλες δυνατότητες. Είναι η πολιτική παράταξη που ήταν η καλύτερη αντιπολίτευση και ο πιο αποτελεσματικός πολέμιος των Μνημονίων, χωρίς "ναι μεν, αλλά". Είναι αυτή που στήριξε αποφασιστικά τους αγώνες με σεβασμό στην αυτοτέλεια των κινημάτων. Είναι ο πολιτικός σχηματισμός που διατύπωνε σε κάθε φάση εκτός από τα όχι και τις εναλλακτικές προτάσεις. Θυμίζουμε μόνο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτός που εξ αρχής μιλούσε για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους όταν το ΠΑΣΟΚ αντέτεινε ότι έτσι θα αποδυναμωνόταν η θέση της χώρας και ο Σαμαράς ισχυριζόταν ότι δεν υπάρχει η λέξη αναδιάρθρωση χρέους στο λεξιλόγιο της Ν.Δ. Είναι το ριζοσπαστικό εκείνο τμήμα της αριστεράς που γνήσια αγωνίζεται για την συμπαράταξη της αριστεράς και για την προοπτική αριστερής διακυβέρνησης. Είναι η παράταξη που έχει συνολική εναλλακτική πρόταση και για το σήμερα και για το αύριο της χώρας.

To πλατύ ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εκφράσει με τον πιο ηχηρό και αποτελεσματικό τρόπο την οργή, τη διαμαρτυρία και ιδίως την ανάγκη μιας μεγάλης και ριζικής αλλαγής που έχει ανάγκη ο λαός και η χώρα μας.

* Ο Αλέκος Καλύβης είναι μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ

Γιατί η συγκρότηση μιας άλλης αριστεράς είναι πιο επιτακτική ανάγκη από ποτέ

 

Πάνος Δαμέλος

Χρειάζεται στ’αλήθεια και τρίτος πόλος στην αριστερά; Αντιτάσσουν μερικοί ότι αυτό που επείγει τώρα είναι η συμπαράταξη όλης της αριστεράς για να ανακοπεί η επίθεση του κεφαλαίου. Σωστά, όμως πώς θα γίνει αυτό; Και μπορεί να το κάνει η υπάρχουσα αριστερά - και με τι όρους;

Το ΚΚΕ έχει επιλέξει ένα δρόμο καταστροφικό για το κίνημα. Τις θέσεις του για τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού καθώς και το όραμά του για τη σοσιαλιστική κοινωνία δεν θα τα κρίνουμε εδώ. Όμως θα κρίνουμε τη σεχταριστική του στάση: το ΚΚΕ σήμερα εχθρεύεται και συκοφαντεί κάθε άλλη αριστερή οργάνωση, θεωρεί εαυτόν κάτοχο της μοναδικής κομμουνιστικής αλήθειας και τους υπόλοιπους εμπόδια για τη λαϊκή εξουσία, απαγορεύει στα μέλη του κάθε κοινή δράση από τα κάτω με συγγενείς πολιτικά χώρους, ενώ αντί να μπολιάζει με τις ιδέες του τα κινήματα τα σνομπάρει και προσπαθεί να δημιουργήσει κομματικά ελεγχόμενο κίνημα! Η ενίσχυση του ΚΚΕ δυστυχώς μάλλον θα εισπραχθεί ως επιβράβευση αυτής της τακτικής. Και όσο το εντός αριστεράς «αντίπαλο δέος» ξεχνά την πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού και χαριεντίζεται με πρώην πασόκους για την αναβίωση της σοσιαλδημοκρατίας, τόσο θα παρουσιάζεται ως λογικός αυτός ο σεχταρισμός. Αν υπάρχει τρόπος να σπάσει αυτή η λογική του ΚΚΕ, είναι η ενδυνάμωση ενός πραγματικά επαναστατικού, αντικαπιταλιστικού ρεύματος που θα αποζητά την κοινή δράση με ειλικρίνεια και με σεβασμό στις ιδεολογικές διαφορές της κάθε οργάνωσης.

Από την άλλη υπάρχει ο σύριζα. Ο σύριζα σήμερα καλεί σε έναν κεντροαριστερό κυβερνητικό συνασπισμό με την εξής προγραμματική συμφωνία: καταγγελία του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, μορατόριουμ πληρωμών, αναδιανομή πλούτου, λιγότερο σπάταλο κράτος, τράπεζες υπό δημόσιο έλεγχο και μέτρα για τους αδύναμους. Καλόπιστα ίσως κάποιος θα πει ότι ναι, αυτή τη στιγμή που η κοινωνία καίγεται, χρειάζεται απλά να βρούμε μερικά σημεία που να συμφωνούν όλοι οι «αντιμνημονιακοί» για να ανακόψουμε την ταξική επίθεση. Όμως θα την ανακόψεις πράγματι έτσι; Διαιωνίζοντας το χρέος με ένα πάγωμα πληρωμών μερικών ετών και μετά «βλέπουμε»; Η κρατικοποίηση των τραπεζών τι νόημα έχει αν δεν έχεις παράλληλα τη νομισματική πολιτική στα χέρια σου; Και όλα αυτά με τι προοπτική τα κάνεις; Την αναβίωση του πασόκ του ‘80; Αυτό είναι το όραμα της αριστεράς σήμερα;

Αν δεν θέλουμε να είμαστε αφελείς, θα καταλάβουμε ότι μια τέτοια κυβέρνηση στο σημερινό πολιτικοοικονομικό σκηνικό μάλλον θα καταρρεύσει σύντομα μέσα στις ίδιες της τις αντιφάσεις. Πόσο μπορεί να προχωρήσει η αναδιανομή του πλούτου αν αρνείσαι να συγκρουστείς με την ΕΕ, που είναι ο βασικός μηχανισμός επιβολής των μνημονίων; Πώς θα διαχειριστείς την (αναγκαία για φιλολαϊκή πολιτική σήμερα) έξοδο από το ευρώ όταν σιγοντάρεις την αστική προπαγάνδα περί χοτζοποίησης της χώρας σε τέτοια περίπτωση; Ο σύριζα θα ερχόταν άμεσα αντιμέτωπος με το δίλημμα «ή εφαρμόζετε τα μνημόνια ή βγαίνετε από την ευρωζώνη» και θα έπρεπε να δικαιολογήσει στον ελληνικό λαό ή την εφαρμογή μιας… «μνημονιακής πολιτικής με ανθρώπινο πρόσωπο» ή την έξοδο από το ευρώ – αυτήν που μέχρι χτες έλεγε ουσιαστικά ότι θα είναι καταστροφή και ότι εκεί μας οδηγούν πασόκ-νδ. Το αποτέλεσμα μάλλον θα ήταν ο κόσμος να πει «την είδαμε και την αριστερά» και να στραφεί στο λαϊκισμό της ακροδεξιάς που θα τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες. Η επιλογή της συμπόρευσης με τον σύριζα λοιπόν μπορεί να προσφέρει βραχυπρόθεσμα κάποια ανακούφιση, αλλά μεσοπρόθεσμα μάλλον καταστροφική θα είναι για το λαϊκό κίνημα.

Υπάρχει επίσης η άποψη ότι ο σύριζα μπορεί να υιοθετήσει πιο αριστερές θέσεις αν πιεστεί αρκετά από την ομάδα Λαφαζάνη ή τις οργανώσεις του ΜΑΑ. Δύο χρόνια μετά τη συγκρότηση του ΜΑΑ νομίζω ότι μπορούμε πλέον με ασφάλεια να πούμε ότι η ηγετική ομάδα του συν/σύριζα δε μετακινήθηκε ρούπι. Αντιμνημονιακό μέτωπο και συμπόρευση με πασόκους τύπου Αλέξη Μητρόπουλου έλεγε τότε, το ίδιο λέει και τώρα. Και το «καμία θυσία για το ευρώ» που παρουσιάζεται ως δήθεν μετατόπιση είναι άνευ ουσίας όταν δεν περιγράφονται συγκεκριμένα οι θυσίες που δεν ανέχεται ο σύριζα (δεν έχουν γίνει ήδη αρκετές;) αλλά και όταν στο δημόσιο λόγο των εκπροσώπων του η θέση είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ και της κινδυνολογίας σε περίπτωση εξόδου… Πόσο καιρό ακόμα θα περιμένουν αυτές οι δυνάμεις για να αλλάξουν (εάν και όποτε) οι συσχετισμοί;

Την ώρα της μεγάλης παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης δε δικαιούμαστε να πορευόμαστε με στόχο τα μικρά και τα μίνιμουμ. Η αριστερά δεν μπορεί να κινείται με μόνο ουσιαστικά άξονα την αναδιανομή του πλούτου χωρίς να λέει συγκεκριμένα πώς μπορεί να γίνει αυτό. Δεν μπορεί να αρνείται τη ρήξη με την ΕΕ, όταν οι εκπρόσωποι της τρόικα παραδέχονται ότι ο στόχος τους για την Ελλάδα είναι μισθοί και συντάξεις επιπέδου 150 ευρώ. Τι μπορούμε να περιμένουμε δηλαδή από μια επιθετική αναδιαπραγμάτευση εντός ΕΕ; Μισθούς 200 ή 300 ευρώ;

Είναι η ώρα της ιστορικής πρόκλησης για το κίνημα και την αριστερά, η ώρα των μεγάλων ρήξεων. Μία αριστερά ηττοπαθής, που φοβάται να παραστεί επώνυμα στις παρελάσεις για να μην της τραβήξει το αυτί ο Πρετεντέρης στην περίπτωση επεισοδίων και χάσει ψήφους, δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος και να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της συγκυρίας. Άλλωστε οι μεγάλες αλλαγές που πρέπει να γίνουν άμεσα (διαγραφή του χρέους, έξοδος από ευρώ-εε, εθνικοποίηση τραπεζών κλπ) είναι μόνο οι πρώτες από τις αναγκαίες ρήξεις. Αν θέλουμε ειλικρινά –και πιστεύουμε σε- μια άλλη κοινωνία, θα πρέπει να αναμετρηθούμε με την ίδια τη φύση και τη δομή του εκμεταλλευτικού συστήματος που λέγεται καπιταλισμός. Αυτό δε θα γίνει ούτε ακολουθώντας τα χνάρια αποτυχημένων συνταγών του παρελθόντος, ούτε με δειλά βήματα προσπάθειας αναδιανομής του πλούτου χωρίς ουσιαστική ανατροπή του σημερινού σκηνικού. Και η βάση πάνω στην οποία θα χτιστεί αυτή η σύγχρονη αντικαπιταλιστική αριστερά, η αριστερά που θα σηκώνει το γάντι, δεν μπορεί σήμερα να είναι άλλη από την ανταρσύα. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουν και όσοι αριστεροί καταλαβαίνουν πόσο κατώτερα των περιστάσεων είναι τα σχέδια των σημερινών ηγεσιών του ΚΚΕ και του σύριζα, τόσο το καλύτερο για όλους μας. Πολύτιμος χρόνος έχει ήδη χαθεί. Και σήμερα, αν κάτι μας λείπει, αυτό είναι ο χρόνος… Η ιστορία δεν θα περιμένει για πάντα την αριστερά να ξυπνήσει, και αυτό έχει αρχίσει να φαίνεται. Ας αναλάβει ο καθένας τις ιστορικές ευθύνες του κι ας αποφασίσει με ποιους θα πάει, ποιους θα αφήσει, ποιο πολιτικό σχέδιο πρέπει να υπηρετήσει.