Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Σύντομα και στο δικό σας ΙΚΑ

Που «πονάει» η Ευρώπη;

 

Λισαβόνα, Πορτογαλία

ΤΟ ΒΗΜΑ/ The New York Times

Η κατάσταση είναι τρομακτική εδώ [στην Πορτογαλία], καθώς το ποσοστό της ανεργίας ξεπερνά το 13%. Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, ακόμη και την Ισπανία, και η Ευρώπη ως σύνολο μοιάζει να γλιστρά πίσω στην ύφεση.

Γιατί όμως έγινε η Ευρώπη ο «μεγάλος ασθενής» της παγκόσμιας οικονομίας; Όλοι γνωρίζουν την απάντηση. Δυστυχώς, τα περισσότερα από όσα ο κόσμος γνωρίζει επ΄ αυτού δεν είναι αληθινά και οι ψεύτικες ιστορίες γύρω από τα βάσανα της Ευρώπης διαστρεβλώνουν τον διάλογο για την οικονομία στις ΗΠΑ. Όποιο άρθρο γνώμης, ή συχνά κάποιο υποτιθέμενο ειδησεογραφικό ρεπορτάζ, κι αν διαβάσετε για την Ευρώπη είναι πολύ πιθανό να συναντήσετε μία από τις δύο παρακάτω εκδοχές-ιστορίες. Εγώ τις αποκαλώ το «ρεπουμπλικανικό αφήγημα» και το «γερμανικό αφήγημα» αντίστοιχα. Και οι δύο εκδοχές-ιστορίες δεν έχουν καμιά σχέση με τα γεγονότα.

Το «ρεπουμπλικανικό αφήγημα» – ένα από τα βασικά σκέλη της προεκλογικής εκστρατείας του Μιτ Ρόμνι – είναι πως η Ευρώπη έχει πρόβλημα διότι το παράκανε βοηθώντας τους φτωχούς και τους άτυχους, και ότι αυτό που παρακολουθούμε είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του κράτους πρόνοιας.
Πρόκειται για μια αγαπημένη, πατροπαράδοτη αντίληψη της Δεξιάς: πίσω στο 1991, όταν η Σουηδία υπέφερε από μια τραπεζική κρίση που προκλήθηκε εξαιτίας της «απορρύθμισης» το συντηρητικό ινστιτούτο Cato δημοσίευσε μια θριαμβευτική έκθεση για το πώς η κρίση απεδείκνυε την αποτυχία ολόκληρου του μοντέλου του κράτους πρόνοιας.

Να θυμίσω μήπως ότι η Σουηδία, όπου εξακολουθεί να λειτουργεί ένα πολύ γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας, σημειώνει εξαιρετικές επιδόσεις, παρουσιάζοντας υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης από οποιοδήποτε άλλο πλούσιο κράτος;

Αλλά ας δούμε το θέμα λίγο πιο συστηματικά. Δείτε τα 15 ευρωπαϊκά έθνη που σήμερα χρησιμοποιούν το ευρώ – αφήνοντας απέξω την Μάλτα και τη Κύπρο – και ας τα ταξινομήσουμε με βάση το ποσοστό του ΑΕΠ που ξόδευαν για κοινωνικά προγράμματα πριν την κρίση. Μήπως ξεχωρίζουν τα κράτη της προβληματικής «GIPSI» (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία) για τις ασυνήθιστα υψηλές κοινωνικές δαπάνες τους; Όχι, καθόλου: μόνο η Ιταλία βρίσκεται στην πρώτη πεντάδα των κρατών πρόνοιας, αν και συγκριτικά οι κοινωνικές δαπάνες της είναι μικρότερες από εκείνες της Γερμανίας.

Συνεπώς, τα προβλήματα δεν προκλήθηκαν λόγω της διόγκωσης των κρατών πρόνοιας.

Το «γερμανικό αφήγημα», από την άλλη μεριά, αποδίδει τα πάντα στην δημοσιονομική ανευθυνότητα. Μια ιστορία που δείχνει να ταιριάζει στην περίπτωση της Ελλάδας, αλλά μόνον σε αυτήν. Η Ιταλία είχε μεγάλα δημόσια ελλείμματα στα χρόνια πριν την κρίση, αλλά όχι πολύ μεγαλύτερα από εκείνα της Γερμανίας: το τεράστιο χρέος της Ιταλίας είναι η κληρονομιά ανεύθυνων πολιτικών που εφαρμόστηκαν πριν πολλά χρόνια. Τα ελλείμματα της Πορτογαλίας είναι πολύ μικρότερα αναλογικά, ενώ η Ισπανία και η Ιρλανδία, στην πραγματικότητα, παρουσιάζαν πλεονάσματα, όχι ελλείμματα!

Μην ξεχνάμε πως και οι χώρες που δεν είναι στο ευρώ τα καταφέρνουν μια χαρά στην δημιουργία ελλειμμάτων και χρεών, και μάλιστα χωρίς καν να πλήττονται από κρίσεις. Η Βρετανία και οι ΗΠΑ μπορούν να δανείζονται μακροπρόθεσμα με επιτόκιο περίπου 2%. Η Ιαπωνία, που έχει πολύ περισσότερα χρέη από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, περιλαμβανομένης της Ελλάδας, πληρώνει επιτόκιο μόλις 1%.

Με άλλα λόγια, η «ελληνοποίηση» του οικονομικού διαλόγου στις ΗΠΑ, σύμφωνα με την οποία όλοι μας απέχουμε μόλις ένα-δύο χρόνια μακριά από το να γίνουμε μια νέα Ελλάδα λόγω των ελλειμμάτων μας, δεν έχει καμιά βάση.

Που «πονάει» λοιπόν η Ευρώπη; Η αλήθεια είναι πως η ιστορία είναι κατά βάση νομισματική. Η εισαγωγή ενός κοινού νομίσματος, χωρίς την δημιουργία των θεσμών που θα του επέτρεπαν να λειτουργήσει, οδήγησε την Ευρώπη να «ανακαλύψει» ξανά όλα τα ελαττώματα του Κανόνα του Χρυσού – ελαττώματα που έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην πρόκληση αλλά και την χρονική διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης.

Πιο συγκεκριμένα, η δημιουργία του ευρώ δημιούργησε μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας μεταξύ των ιδιωτών επενδυτών, που απελευθέρωσαν τεράστιες ροές κεφαλαίων στα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Ως αποτέλεσμα, τα κόστη και οι τιμές αυξήθηκαν, η βιομηχανική παραγωγή κατέστη μη ανταγωνιστική, τα κράτη που είχαν ισοσκελισμένα λίγο πολύ εμπορικά ισοζύγια το 1999 βρέθηκαν να συντηρούν μεγάλα εμπορικά ελλείμματα. Και μετά, η μουσική σταμάτησε.

Αν τα περιφερειακά κράτη είχαν ακόμη τα δικά τους νομίσματα, θα μπορούσαν να ανακτήσουν γρήγορα την ανταγωνιστικότητα τους μέσω υποτιμήσεων. Αλλά δεν έχουν πια τα δικά τους νομίσματα, και αυτό σημαίνει πως έχουν μπροστά τους μακρά περίοδο μαζικής ανεργίας και αργού, βασανιστικού αποπληθωρισμού. Οι κρίσεις χρέους δεν ήταν παρά ένα υποπροϊόν αυτής της θλιβερής προοπτικής, διότι οι οικονομικές υφέσεις οδηγούν σε μεγαλύτερα δημόσια ελλείμματα και ο αποπληθωρισμός μεγεθύνει το φορτίο του χρέους.

Η κατανόηση της φύσης των ευρωπαϊκών προβλημάτων προσφέρει περιορισμένα οφέλη στους ίδιους τους Ευρωπαίους. Όποια επιλογή κι αν κάνουν τα κράτη που έχουν πληγεί, θα είναι κακή: είτε θα υποφέρουν από τα βάσανα του αποπληθωρισμού, είτε θα κάνουν το δραστικό βήμα και θα αποχωρήσουν από το ευρώ, κάτι που δεν θα είναι πολιτικά εφικτό παρά μόνο αν αποτύχουν όλες οι άλλες οδοί – ένα σημείο στο οποίο δείχνει να πλησιάζει η Ελλάδα.

Η Γερμανία θα μπορούσε να βοηθήσει αντιστρέφοντας την δική της πολιτική λιτότητας και αποδεχόμενη έναν υψηλότερο δείκτη πληθωρισμού, αλλά δεν θα το πράξει.

Για τον υπόλοιπο κόσμο, όμως, η σωστή αντίληψη των προβλημάτων της Ευρώπης μπορεί να κάνει την διαφορά, διότι οι ψεύτικες ιστορίες για την Ευρώπη χρησιμοποιούνται για την προώθηση σκληρών, καταστροφικών πολιτικών. Την επόμενη φορά που θα ακούσετε να χρησιμοποιείται το ευρωπαϊκό παράδειγμα ως δικαιολογία για την καταστροφή του αμερικανικού δικτύου κοινωνικής ασφαλείας και την περικοπή δαπανών εν μέσω μιας στάσιμης οικονομίας, πρέπει να ξέρετε πως όσοι τα λένε αυτά, δεν ξέρουν τι τους γίνεται.

Τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι…

Εδώ βλέπεις μερικούς Γάλλους που είτε πηδάνε από την άκρη ενός γκρεμού, είτε περπατάνε σε τεντωμένο σκοιχί πάνω απ’ το χάος. Απίθανο βίντεο, πολύ καλοφτιαγμένο και καλογυρισμένο, τρομερά τοπία, και άνθρωποι πολύ παθιασμένοι και πολύ πολύ τρελοί.

Όλα καλά όλα ωραία!

Από το fb του Χάρρυ Κλυνν

Στο δρόμο...και οι Γάλλοι

Με συνθήματα όπως "φτάνει πια", "όχι άλλη λιτότητα", "λαοί εκμεταλλευμένοι - λαοί εξεγερμένοι", τα γαλλικά συνδικάτα συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, στο πλαίσιο της σημερινής "Ευρωπαϊκής Ημέρας κατά της Λιτότητας" που οργανώνει από τις Βρυξέλλες η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων.

Με τα σημερινά συλλαλητήρια οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν τη νέα ευρωπαϊκή Συνθήκη με την οποία "επιχειρείται η θεσμοθέτηση της λιτότητας"....
Παρά τις σχετικές διαφορές που έχουν προκύψει ανάμεσα στα γαλλικά συνδικάτα λόγω της προεκλογικής περιόδου στη Γαλλία, προβλέπονται γύρω στα 160 συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα.
Σε ορισμένες μεγάλες πόλεις, όπως η Μασσαλία, η Νάντη, η Λιόν, η Τουλούζη κ.ά., οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από νωρίς το πρωί ενώ στο Παρίσι, που το ραντεβού είχε δοθεί στην πλατεία της Βαστίλης, ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται από τις πρώτες μεσημεριανές ώρες.

Σαν Σήμερα: ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ 29-2-1948 και 1-3-1948


Η φρικιαστικότερη, ίσως, σελίδα του εμφυλίου πολέμου. Τα όργανα του Αμερικανού στρατηγού Βαν Φλιτ και του «κεντρώου» Σοφούλη στρέφουν τα πυροβόλα εναντίον των άοπλων κρατουμένων της Μακρονήσου στις 29 Φλεβάρη 1948.
Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Στρατιωτικών τα θύματα, 17 νεκροί και 61 τραυματίες, είναι «επικίνδυνοι κομμουνισταί»...
Την 1 Μάρτη 1948 η εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας «Εξόρμηση», κάνει λόγο για «έγκλημα (που) ξεπερνάει σε αγριότητα και τα χιτλερικά εγκλήματα».
Την ίδια μέρα που δημοσιεύονται τα παραπάνω ένα νέο δολοφονικό πογκρόμ, συνέχεια της προηγούμενης μέρας, πιο φρικιαστικό, πιο εξοντωτικό και πιο ανελέητο από το προηγούμενο, βρίσκεται σε εξέλιξη: 
Περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού υπό τον συνταγματάρχη Μπαϊρακτάρη και δεσμοφύλακες της Μακρονήσου βάλλουν κατά των δημοκρατών κρατουμένων.
Κανείς δε γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των νεκρών!
Ο γιατρός του Α' τάγματος Λ. Γεωργιλάκος, πολλά χρόνια αργότερα, βεβαίωσε ότι ο ίδιος πιστοποίησε το θάνατο 180 σκαπανέων, τους οποίους η διοίκηση του στρατοπέδου και τα όργανά της φόρτωσαν στο αμπάρι ενός καϊκιού. 
Ο καπετάνιος του καϊκιού Μ. Βονταμίτης, πριν πεθάνει, σε μαρτυρία του, κάνει λόγο για 350 νεκρούς που τους μετέφερε με δρομολόγια μακριά στον Κάβο Ντόρο, στο ξερονήσι Σαν Τζιόρτζιο, όπου «παίρνανε τους σκοτωμένους φαντάρους και τους χώνανε μέσα σε συρμάτινα δίχτυα με βαρίδια και τους φουντάρανε στο βυθό της θάλασσας»...

Η Ελλάδα του 2012, είναι η Ισπανία του 1936.

Της Σόνιας Μητραλιά

Η ιστορία επιταχύνεται και τα κατακλυσμικά γεγονότα των τελευταίων ημερών στην Ελλάδα πρέπει να πείσουν από εδώ και πέρα και τους πιο διστακτικούς: Η Ελλάδα τείνει να γίνει σήμερα για αυτή την Ευρώπη του 2012 ό,τι ήταν η Ισπανία για την Ευρώπη του 1936! Αυτή η φαινομενικά τολμηρή διαπίστωση δεν οφείλεται σε κάποιο ρομαντικό. Όχι, έγινε από τους κυβερνήτες μας καθώς αυτοί που μας την επαναλαμβάνουν καθημερινά εδώ και σχεδόν δυο χρόνια είναι οι «από πάνω», οι Μέρκελ και Σαρκοζί, το ΔΝΤ και οι τραπεζίτες, η πέρα από σύνορα νεοφιλελεύθερη αντίδραση, εκείνοι που επέλεξαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε εργαστήρι των απάνθρωπων πολιτικών τους και τους Έλληνες σε πειραματόζωα της δικής τους θεραπείας-σοκ.

Σύντροφοι, έχει έλθει και με το παραπάνω η ώρα για όλους εμάς, για τους «από κάτω» όλης της Ευρώπης, για να πάρουμε τοις μετρητοίς αυτό που μας λένε οι Μερκοζί μας και η Τρόικά τους, και να δράσουμε επιτέλους ανάλογα. Ας δεχτούμε την πρόκληση και ας τους απαντήσουμε ότι από εδώ και πέρα, χωρίς άλλη καθυστέρηση, η Ελλάδα θα γίνει μια περίπτωση/τεστ και για εμάς, για το εργατικό κίνημα, για τους λαούς και τους εκμεταλλευόμενους ολάκερης της Ευρώπης! Ναι, ας τους κάνουμε να καταλάβουν ότι Ναι, είμαστε όλοι Έλληνες καθώς έχουμε πλήρη συνείδηση ότι η μάχη του ελληνικού λαού είναι περισσότερο από ποτέ η δικιά μας μάχη. Ότι αν καταφέρουν να σπάσουν τις αντιστάσεις και να υποτάξουν τον ελληνικό λαό, αμέσως μετά θα είναι η δική μας σειρά, η σειρά όλων των άλλων ευρωπαϊκών λαών, του ενός μετά τον άλλο, να συντριβούν.
Ίσως να θυμόσαστε ότι στην αρχή μας έλεγαν ανοησίες του είδους «πρόκειται για ειδική περίπτωση, ειδικά ελληνική που οφείλεται στο ότι αυτοί οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, που ρέπουν προς τη διαφθορά και το ψέμα». Όμως, στο μεταξύ μάθαμε πως η μαύρη τρύπα του χρέους δεν είναι «ειδικά ελληνική», πως δεν οφείλεται στη δήθεν υπερτροφία του ελληνικού κράτους, μια και είναι τόσο αμερικανική όσο και γαλλική, τόσο ιταλική όσο και γιαπωνέζικη.  Με λίγα λόγια, ότι είναι τυπικά καπιταλιστική και η κρίση της απλούστατα συστημική.
Ωστόσο, σύντροφοι και συντρόφισσες, προσοχή στα κλισέ και στις προκατασκευασμένες φράσεις γιατί δεν μπορούν να περιγράψουν τη σημερινή ελληνική κρίση. Μπορούμε ακόμα να μιλάμε για ακόμα και δρακόντεια λιτότητα όταν οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται στην Ελλάδα κατά 40%, 50% ή ακόμα και 60%; Όταν η αγοραστική δύναμη της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού έχει ήδη ακρωτηριαστεί κατά 50%, 60% ή ακόμα και 70% και παραπάνω; Όταν η μεσαία τάξη αυτής της χώρας έχει καταστραφεί και βρίσκεται σε καλπάζουσα εξαθλίωση; Όταν οι νέοι μισθωτοί δεν παίρνουν παρά 417 ευρώ και οι νέοι συνταξιούχοι 320 ευρώ;
Πρόκειται για απλή «λιτότητα» όταν ο ένας στους δυο νέους Έλληνες είναι άνεργος και η ανεργία φτάνει πια το 25%; Πώς μπορούμε να μιλάμε  για απλές. «παροδικές θυσίες» όταν ο υποσιτισμός κάνει θραύση μεταξύ των μικρών μαθητών του δημοτικού σχολείου, και η πείνα σκάει μύτη ακόμα και στις μικροαστικές συνοικίες των ελληνικών πόλων; Και πώς είναι δυνατό να καμώνονται ότι όλα αυτά είναι «αναγκαία για να βάλουμε τάξη στα δημοσιονομικά» της Ελλάδας όταν οι ίδιοι οι δήμιοι παραδέχονται κυνικά ότι οι πολιτικές τους που επιβλήθηκαν με το ζόρι στην Ελλάδα απέτυχαν, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να βυθίζουν αυτή τη χώρα όλο και πιο βαθιά μέσα σε μια τερατώδη ύφεση και ότι το ελληνικό χρέος δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρωθεί;  
Λοιπόν, πρόκειται για απλό σαδισμό της διαβόητης Τρόικας ή μήπως για ανοιχτό κηρυγμένο πόλεμο του κεφαλαίου ενάντια στο κόσμο της εργασίας; Η καθημερινή πραγματικότητα μας υποχρεώνει να το παραδεχτούμε:  Ναι, εμείς στην Ελλάδα γινόμαστε μάρτυρες ενός αληθινού πολέμου των από πάνω ενάντια στους από κάτω, των πολύ πλούσιων ενάντια σε όλους τους άλλους. Και την ίδια ώρα, ας μην το ξεχνάμε γιατί είναι κάτι πολύ σοβαρό, γινόμαστε μάρτυρες της νεκρανάστασης της χειρότερης νεοαποικιοκρατίας όταν βλέπουμε την ταπεινωμένη και στερημένη από σχεδόν κάθε εθνική κυριαρχία Ελλάδα, να την μεταχειρίζονται οι δήθεν ευρωπαίοι εταίροι της σαν πραγματική αποικία, σαν προτεκτοράτο υπό κηδεμονία, που διοικείται επί τόπου από κάποιο Γκαουλάϊτερ της κυρίας Μέρκελ και του κυρίου Σόϊμπλε.
Και οι ίδιοι οι Έλληνες, τι κάνουν άραγε αυτοί; Προσοχή, μην πιστεύετε αυτά που σας λένε για τους Έλληνες. Τα ΜΜΕ σας είναι σαν τα δικά μας: η πραγματικότητα που μας περιγράφουν είναι εντελώς εξωπραγματική. Μιλώντας μας για τη σημερινή Ελλάδα, τονίζουν το γεγονός ότι υπάρχει στην Αθήνα μια κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας που υποστηρίζεται από τα τέσσερα πέμπτα των αντιπροσώπων του ελληνικού λαού. Αν λοιπόν τα πιστεύαμε  θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι οι Έλληνες είναι μάλλον μαζοχιστές και τη βρίσκουν όταν τους κακομεταχειρίζονται.
Φυσικά, η πραγματικότητα είναι εντελώς  διαφορετική. Μια ντουζίνα γενικές απεργίες σε λιγότερο από δυο χρόνια, αναρίθμητες πολύ σκληρές απεργίες σε όλη τη χώρα, ένα κλίμα περίπου εξέγερσης εδώ και μήνες, ένα κίνημα Αγανακτισμένων που σάρωσε όλη την Ελλάδα για τρεις μήνες, εξαιρετικά βίαιες συγκρούσεις με τις αφηνιασμένες δυνάμεις καταστολής, υπουργοί και βουλευτές που δεν τολμούν πια να βγουν από τα σπίτια τους εδώ και δέκα μήνες επειδή γιουχάρονται ή ακόμα και ξυλοκοπούνται από τους περαστικούς, ένα κοινοβούλιο που πολιορκείται όλο και πιο συχνά από εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές που αργά ή γρήγορα θα το καταλάβουν εξ εφόδου,. ιδού μια συνοπτική περιγραφή αυτού που έχει γίνει η σχεδόν καθημερινή ρουτίνα στην Ελλάδα εδώ και αρκετούς μήνες.
Ωστόσο, όλα αυτά δεν είναι παρά οι προσεισμικές δονήσεις του μεγάλου κοινωνικού σεισμού που ετοιμάζεται. Πράγματι, μια πιο προσεκτική ματιά θα αρκούσε για να αποκαλυφτεί ότι η λαϊκή οργή σπάζει αυτό τον καιρό ιστορικά ρεκόρ, ότι η χώρα είναι σαν κοινωνικό ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί.
Εξάλλου, οι δημοσκοπήσεις που πληθαίνουν είναι όλες τους εύγλωττες. Η λαϊκή υποστήριξη σε αυτή τη κυβέρνηση της λεγόμενης Εθνικής Ενότητας δεν ξεπερνάει πια το 8% ενώ το σύνολο των κομμάτων στα αριστερά του σοσιαλδημοκρατικού ΠΑΣΟΚ ξεπερνά το 50% ! Τα πάντα αλλάζουν με τρομακτική ταχύτητα και το ελληνικό πολιτικό τοπίο υφίσταται μια αληθινά συθέμελη αλλαγή χωρίς προηγούμενο καθώς ολάκερα κομμάτια αυτής της κοινωνίας αναζητούν ριζοσπαστικές λύσεις στη κρίση και στη καλπάζουσα εξαθλίωσή τους. 
Θέλετε ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της εντελώς εξαιρετικής κατάστασης, που μοιάζει όλο και πιο πολύ με ό,τι συνέβαινε σε ένα κάποιο μεσοπόλεμο στην ήπειρό μας; Το ΠΑΣΟΚ που, πριν από δυο χρόνια, θριάμβευσε κερδίζοντας τις εκλογές με το πρωτοφανές 45%, βρίσκεται σήμερα σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις κάτω από το 10% ενώ ένα γκρουπούσκουλο νεοναζιστών φονιάδων φτάνει εδώ και λίγο καιρό το 3% ! Ναι, η ελληνική κοινωνία έχει ήδη αρχίσει να δοκιμάζει τη δική της Δημοκρατία της Βαϊμάρης.
Λοιπόν, τι να κάνουμε; Το πρώτο πράγμα είναι να βροντοφωνάξουμε ότι οι Έλληνες δεν πρέπει να πληρώσουν αυτό το χρέος που τους στραγγαλίζει και που δεν είναι δικό τους. Ότι πρέπει να ανασταλεί αμέσως η αποπληρωμή του. Για να κάνουμε τι; Μα, για να κάνουμε αυτό μας υποχρεώνει να κάνουμε το διεθνές δίκαιο, ο ΟΗΕ, πολλές διεθνείς συνθήκες υπογραμμένες εξάλλου από τις κυβερνήσεις μας: Να επενδύσουμε τα αστρονομικά ποσά που αφιερώνονται τώρα στην εξυπηρέτηση αυτού του χρέους, στην ικανοποίηση των στοιχειωδών αναγκών της ελληνικής κοινωνίας, στην υγεία, στην παιδεία, στις υποδομές, στις δημόσιες υπηρεσίες, στους ανέργους, στα παιδάκια που πεινάνε, στις μονογονεϊκές οικογένειες, στους αρρώστους και στους ανάπηρους, στις γυναίκες που εξαναγκάζονται τώρα να επωμίζονται δωρεάν και μέσα στην οικογένεια όλα αυτά τα καθήκοντα που αναλάμβαναν οι δημόσιες υπηρεσίες πριν τη διάλυση και την ιδιωτικοποίησή τους.
Για πόσο χρόνο; Για το χρόνο που θα χρειαστεί για να πραγματοποιηθεί ένας ανεξάρτητος λογιστικός έλεγχος του χρέους προκειμένου να ταυτοποιηθεί το άνομο τμήμα του που θα πρέπει να ακυρωθεί και να μην πληρωθεί.  Και όλα αυτά αρνούμενοι πεισματικά να πέσουμε στη παγίδα των εκβιασμών των δημίων μας που μέρα-νύχτα μας λένε και μας ξαναλένε ότι μια παρόμοια ριζοσπαστική πολιτική οδηγεί αυτόματα τη χώρα στην έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια υποχρεωτική εθνική αναδίπλωση.
Όχι, όχι και πάλι όχι. Αρνούμαστε να πληρώσουμε αυτό το χρέος και ταυτόχρονα παραμένουμε στην ευρωζώνη. Και ο κύριος λόγος που το κάνουμε είναι απλός: επειδή θέλουμε να παλέψουμε μαζί σας, όλοι μαζί, χέρι-χέρι με όλους τους λαούς και όλους τους εργαζομένους αυτής της ηπείρου, για να τινάξουμε στον αέρα αυτή την Ευρώπη του κεφαλαίου, των Μέρκελ και των Σαρκοζί. Επειδή θέλουμε να δημιουργήσουμε και να βαθύνουμε αυτό που λέγεται «συστημική κρίση» αυτής της αντιδημοκρατικής και αντικοινωνικής Ευρωπαϊκής Ένωσης των πλουσίων.
Ναι, δεν υπάρχει από εδώ και πέρα παρά μια προοπτική, η μόνη ρεαλιστική και εφικτή, εκείνη της κοινής πάλης όλων των «από κάτω» παντού στην Ευρώπη. Σύντροφοι, είναι τώρα περισσότερο από ποτέ που ισχύει ότι δύναμή μας είναι η ενότητά μας.  Ας ενωθούμε λοιπόν επειδή όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε αυτό τον κόσμο που σαπίζει. Πριν είναι πολύ αργά. Και θυμηθείτε: Αν δεν το κάνουμε εμείς, τότε ποιος; Και αν δεν είναι τώρα, τότε πότε;

*Η ομιλία της Σόνιας Μητραλιά, μέλους της ελληνικής Επιτροπής ενάντια στο Χρέος και της Πρωτοβουλίας Γυναικών ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας, εκφωνήθηκε στη συγκέντρωση της 17ης  Φεβρουαρίου στη Μασσαλία, που οργανώθηκε από τη γαλλική καμπάνια «για ένα λογιστικό έλεγχο πολιτών του δημόσιου χρέους».

Μετά τις πατάτες έρχεται και το ελαιόλαδο χωρίς μεσάζοντες

Αμέτρητα αιτήματα πολιτών για αγορά φθηνών και ποιοτικών προϊόντων, χωρίς μεσάζοντες, δέχεται καθημερινά στην ιστοσελίδα της η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Νομού Πιερίας, μετά το επιτυχημένο εγχείρημά της με τις πατάτες.

Ηδη έχει ξεκινήσει η διαδικασία αγοράς ελαιόλαδου απευθείας από τους παραγωγούς, με στόχο να παρακαμφθούν οι μεσάζοντες και να φτάσει το προϊόν στα νοικοκυριά σε πολύ χαμηλές τιμές.

Οπως εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Κώστας Τζομίδης, μέλος της ομάδας σε έρευνα που διεξήχθη μέσω της ιστοσελίδας τους, οι πολίτες, σε ποσοστό 54,8% επέλεξαν το ελαιόλαδο ως το προϊόν που θα επιθυμούσαν να διακινηθεί κατά τον ίδιο τρόπο με την πατάτα.

Στη λίστα των προτιμήσεων των πολιτών συγκαταλέγονται, επίσης, τα εξής προϊόντα: αλεύρι (10,7%), μακαρόνια (8,5%), φασόλια (7,9%), ρύζι (7,4%), πατάτες (3,8%) κρεμμύδια (3,1%), φακές (2,3%) και ρεβίθια (1,5%).

Μάλιστα, σε ό,τι αφορά ειδικότερα τα φασόλια, όπως ανέφερε ο κ. Τζομίδης, η Ομάδα βρίσκεται ήδη σε προχωρημένο στάδιο διαπραγματεύσεων με παραγωγό των Πρεσπών και δεν αποκλείεται- εφόσον οι συζητήσεις ευοδωθούν- τα φασόλια να φτάσουν στα χέρια των ενδιαφερόμενων καταναλωτών ως και 50% φθηνότερα.

Στο μεταξύ, συνεχίζονται οι προετοιμασίες για το προσεχές Σάββατο, οπότε και θα παραδοθούν άλλοι 75 τόνοι πατάτας σε 1100 οικογένειες της Κατερίνης και πολίτες γειτονικών νομών.

Αντίστοιχη δράση οργανώνεται και στη Βέροια, όπου τα μέλη της «Οικολογικής Ομάδας Βέροιας» θα διαθέσουν πατάτες με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή από τον παραγωγό κατευθείαν στον καταναλωτή. Αθήνα, Βόλος, Λάρισα και Θεσσαλονίκη βρίσκονται, επίσης, πολύ κοντά στο να οργανώσουν παρόμοιες δράσεις.

πηγή: tovima.gr

Δήλωση σοκ! Τρώω από τα συσσίτια...

Φάρμακο για την αρτηριοσκλήρυνση;

 

Από το "Δρόμο" 25/2/2012

Για τα πολιτικά επίδικα της ρευστότητας

Η ελεγχόμενη, εντός ευρώ, χρεοκοπία έχει από καιρό αποφασισθεί. Στην πρόσφατη σύνοδο τουEurogroup επικυρώθηκε μέσα από συμβιβασμούς και συγκερασμούς επιδιώξεων και μεθοδεύσεων που εύκολα μπορούν να ανατραπούν, να επανακαθοριστούν. Υπάρχει, όμως, το σημαντικό ζήτημα του ποιος και πώς θα τα «περάσει», ποιος θα διαμεσολαβήσει αυτές τις πολιτικές, ποιος θα φορτωθεί με την υλοποίηση, ώστε αυτή να προχωρήσει χωρίς μεγάλα τραντάγματα και εξεγέρσεις. Υπάρχει και τέτοιο πρόβλημα πολιτικής διαμεσολάβησης στην Ελλάδα. Υπάρχει, μάλιστα, σε στιγμές παροξυσμού μιας κρίσης νομιμοποίησης όλου του πολιτικού συστήματος, τέτοιας που καθιστά κάθε «λύση» δύσκολη, μη βιώσιμη, με τρομερές ανεπάρκειες. Εδώ εντοπίζεται η ιδιαίτερα θολή εικόνα για το προσεχές μέλλον στο πολιτικό επίπεδο, εδώ εδράζεται και η αναποφασιστικότητα για την προώθηση λύσεων. Ας το δούμε πιο διεξοδικά:

Ο δικομματισμός και η δικομματική εναλλαγή δεν υφίστανται πλέον. Άρα και οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις που σχηματίζονται από το πρώτο κόμμα με την είσπραξη των απωλειών από την εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση και εναλλαγή στη συνέχεια, δεν λειτουργούν πλέον. Τα δύο μεγάλα κόμματα μαστίζονται από διαρκή κρίση στο εσωτερικό τους, αποτέλεσμα των πολιτικών που εφαρμόζουν. Έχουν πάρει διαζύγιο από μεγάλα τμήματα της εκλογικής, κομματικής τους βάσης. Οι ρωγμές μέσα στη μνημονιακή θητεία των δύο μεγάλων κομμάτων έχουν εξελιχθεί σε ρηγματώσεις. Η κυβέρνηση Παπαδήμου εισάγει την πολιτική ζωή σε νέα σχήματα εντός της κρίσης και του ειδικού καθεστώτος που έχει εγκαθιδρυθεί πλέον στην Ελλάδα. Φαίνεται πως στο προσεχές μέλλον θα υπάρξει υποβάθμιση του ελληνικού πολιτικού προσωπικού απέναντι στην επιτροπεία που θα κυβερνά. Η μορφή όμως της διακυβέρνησης, του πολιτικού παιγνίου και της κοινοβουλευτικής οπερέτας, απαιτεί μορφές εκτόνωσης της λαϊκής δυσφορίας και εδώ δεν φαίνεται να υπάρχει αποτελεσματικότητα, ούτε συνοχή για το πώς μπορεί να επιτευχθεί. Σε έναν τόπο που το πολιτικό ήταν ανέκαθεν αναβαθμισμένο, δεν είναι εύκολες οι τεχνοκρατικές λογικές και διαχειρίσεις. Ούτε μια κυβέρνηση με επικεφαλής έναν τραπεζίτη άχρωμο, άγνωστο -κάτι σαν υπηρεσιακό υπάλληλο- ούτε μια Bουλή υποβαθμισμένη στο ρόλο Συμβουλευτικής όπως οραματίζονταν ο χουντικός Παπαδόπουλος μπορεί να δώσει διέξοδο. Ούτε ακόμα η «ράβδος» των ΜΑΤ και εν γένει η καταστολή μπορεί να αντικαταστήσει την πολιτική ζωή. Η πρόδηλη εκτροπή, το άδειασμα της δημοκρατίας που συμβαίνουν στο τροϊκανικό καθεστώς πρέπει να συμπληρωθούν από μια επίφαση πολιτικής ζωής και διαδικασιών.

Οι εκλογές μπορεί να γίνουν «σε λίγο». Μπορεί όμως και να απομακρυνθούν «λίγο». Έτσι κι αλλιώς αποτελούν τις σχεδιάζουν ως εκτόνωση, μικρής εμβέλειας όμως, γιατί δεν θα δώσουν λύση στο πρόβλημα. Δεν μπορούν να καλύψουν το καταγραμμένο χάσμα που χωρίζει το 80% του πληθυσμού προς την εν γένει μνημονιακή πολιτική και το ειδικό καθεστώς. Πόσα κόμματα αντιπροσωπεύτηκαν στη Βουλή στις εκλογές του 2009; Πέντε. Πόσα είναι σήμερα τα κόμματα εντός Βουλής. Πόσα αναμένεται να μπουν στη Βουλή αν γίνουν σύντομα εκλογές; Ποια είναι η δύναμη των κομμάτων σήμερα; Και ποια η σχέση τους με τον κόσμο; Στον πρόσφατο γιορτασμό της απελευθέρωσης των Ιωαννίνων, κανένας από τους 5 βουλευτές του νομού δεν πάτησε το πόδι του (3 ΠΑΣΟΚ, 2 Ν.Δ.) αλλά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέφυγε να εμφανιστεί. Θα λειτουργήσει η εκλογική διαδικασία ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα; Δύσκολο. Οπότε, τι; Κανείς δεν έχει τη σαφή απάντηση. Όλα εξαρτώνται, όλα είναι παιζόμενα. Γίνονται προετοιμασίες για διάδοχα σχήματα, για μεταβατικές φόρμουλες, για συνεργασίες (πρόσφατα προτάθηκε το δίδυμο Σαμαράς-Βενιζέλος) αλλά από τα σχέδια έως την εφαρμογή υπάρχει απόσταση. Ποτέ άλλοτε, από το 1974, ο αστικός πολιτικός κόσμος δεν ήταν σε τόσο μεγάλη κρίση, αστάθεια, ρευστότητα, χωρίς πυξίδα και ορίζοντα. Η αποξένωση που γνωρίζει από τα λαϊκά στρώματα, η ρήξη με παραδοσιακούς χώρους που τον στήριζαν, το σύστημα της εκλογικής πελατείας που καταρρέει, είναι γεγονότα που βαθαίνουν τα ρήγματα, πολλαπλασιάζουν τις αποδεσμεύσεις και δημιουργούν όρους.

Τι λέει, επομένως, ο μύθος για όσους αγωνίζονται σε μια κατεύθυνση αντιθετική; Ότι το έδαφος για μεγάλη στροφή στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου προετοιμάζεται αντικειμενικά, ότι το κλίμα είναι κατάλληλο για νέες καλλιέργειες, για νέα σπορά που μπορεί να δώσει καρπούς, για μια γονιμοποίηση ιδεών και σχεδίων που θα εκφράζουν τη νέα εθνική και λαϊκή θέληση για μια διαφορετική πορεία μακριά από τα αδιέξοδα.

Ο μύθος λέει ότι, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, θα ήταν δυνατή η μεταστροφή-απογείωση της πολιτικής, κοινωνικής ζωής της χώρας και το άνοιγμα μιας μεγάλης προοπτικής. Στις λατινοαμερικανικές κοινωνίες την τελευταία δεκαετία μέσα από αγώνες, εξεγέρσεις, εκλογικές διαδικασίες δημιουργήθηκαν μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά μπλοκ που διεκδίκησαν την διακυβέρνηση των χωρών, άνοιξαν δρόμους. Κινήθηκαν σε ράγες -στηριγμένες στο λαό- και σε ρήξη με τον ιμπεριαλισμό, ανακάλυψαν νέες μορφές περιφερειακής συνεργασίας κ.λπ. Στη χώρα μας δημιουργούνται ανάλογοι όροι, ειδικά τώρα που οι εξελίξεις ακυρώνουν την καθηλωτική λειτουργία του πολιτικού συστήματος.

Μπροστά σε αυτήν τη δυνατότητα σύμπτυξης μιας μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας, ποιος είναι ο βαθμός προετοιμασίας του λαϊκού παράγοντα; Και το ερώτημα που προηγείται: Τι κάνει η Αριστερά για την προώθηση ενός τέτοιου καθήκοντος; Δύο χρόνια τώρα εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, εκατομμύρια άνθρωποι διαδήλωσαν, εκφράσανε, τόνισαν την αντίθεσή τους, την αγανάκτησή τους, την απόγνωσή τους, δήλωσαν το «παρών» σε έναν αγώνα για άλλη πορεία. Τι άλλο θα χρειάζονταν για να ξυπνήσουν από το βαθύ τους ύπνο οι κατεστημένοι κομματικοί μηχανισμοί, οι στελεχιακές δομές της Αριστεράς; Φάρμακο για την αρτηριοσκλήρυνση;

Νταλάρας, Λαλιώτης, Βαρδινογιάννης σε κοινές μάσες

Στην περιοχή του Κολωνακίου και συγκεκριμένα στο γνωστό εστιατόριο "21" έκαναν την εμφανισή τους προχθές το βράδυ, ο επιχειρηματίας Βαρδής Βαρδινογιάννης μαζί με τον πολιτικό-δημοσιογράφο  Κώστα Λαλιώτη, του οποίου η συμβολή  στη διαχρονική διαμόρφωση των ιδεολογικο-πολιτικών θέσεων του ΠΑΣΟΚ είναι τεράστια αλλά και τον τραγουδιστή Γιώργο Νταλάρα , του οποίου η σύζυγος είναι η βουλευτής της Β΄Αθηνών Άννα Νταλάρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες στην  παρέα των τριών ανδρών, υπήρχε ευχαριστή διάθεση και χαμόγελα με μία πλούσια ποικιλία πιάτων να στέκονται στο τραπέζι τους...

Ο γείτονας συνδαιτημόνας,  που τους εντόπισε χαρακτήρισε την κουβέντα τους πολυποίκιλη αφού μία ήταν σοβαροί και μία γέλαγαν...ενώ παρατήρησε μία ένταση στο σέρβις του μαγαζιού που ήθελε να είναι όλα τέλεια.

Πάντως από την παρέα έλειπε ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτης  Κουβέλης.

πηγή

Τσίπρας σε Σαμαρά: Σου κουνάνε μαντίλι οι ψηφοφόροι σου

Σκληρή απάντηση έδωσε στον Αντώνη Σαμαρά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μία ημέρα μετά την ομιλία του τελευταίου στη βουλή όπου μεταξύ άλλων κατηγόρησε την Αριστερά ότι «μας κουνά το δάχτυλο»:...

«Υπάρχει μία ιερή συμμαχία Γιούνκερ, Βενιζέλου, Σαμαρά για την αναχαίτιση της Αριστεράς. Το πρόβλημα του είναι ότι ως ηγέτης της κεντροδεξιάς ξέρει πως πρέπει να συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ. Η Αριστερά δεν κουνά σε κανέναν το δάχτυλο. Απλά ο κ. Σαμαράς είναι ζαλισμένος γιατί βλέπει να του κουνάνε μαντίλι οι ψηφοφόροι του που τον στήριξαν και τον πίστεψαν. Έχει κάνει περισσότερες υποχωρήσεις και από τον Παπανδρέου που ήταν πρωθυπουργός. Φανταστείτε τι θα γίνει αν είναι πρωθυπουργός».
Μιλώντας στον Νίκο Χατζηνικολάου και τον realfm 97,8, ο κ. Τσίπρας εξέφρασε προβληματισμό για το εάν θα γίνουν τελικά εκλογές και άφησε αιχμές για τη στάση του ΚΚΕ «δεν θέλει να λερώσει τα χέρια του, δεν το ενδιαφέρει λέει η εξουσία μιλά αόριστα για λαϊκή κυριαρχία» αλλά και κατά της Δημοκρατικής Αριστεράς: «Δεν μπορείς να καταγγέλλεις και μετά να λες ότι περίπου θα εφαρμόσω τα ίδια».
Αίσθηση και πολλές συζητήσεις αναμένεται να προκαλέσει μία φράση του για τον Κώστα Καραμανλή: «Ο Παπανδρέου υλοποίησε προηλειμμένες αποφάσεις ένα προσχεδιασμένο έγκλημα που αρνήθηκε να εφαρμόσει ο Καραμανλής και γι’ αυτό αποχώρησε, δέχθηκε όμως να το εφαρμόσει ο Παπανδρέου» είπε χαρακτηριστικά και επέμεινε ότι η Ελλάδα είχε εναλλακτικές λύσεις πριν καταφύγει στο ΔΝΤ.
«Στην Κύπρο ο Χριστόφιας κατάφερε να δανειστεί 2,5 δις ευρώ, το 30% του ΑΕΠ της, από τον Πούτιν για να μην προσφύγει στο ΔΝΤ» είπε ο κ. Τσίπρας και επανέλαβε ότι το κόμμα του έχει καταθέσει μία σειρά προτάσεων για τα ασφαλιστικά ταμεία και το «μορατόριουμ» στην πληρωμή των δανεικών προκειμένου η χώρα να έχει μία ευκαιρία να επιστρέψει στην ανάπτυξη.

EKT: ΞΑΝΑΧΑΡΙΣΕ ΜΙΣΟ ΤΡΙΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ!

 

€530 ΔΙΣ ΜΕ ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΕΣ ΕΠΙΤΟΚΙΟ 1% ΣΕ 800 ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

Η ΕΚΤ ΛΕΗΛΑΤΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΕΙ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

Έναν πακτωλό ύψους €529,5 δις χάρισε, σήμερα, με το σκανδαλώδες επιτόκιο του 1% η ΕΚΤ, στις εμπορικές τράπεζες της ευρωζώνης.

Στη δημοπρασία συμμετείχαν 800 τράπεζες .Για να υπολογίσουμε τον καθαρό νέο δανεισμό, θα πρέπει να αφαιρέσουμε 100 δισ. ευρώ περίπου, που προέρχονται από υφιστάμενα δάνεια και θα περάσουν στο τριετές LTRO.

Έτσι, ο καθαρός νέος δανεισμός είναι 430 εκατ. ευρώ περίπου.

Σημειώνεται ότι η αγορά προέβλεπε -κατά μέσο όρο- ότι το ποσό που θα ζητούσαν οι ευρωπαϊκές τράπεζες δεν θα ξεπερνούσε τα 500 δισ. ευρώ.

Στην προηγούμενη αντίστοιχη δημοπρασία, τον Δεκέμβριο, 523 τράπεζες είχαν λάβει 489 δισ. ευρώ.

Έτσι, η «ασπίδα προστασίας» που έχει κτίσει η ΕΚΤ με τα τριετή δάνεια για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα (3y LTRO) ανήλθε συνολικά σε 1.009,5 εκατ. ευρώ.

Η ΕΚΤ δεν έχει ανακοινώσει αν στο μέλλον θα χορηγήσει ξανά ρευστότητα για περίοδο τριών ετών, καθώς τον περασμένο Δεκέμβριο είχε αποφασίσει ότι αυτό θα γίνει μόνο δύο φορές.

Αναλυτές εκτιμούν ότι η ΕΚΤ θα πατήσει «φρένο», καθώς η κατάσταση στις αγορές από τον περασμένο Δεκέμβριο έχει βελτιωθεί σημαντικά και οι αποδόσεις των κρατικών ομολόγων έχουν υποχωρήσει ραγδαία, μειώνοντας έτσι τις πιέσεις στο κόστος δανεισμού για τις ευρωπαϊκές χώρες.

Επιπλέον, έχουν εκλείψει οι φόβοι για το ενδεχόμενο πιστωτικής κρίσης στο τραπεζικό σύστημα, ενώ οι τράπεζες αναχρηματοδοτούν τα χρέη τους με το φθηνό, «απεριόριστο» χρήμα που προσφέρει η ΕΚΤ, χωρίς να χρειάζεται να προσφύγουν στις αγορές με αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου ή να πωλήσουν περιουσιακά τους στοιχεία σε πολύ χαμηλές τιμές ώστε να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα κεφάλαια.

Γι΄αυτό άλλωστε, οι χρηματιστηριακές αγορές όπως και το ευρώ σημείώνουν κέρδη, ενώ οι αποδόσεις των κρατικών ομολόγων κινούνται χαμηλότερα.

Πηγή:

Κ. ΚΟΛΛΙΑΣ: ένας ερμαφρόδιτος αντιμνημονιακός-μνημονιακός.

kolias

Η διγλωσσία της ΝΔ είναι εξίσου ανεπανάληπτη και θρασύδειλη, καθώς κινδυνεύει όχι απλώς να απολέσει το τρένο της εξουσίας αλλά να ακολουθήσει τα ποσοστά του καταρρέοντος ΠΑΣΟΚ. Οι απίστευτοι βουλευτές της πραγματικά αναγάγουν το Μαυρογιαλούρο σε πρότυπο και τον ξεπερνούν ταχύτατα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Κ. Κόλλιας, βουλευτής Κορινθίας, που κρύβεται όμως από τον εργαζόμενο λαό της.


Καταρχήν πήγε και ψήφισε τον εργασιακό μεσαίωνα γνωστό και ως Δανειακή Σύμβαση που προβλέπει μεταξύ άλλων αναδρομικές μειώσεις 22% στους μισθούς της ΕΓΣΣΕ σε όλα τα κλιμάκια και 32% για τους νεοεισερχόμενους έως 25 ετών, από 14 Φεβρουαρίου, παρά τις αρχικές δηλώσεις του ότι οι μειώσεις θα τεθούν σε εφαρμογή από 1 Μαρτίου. Σύμφωνα με τα όσα έχει ψηφίσει και ο Κ. Κόλλιας  «θα μπορούν να εφαρμοστούν χωρίς την σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων. Όσον αφορά τις κλαδικές συμβάσεις, εφόσον παρέλθει τρίμηνο από τη λήξη τους διατηρούνται μόνο 4 επιδόματα (τέκνων, επικινδυνότητας, ωριμάνσεων, σπουδών), ενώ για όσες έχουν ήδη λήξει δίνεται η δυνατότητα παράτασης των όρων για ένα ακόμη τρίμηνο από την ισχύ του ν. 4046/2012 με στόχο να υπογραφούν νέες κλαδικές συμβάσεις. Εάν δεν υπογραφούν νέες συμβάσεις τότε καταργούνται μεταξύ άλλων επιδομάτων κι αυτό του γάμου.


Ακόμη η προσφυγή στη διαιτησία θα γίνεται αποκλειστικά με κοινή συμφωνία των μερών και μόνο για τον καθορισμό βασικού μισθού ή/και βασικού ημερομισθίου, χωρίς να περιλαμβάνεται κανένα άλλο ζήτημα αλλά ούτε και ρήτρες που διατηρούν κανονιστικούς όρους προηγούμενων Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας ή Διαιτητικών Αποφάσεων. Προσφυγές που έχουν κατατεθεί στον ΟΜΕΔ και μέχρι σήμερα δεν έχει εκδοθεί διαιτητική απόφαση, αν μεν έχουν κατατεθεί μονομερώς δεν συζητούνται και τίθενται στο αρχείο, ενώ αν έχουν κατατεθεί με κοινή συμφωνία των μερών κρίνονται με βάση τα παραπάνω.  Παράλληλα, αναστέλλεται αναδρομικά και η ισχύς διατάξεων νόμων, κανονιστικών πράξεων, Συλλογικών Συμβάσεων ή Διαιτητικών Αποφάσεων, οι οποίες προβλέπουν αυξήσεις μισθών ή ημερομισθίων, περιλαμβανομένων και εκείνων περί υπηρεσιακών ωριμάνσεων, με μόνη προϋπόθεση την πάροδο συγκεκριμένου χρόνου εργασίας, όπως ενδεικτικά το επίδομα πολυετίας, το επίδομα χρόνου εργασίας, το επίδομα τριετίας και το επίδομα πενταετίας μέχρι το ποσοστό της ανεργίας να διαμορφωθεί σε ποσοστό κάτω του 10%. Εν κατακλείδι η πράξη προβλέπει την κατάργηση της μονιμότητας σε ΔΕΚΟ, ανοίγοντας το δρόμο για απολύσεις.


Και με ξεχωριστό θράσος δηλώνει: «Κατανοώ ότι οι πολίτες δεν μας πιστεύουν. Οι πολίτες τα έχουν ξανακούσει. Τους καταλαβαίνω και τους συμμερίζομαι απόλυτα. Παρόλα αυτά δεν μπορώ να πουλήσω ή καλύτερα να ξεπουλήσω την χώρα για να γίνω αρεστός. Καλύτερα να μην ξαναεκλεγώ παρά να καταδικάσω την χώρα μου και τους πολίτες της σε αμετάκλητη πείνα, φτώχεια, δυστυχία. Είναι βαθειά μου πεποίθηση ότι πιο εύκολα ανατρέπεις καταστάσεις, πιο εύκολα αναπτύσσεσαι και ξαναγεννιέσαι από τις στάχτες σου όταν ο εθνικός πλούτος παραμένει στα χέρια σου. Στην περίπτωση άτακτης χρεοκοπίας η απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας και ο ακρωτηριασμός της ευρωπαϊκής μας πορείας θα ήταν βέβαιη. Για μένα ως Νεοδημοκράτη και βαθειά Ευρωπαϊστή αυτή η εκδοχή είναι ανεπίτρεπτη».


Φυσικά ο εργαζόμενος λαός μας χρεοκοπεί, ο κοινωνικός πλούτος ιδιωτικοποιείται και εμπορευματοποιείται μαζί με το σύνολο των κοινωνικών αγαθών, οι ελληνικές ιδιωτικές εταιρείες κάνουν ρεκόρ χιλιετίας στις εξαγωγές με την πρωτόγνωρη ανταγωνιστικότητα που τους προσφέρουν οι μισθοί Κίνας που μας επέβαλλαν, και ο Κ.Κόλλιας συνεχίζει  να μας εμπαίζει.
Και μετά ο Κ. Κόλλιας βγήκε στα τοπικά κανάλια για να σώσει τον λαό του.  Ποιος είναι ο λαός του Κ. Κόλλια; Μα φυσικά οι έμποροι, το Επιμελητήριο, οι επαγγελματίες, όλοι αυτοί που βλέπουν τα οικονομικά τους συμφέροντα να πλήττονται από το κλείσιμο του 6ου Σύνταγμα Πεζικού στην Κόρινθο. Η λύση επομένως είναι η επαναλειτουργία του άχρηστου στρατοπέδου και θεωρείται «αυτονόητο» για τα κέρδη αυτών να μπαίνουν σε Ομηρεία οι αξιωματικοί και οι οικογένειες τους. Ο ανεκδίκητος Κ. Κόλλιας δηλώνει «εγώ θα επιμείνω για τη λειτουργία του» για να ξαναέρθουν 2000-3000 νεοσύλλεκτοι από την Αθήνα όπως γινόταν στο παρελθόν!


Η ταξικότητα της πολιτική που εκπροσωπεί ο Κ. Κόλλιας επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από τον χυδαίο τοπικισμό που κηρύσσει τον ανταγωνισμό μεταξύ των τοπικών κοινωνιών της Πελοποννήσου και ακολουθεί ένα ακόμη άθλιο παράδειγμα του πελατειακού συστήματος της ΝΔ, αυτό της Καλαμάτας, όπου ο νεοδημοκράτης βουλευτής και πρώην υφυπουργός στο Εθνικής Άμυνας άνοιξε ένα ακόμη άχρηστο Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων, δαπάνησε εκατομμύρια ευρώ για να φάνε οι εργολάβοι και οι έμποροι, ενώ σύντομα έκλεισε. Τώρα ένα άθλιο τσούρμο αποτελούμενο από τους βουλευτές ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το Μητροπολίτη, τους επιχειρηματίες, με σημαία το ευρώ, τρέχουν να το ξανανοίξουν. Και ο υφυπουργός ΥΕΘΑ Σπηλιόπουλος, που χρειάζεται δεκάδες ασφαλίτες για να κυκλοφορήσει στο δρόμο, δηλώνει ότι το απαράδεκτο αίτημα επαναλειτουργίας του ΚΕΝ Καλαμάτας εξετάζεται.


Εμείς καλούμε το ΓΕΣ και τον ΥΕΘΑ Δ.Αβραμόπουλο να κλείσουν άμεσα τα δεκάδες άχρηστα στρατόπεδα, να δώσουν ανάσα στους συναδέλφους φαντάρους που φτύνουν αίμα στις μονάδες της παραμεθορίου και να ικανοποιήσουν άμεσα τα οικονομικά τους αιτήματα, καθώς η λαϊκή οικογένεια δεν αντέχει το βραχνά της στρατιωτικής θητείας.


Τέλος, αφιερώνουμε στα πολιτικά υποκείμενα που ακούν στο όνομα Κ.Κόλλιας και στους ομοίους του βουλευτές των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ένα τραγούδι από το παρελθόν, που φαντάζει εξαιρετικά επίκαιρο;
ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΞΑΣΤΕΡΙΑ.
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437   
Diktiospartakos.blogspot.com

Αντεργατικό σφαγείο

«Αντίπαλο δέος» η λαϊκή συμμαχία

«Αν όμως ακραία κόμματα ενισχυθούν σε τέτοιο βαθμό, που το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να μην μπορούν να σχηματίσουν έναν πλειοψηφικό κυβερνητικό συνασπισμό και κληθούν να κυβερνήσουν πολιτικοί, οι οποίοι θα αποχωρήσουν από το πρόγραμμα βοήθειας, τότε θα αποχωρήσουμε και εμείς». Καμία έκπληξη δεν προκαλεί η ωμή και απροκάλυπτη εμπλοκή του προέδρου του Γιούρογκρουπ Ζαν Κλοντ Γιούνκερ στην ιδεολογική τρομοκρατία του λαού που έχουν εξαπολύσει από κοινού κυβέρνηση της πλουτοκρατίας και τρόικα (ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ), προκειμένου να σκύψει το κεφάλι και να περάσουν τα μέτρα που υπηρετούν τη στρατηγική των μονοπωλίων. Κανέναν δεν ξενίζει επίσης ότι οι μηχανισμοί της τρόικας θα στέρξουν προεκλογικά να στηρίξουν, όπως μπορούν, τα κόμματα της συγκυβέρνησης (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ), γιατί είναι τα «δικά τους» κόμματα, που επιπλέον έχουν δεσμευτεί εγγράφως ότι θα συνεχίσουν και μετά τις εκλογές την απαρέγκλιτη εφαρμογή των μέτρων που τσακίζουν τη ζωή του λαού. Παντελώς αναμενόμενο, λοιπόν, ότι σφίγγουν με μεγαλύτερη δύναμη το πιστόλι της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας στον κρόταφο του λαού, θέτοντας μάλιστα, ταυτόχρονα, το εκβιαστικό δίλημμα «κυβερνητικός συνασπισμός ΠΑΣΟΚ - ΝΔ ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και έξοδος από το ευρώ». Την ίδια στιγμή, βέβαια, πλουτοκρατία και τρόικα έχουν έτοιμες εφεδρείες και κόμματα - αναχώματα, για να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και να την εκτονώσουν σε ανώδυνες, για την κυριαρχία του συστήματος και τη δικτατορία των μονοπωλίων, κατευθύνσεις. Σε κάθε περίπτωση, η δήλωση Γιούνκερ αναδεικνύει περίτρανα την επείγουσα ανάγκη της δημιουργίας της λαϊκής συμμαχίας ως αντίπαλου δέους απέναντι στο συνασπισμό εξουσίας των κομμάτων της πλουτοκρατίας και των ξένων συμμάχων της. Το σάρωμα των κομμάτων του κεφαλαίου, με ταυτόχρονη αποφασιστική ενίσχυση του ΚΚΕ προβάλλει ως μονόδρομος για το λαό.

πηγή

1.000.000 λόγοι, του Θύμιου Καλαμούκη

Ένα εκατομμύριο λόγοι, να τους σιχαθείς, να τους απορρίψεις, να τους γυρίσεις την πλάτη και γιατί όχι, να τους εξαφανίσεις άμεσα. Οριστικά και αμετάκλητα. Όλους αυτούς, εισαγγελείς, προέδρους επιτροπών, μέλη κυβέρνησης και ελεγκτικών μηχανισμών, που μας δουλεύουν χοντροκομμένα. Ακόμη και αυτό το ταλέντο που είχαν να στήνουν απάτες, χάθηκε μαζί με κάτι υπολείμματα αξιοπιστίας…
Ένα εκατομμύριο λόγοι, να αγανακτήσεις, που δημιούργησαν όλον αυτόν τον κουρνιαχτό, για να δείξουν ότι ενδιαφέρονται, για το δημόσιο χρήμα και ήθος, αυτοί, που τα τελευταία 2 χρόνια έχουν στερήσει εκατοντάδες δισεκατομμύρια, από κάθε Έλληνα και Ελληνίδα. Έχουν στερήσει το ήθος του καθενός μας και κομμάτια της αξιοπρέπειάς μας.
Ένα εκατομμύριο λόγοι, να γελάσεις, με την «αφέλεια», των δελτίων ειδήσεων που έκαναν το θέμα πρώτο, επί 5 μέρες, κλαίγοντας για το ένα εκατομμύριο, χωρίς να μπουν στον κόπο να κλάψουν το ίδιο, για τα άπειρα εκατομμύρια που έχουν πάει σε υπόγειες και ύποπτες δουλειές των ιδιοκτητών τους και των φρενοβλαβών αφεντικών τους.
Ένα εκατομμύριο λόγοι, για να απολαύσεις την «αποφασιστικότητα», της κυβέρνησης, που «δεν θα επέτρεπε να συμβούν αυτά» και  «θα έριχνε φως άπλετο», και άλλες τέτοιες παρλαπίπες, από τους γνωστούς θλιβερούς κλόουν.
Ένα εκατομμύριο λόγοι, για να θαυμάσεις την ευλυγισία των Ευρωπαϊκών και Παγκόσμιων θεσμών, όταν πρόκειται για μεταφορές «εκατομμυρίων», από και προς  τονόμιμο και ηθικό δικαίωμα, του επιχειρείν.
Ένα εκατομμύριο λόγοι, για να αποφασίσεις και να συνειδητοποιήσεις, επιτέλους, τι σχέση μπορείς να έχεις εσύ με αυτούς; Τι περισσότερο περιμένεις; Πόσο ακόμη και γιατί;
Ένα εκατομμύριο λόγοι, για να σκεφτείς την  απλή ισοδυναμία, ότι ο αριθμός αυτός δεν είναι μόνο το ποσό που «ψάχναμε…» αλλά και ο αριθμός των ανέργων, (ο επίσημος), που δεν ψάξαμε. Που ποτέ δεν θα βγούνε να πάνε σε κανένα εξωτερικό, που ποτέ κανένας δεν θα κάνει γι αυτούς, τέτοιο πάταγο, που κανένας εισαγγελέας δεν θα ψάξει τον ένοχο, και κανένας πρόεδρος επιτροπής δεν θα κάνει τον έλεγχο.
Ίσως και καλύτερα. Να είναι το πρώτο εκατομμύριο που δεν θα είναι «χαμένο». Και μόνο του, μαζί με όλους εμάς, θα πιάσει τόπο.
Θύμιος Κ.

Άρχισε η κούρσα διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ

430661_342553859122030_100001022574426_998368_1404876323_n

Τράγκας για Siemens...Πολύ γέλιο....(Ηχητικό)

Η Siemens δίνει 90 εκ...(δωρεά) για εκπαιδευτικά προγράμματα κατά της διαφθοράς......(Ουχαχαχαχα)

Ζήτω η ΤΡΕΛΑ....

Ακούστε το ηχητικό...

αττικά νέα

Ενδιαφέρουσες ιδέες!

 

Του Κώστα Ζαχαριάδη

Ο Μόντι (Ιταλία) δήλωσε «Οι νέοι πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι δεν θα έχουν μόνιμη δουλειά » «Βαρετή η μόνιμη εργασία»

Ο Ράινφελντ (Σουηδία) θα ήθελε οι συμπατριώτες του να μπορούν να εργάζονται ως τα 75! Ο Παπανδρέου είχε υποστηρίξει ότι η εργασία των νέων για 4 έτη θα έπρεπε να είναι ανασφάλιστη (2004).

Ο Μόντι νομοθέτησε την δυνατότητα σε καταστήματα να λειτουργούν 24 ώρες την ημέρα,7 μέρες τη βδομάδα, 365 μέρες το χρόνο!

Στελέχη του Ρεπουμπλικανικού κόμματος (ΗΠΑ) διερωτώνται: «Γιατί να πληρώνει ένας υγιής Αμερικάνος φόρους για έναν που θα αρρωστήσει αφού ο ίδιος υπάρχει αυξημένη πιθανότητα να μην αρρωστήσει;»

Ο Παπανδρέου, μας διαβεβαίωνε ότι θα υπάρχει τουλάχιστον ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια (2011 ΔΕΘ).

Αυτές οι ιδέες, κυβερνούν τον κόσμο! Τα στοιχεία της EUROSTAT είναι ενδεικτικά. Στα όρια της φτώχειας ζει το 27,7% των Ελλήνων (στοιχεία 2010) θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τα του 2011/12. Στην «ΕΕ των 27», το ποσοστό είναι 23%. Τα υψηλότερα ποσοστά καταγράφονται σε Ρουμανία-Βουλγαρία 41%, Λετονία 38%, Λιθουανία 33%, Ουγγαρία 30%, Πολωνία 27,8%, Ελλάδα 27,7%. Που είναι η Ευρώπη της αλληλεγγύης, της κοινωνικής συνοχής και της άμβλυνσης των ανισοτήτων; Οι «Μερκοζί», σε συνεργασία με το τραπεζικό σύστημα δημιουργούν ένα τέρας που φτωχαίνει και εξοντώνει λαούς! Υπάρχει εναλλακτική στις «ενδιαφέρουσες» προτάσεις που καταγράφονται παραπάνω;

Η παγκόσμια κρίση του 2008 δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι το αποτέλεσμα ενός ασύδοτου καπιταλισμού καζίνο! Το μείγμα στην Ελλάδα έγινε πιο εκρηκτικό-καταστροφικό για την κοινωνία γιατί η οικονομική κρίση συναντήθηκε με ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα.

Διέξοδος από την κρίση υπάρχει αν βασιστούμε σε ένα διαφορετικό σύστημα αξιών. Καμία κρίση δεν μπορεί να ξεπεραστεί χωρίς ανάπτυξη, αλλά τι ανάπτυξη θέλουμε; Θέλουμε την υπερκατανάλωση και τον υπερδανεισμό ή μια οικονομική αναδιοργάνωση με οικολογικό προσανατολισμό; Ωραίες οι διακηρύξεις…

Που θα βρεθούν τα χρήματα; Η φορολόγηση των μεγάλων εισοδημάτων, του πλούτου, της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, η αύξηση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων με κατάργηση των προκλητικών φοροαπαλλαγών υπέρ των ισχυρών, με διεύρυνση της φορολογικής βάσης θα μπορούσε να ισοσταθμίσει τις περικοπές που γίνονται.

Η πάταξη της φοροδιαφυγής – φοροκλοπής – εισφοροδιαφυγής – εισφοροκλοπής, η συγκρότηση ηλεκτρονικού περιουσιολογίου, θα φέρουν έσοδα στα ταμεία θα κλείσουν τρύπες και μπορεί αρχίσει ένας κύκλος αναδιανομής εισοδημάτων. Στην Ελλάδα ανακαλύπτουμε τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές για την διασταύρωση στοιχείων 20 χρόνια αργότερα σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο. Στην Ελλάδα δεν εκμεταλλευόμαστε τις δυνατότητες που θα μπορούσε να δώσει η χρησιμοποίηση του πλαστικού χρήματος για την πάταξη της φοροκλοπής (ιδίως χρεωστικών καρτών).

Τι έγινε η «φοροκάρτα»; Αν η Ελλάδα μάζευε τα προηγούμενα 10 χρόνια τα φορολογικά έσοδα όσα μαζεύει κατά μέσο όρο η ΕΕ, το δημόσιο χρέος θα ήταν 77% του ΑΕΠ! Η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, το φιλανθρωπικό έργο της εκκλησίας δεν μπορεί να την βάζει στο απυρόβλητο. Η κρίση απαιτεί κοινωνική πολιτική, όχι φιλανθρωπία. Να υπάρξει μια έκτακτη εισφορά στους πλοιοκτήτες. Δεν αρκεί να καμαρώνουμε ότι έχουμε τον μεγαλύτερο στόλο στον κόσμο. Η πρωτιά πρέπει να περνά μέσα από τον οικονομικό κύκλο της χώρας (τι έγινε αυτή η κουβέντα που σχεδίαζε να κάνει ο κ.Βενιζέλος με τους πλοιοκτήτες;).

Στην Ελλάδα ενώ κουρεύονται μισθοί συντάξεις φουντώνουν οι τιμές! Τα καρτέλ με την ανοχή των ελεγκτικών μηχανισμών της πολιτείας αυξάνουν τις τιμές. Την ίδια ώρα και ενώ η χώρα έχει την 2η μεγαλύτερη ύφεση παγκοσμίως, μεγαλύτερη έχει μόνο το Σουδάν που έχει εμφύλιο, για 4η συνεχόμενη χρονιά, η απορρόφηση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ πηγαίνει με ρυθμούς χελώνας. Η Λετονία έχει απορροφήσει 63%, η Ιρλανδία 60% , η Πορτογαλία 51% και η Ελλάδα είναι στην 23η θέση με 22% απορρόφηση! Η γραφειοκρατία, η ανικανότητα και η ανεπάρκεια των κυβερνήσεων διαχρονικά είναι παροιμιώδης.

Πηγή:

Πέθανε ο ηθοποιός Βασίλης Τσιβιλίκας...

Ο γνωστός και πολυαγαπημένος ηθοποιός Βασίλης Τσιβιλίκας απεβίωσε την Τετάρτη 29/02/2012 το πρωί, σε ηλικία 70 ετών, κατά τη διακομιδή του στο Σισμανόγλειο Γενικό Νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε εσπευσμένα με έντονο πόνο στον θώρακα. Άφησε την τελευταία του πνοή στο ασθενοφόρο, λίγο μετά τις επτά το πρωί, από έμφραγμα.

Όπως ανέφερε η διευθύντρια του Σισμανογλείου Νοσοκομείου, έγιναν προσπάθειες να τον επαναφέρουν στην ζωή εντός του ασθενοφόρου, ενώ η ίδια προσπάθεια έγινε επί 40 λεπτά και από τους γιατρούς του νοσοκομείου δίχως τελικά να τα καταφέρουν.

Ο Βασίλης Τσιβιλίκας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1942. Ήδη από το σχολείο οι δάσκαλοί του τον παρότρυναν να στραφεί προς το θέατρο. Παρά το γεγονός ότι μπήκε στην Αγγλική Φιλολογία, αποφάσισε να κατέβει στην Αθήνα και να δώσει εξετάσεις στη Δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης – δεν πέρασε εκεί, αλλά στη σχολή του Πέλου Κατσέλη από όπου και αποφοίτησε.

Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1965 και λίγο αργότερα συνεργάστηκε τελικά με τον Κάρολο Κουν και το Θέατρο Τέχνης. Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, ήταν στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Η θεία μου η χίπισσα». Έκτοτε συμμετείχε σε αρκετές ταινίες, ενώ η παρουσία του στο θέατρο ήταν σταθερή.

Θιασάρχης εδώ και πολλά χρόνια έπαιζε κάθε χρόνο στη σκηνή, σε κωμωδίες, ελληνικές και ξένες, όπου σκηνοθετούσε και πρωταγωνιστούσε. Φέτος, για δεύτερη σεζόν έπαιζε στην κωμωδία «Ζωή ποδήλατο» μαζί με τον Γιάννη Μποσταντζόγλου, τον Πέτρο Ξεκούκη κ.ά. στα θέατρα Ακάδημος και Αυλαία.

Φύσει κωμικός ηθοποιός ο Βασίλης Τσιβιλίκας γνώρισε μεγάλη επιτυχία τόσο στην πρόζα όσο και στην επιθεώρηση. Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά.

Εισήγηση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στην κοινή συνέντευξη Τύπου του προεδρείου του ΚΕΑ με τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας και της Γερμανικής Αριστεράς

 

Κοινή Συνέντευξη Τύπου του Προεδρείου του ΚΕΑ, της Κ.Ο. του PCF και της K.O. του DieLinkeπραγματοποιήθηκε σήμερα στο Παρίσι. Στη συνέντευξη τύπου συμμετείχαν μεταξύ άλλων: Pierre LAURENT πρόεδρος του ΚΕΑ, Εθνικός Γραμματέας του ΚΚ Γαλλίας,Grigore PETRENCO αντιπρόεδρος ΚΕΑ, βουλευτής PCRM Μολδαβίας, Thomas HANDELευρωβουλευτής DIE LINKE, μέλος της GUE, Andrej HUNKO βουλευτής DIE LINKE,Thomas NORD βουλευτής DIE LINKE, Richard PITTERLE βουλευτής DIE LINKE , Roland MUZEAUβουλευτής ΚΚ Γαλλίας, πρόεδρος της Κ.Ο του Μετώπου της Αριστεράς, Jean Pierre BRARD βουλευτής του Μετώπου της Αριστεράς, Marc DOLEZ βουλευτής του Κόμματος της Αριστεράς Γαλλίας (Parti de Gauche).

Στην εισήγησή του ο Αλ. Τσίπρας ανέφερε:

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τόσο τις ηγεσίες των κομμάτων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς που είναι σε αυτή τη συνάντηση, όσο και τα κινήματα των πολιτών που τις τελευταίες μέρες διαδήλωσαν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στον ελληνικό λαό βγαίνοντας στους δρόμους των μεγάλων πόλεων, και στη Γαλλία και στη Γερμανία, και σε άλλες χώρες με το συγκλονιστικό για εμάς σύνθημα: «Είμαστε όλοι Έλληνες». Αυτή η παρουσία διέλυσε δυο κυρίαρχους μύθους. Ένα στο εσωτερικό της Ελλάδας και ένα στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης. Στο εσωτερικό της Ελλάδας το μύθο ότι οι έλληνες είναι απομονωμένοι και ότι αν δεν δεχθούν αυτά τα σκληρά μέτρα λιτότητας θα μας διώξουν οι υπόλοιποι ευρωπαίοι από την ευρωπαϊκή οικογένεια και στην υπόλοιπη Ευρώπη τον μύθο ότι οι έλληνες είναι το πρόβλημα, επειδή είναι τεμπέληδες και πρέπει όλοι να σφίξουμε τα δόντια για να μην γίνουμε σαν κι αυτούς.

Αυτή η παρουσία των Ευρωπαίων, των λαών της Ευρώπης που κινητοποιούνται δείχνει ότι το κλίμα αλλάζει και δείχνει πρώτα και κύρια ότι οι πολίτες και οι λαοί των ευρωπαϊκών χωρών συνειδητοποιούν ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα είναι μια εικόνα του δικού τους μέλλοντος και ότι οι λαοί δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν, αλλά ίσα – ίσα έχουν πάρα πολλά κοινά σημεία και κοινούς αντιπάλους, τις κυβερνήσεις τους που εφαρμόζουν πολιτικές λιτότητας για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των οίκων αξιολόγησης,των τοκογλύφων και τραπεζιτών.

Εμάς,λοιπόν, στην Ελλάδα αυτή η συμπαράσταση που εκδηλώθηκε τόσο στις διαδηλώσεις,όσο και στα κοινοβούλια και της Γαλλίας και της Γερμανίας μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός που δεν είναι οι άλλοι λαοί, αλλά οι κυβερνήσεις τους. Νομίζω ότι και τους συντρόφους μας στη Γαλλία, και τη Γερμανία τους βοηθά να κάνουν ένα βήμα παραπέρα στην καμπάνια τους, να πείσουν τους λαούς τους ότι πρέπει τώρα να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να αντισταθούμε πριν αυτή η πειραματική εφαρμογή του σοκ που πραγματοποιείται ως πείραμα στην Ελλάδα βρει την έκφρασή της και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Και για να θυμηθώ το ομώνυμο έργο του Χέμινγουεϊ: «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η καμπάνα χτυπά για τον καθένα από εμάς ξεχωριστά. Σε αυτόν τον παγκόσμιο και πανευρωπαϊκό πόλεμο, που από τη μια μεριά είναι οι λαοί και οι εργαζόμενοι και από την άλλη είναι το χρηματιστικό κεφάλαιο, τα θύματα δεν θα είναι περιορισμένα και δεν θα περιοριστούν σε συγκεκριμένα κράτη. Η καταστροφή θα είναι μαζική, διότι η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού είναι μια αποτυχημένη πολιτική που οδηγεί σε αδιέξοδο και πρέπει όσο είναι ακόμα νωρίς να την περιορίσουμε.

Με την παρουσία μας σήμερα εδώ, θα ήθελα να σας μεταφέρω ότι ο ελληνικός λαός δεν ανακουφίστηκε από τη χθεσινή υπερψήφιση στο γερμανικό κοινοβούλιο του νέου πακέτου των μέτρων που αφορούν το νέο μεγάλο δάνειο προς την Ελλάδα, ούτε και από την υπερψήφιση του πακέτου αυτού από την γαλλική εθνοσυνέλευση της δανειακής σύμβασης. Γιατί ο ελληνικός λαός μετά από δυο μεγάλα πακέτα και πέντε– αν θυμάμαι καλά- γύρους νέων σκληρών μέτρων λιτότητας, έχει πια συνειδητοποιήσει ότι τα πακέτα αυτά και αυτές οι δανειακές συμβάσεις δεν μας σώζουν από τη χρεοκοπία, αλλά μας οδηγούν ακόμα πιο βαθιά στη χρεοκοπία και πάνε ένα βήμα πιο μπροστά στην προοπτική της διάλυσης της ίδιας της ενωμένης Ευρώπης. Ανακούφιση για τον ελληνικό λαό είναι η στάση και η κινητοποίηση των ευρωπαίων πολιτών, είναι η στάση του Μετώπου της Αριστεράς στη Γαλλία, του DieLinke στη Γερμανία και των άλλων κομμάτων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και της Ευρωομάδας της Αριστεράς που αγωνίζονται για να εκφράσουν μια πραγματική αλληλεγγύη στον ελληνικό λαό τη στιγμή που οι άλλες πολιτικές δυνάμεις υπερψηφίζουν τη«συμφωνία ταφόπλακα» για την Ευρώπη που αφορά τη νέα αυτή συνθήκη η οποία θα έρθει να ενσωματώσει το νεοφιλελευθερισμό ακόμα και στα Συντάγματα των χωρών μας.

Για εμάς το κλειδί είναι το επόμενο διάστημα να ηττηθούν στις χώρες τους τόσο ο κ.Σαρκοζί, όσο και η κ. Μέρκελ. Να ηττηθούν από εκείνες τις δυνάμεις που μπορούν να δείξουν μια εναλλακτική προοπτική. Και το λέω αυτό, διότι στη Γαλλία που έχει μπροστά μια εκλογική μάχη των προεδρικών εκλογών η ουσιαστική ενίσχυση του Ζαν Λικ Μελανσόν μπορεί να αποτελέσει μια επιλογή ριζικής αλλαγής των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών και όχι η απλή εναλλαγή στη διακυβέρνηση των προσώπων που θα εφαρμόσουν την ίδια πολιτική. Αν εμείς είμαστε οι εικόνες από το μέλλον που αφορούν και εσάς,δείτε τι πάθαμε με την εκλογή του κ. Παπανδρέου και την προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ για να μην κάνετε τα ίδια λάθη. Διότι αυτά που έλεγε και λέει η αριστερά εδώ και αρκετά χρόνια στην Ευρώπη δεν είναι επικίνδυνες ακρότητες, αλλά το μοναδικό εναλλακτικό σχέδιο για την Ευρώπη.

Παπαρήγα κατά "κεντροκουβελαίων"

«Αν δεν τους τρομοκρατήσει ο λαός, με ισχυρό ΚΚΕ, τότε θα πράγματα θα χειροτερέψουν», τόνισε η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, η οποία κατά την ομιλία της σε συγκέντρωση του κόμματός της στο συνεδριακό κέντρο «Ι. Βελλίδης», στη Θεσσαλονίκη, σημείωσε πως η νέα δανειακή σύμβαση της χώρας περιλαμβάνει χρέη και δεσμεύσεις για τα επόμενα τριάντα χρόνια.
Για την τρόικα είπε ότι επιχειρεί να τρομοκρατήσει τον ελληνικό λαό, τον οποίο κάλεσε να τηρήσει τέτοια στάση στις βουλευτικές εκλογές ώστε να χάσουν όσο μπορούν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και να πουν όχι σε «μεταμφιέσεις», είτε «κεντροσυριζαίους», είτε «κεντροκουβελαίους», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά.
Για τη Ν.Δ. παρατήρησε ότι θέλει αυτοδυναμία, το ΠΑΣΟΚ θέλει συνεργασία, διότι «έχασε τον μεζέ», ενώ για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α επισήμανε ότι μιλάει για κυβέρνηση της Αριστεράς, αλλά αναρωτήθηκε τι και πώς θα διεκδικήσει μια τέτοια κυβέρνηση μέσα στην Ε.Ε., όταν θα της πουν ότι αποσύρουν τα 130 δισεκατομμύρια ευρώ.

Είπε, ακόμα, ότι η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ είναι αστικά κόμματα, δεν αλλάζουν και τίποτε θετικό δεν πρόκειται να προκύψει από αυτά, ακόμα κι αν διασπαστούν ή αλλάξουν αρχηγούς.

Kάλεσε τους ψηφοφόρους να ενισχύσουν το ΚΚΕ υιοθετώντας την πρόταση του για αποδέσμευση από την Ε.Ε. με διαγραφή του χρέους, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «δεν πρόκειται να μας βάλουν στο χέρι. Εμείς δεν μασάμε».
Σχετικά με τις ψηφοφορίες στη Βουλή για τους εφαρμοστικούς νόμους του δευτέρου Μνημονίου είπε ότι το ΚΚΕ ζητάει ονομαστικές ψηφοφορίες για να τους «χαλάει τη μανέστρα».
Για τη συζήτηση σχετικά με το ένα εκατομμύριο ευρώ, που έβγαλε βουλευτής στο εξωτερικό, σημείωσε ότι είναι «σταγόνα στον ωκεανό» και πως τα μεγαλύτερα σκάνδαλα είναι τα νόμιμα σκάνδαλα.

πηγή

Τεστ Παπαδημουλάου

thumb

Ύστερα από χρόνια και χρόνια έκλυτου βίου, ειδικά κατά τη διάρκεια των τουριστικών περιόδων, πρέπει τώρα να διαπιστωθεί πόσο βιώσιμος είναι ο καρκίνος στου Έλληνα τον τράχηλο.

Για τον λόγο αυτόν, μας τοποθετήθηκε ζυγός, τον οποίο και καλούμαστε να υπομείνουμε αδιαμαρτύρητα, κόντρα στους περί του αντιθέτου αστικούς μύθους.

Για μια ακόμη φορά στην ιστορία μας, τιθέμεθα στη χειρουργική κλίνη. Ή, μάλλον, στη γυναικολογική καρέκλα. Κι ούτε βελόνα στο(ν) κόλπο μας. Με το μυστρί (ένεκα που η δουλειά, το γιαπί, το πηλοφόρι κ.λπ. κάνουν τους άντρες) θα λαμβάνονται τα προς εξέταση κύτταρα προκειμένου να διασφαλιστούν οι καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις εξωσωματικής αναπτυξιακής γονιμοποίησης. Το γεγονός ότι από καιρό είχαμε υποβληθεί προληπτικά από εγχώριους αλμπάνηδες σε επέμβαση συνολικής αφαίρεσης αναπαραγωγικών οργάνων, περιφρονείται από την ευρωπαϊκή ιατρική κοινότητα ως ασήμαντη λεπτομέρεια.

Τώρα που έγινε λοιπόν ο καλλωπισμός (το κουρεματάκι) πρέπει να ανοίξουμε τα πόδια και να αναμένουμε το Τεστ Παπ. Και μέχρι να πραγματοποιηθεί με θλίψη η όποια λήψη και να φτάσουμε σε κάποια λήξη, καλούμαστε να δώσουμε και στατιστικό δείγμα απαντώντας στο παρακάτω ιατρικό ερωτηματολόγιο. Το «Π» σας το κοινοποιεί εγκαίρως προκειμένου να γράψετε καλά στην εξέταση.

Πότε είχατε την πρώτη σας επαφή;

Α. Το 1974. Με τη Μεταπολίτευση. Ο Καραμανλής θεμελίωσε την ευρωτική μου ζωή.

Β. Το 1981. Στις έρημες βάσεις του Θανάτου.

Γ. Ήταν έρωτας με την πρώτη δαγκωματιά. Εγώ και ο Κώστας Μητσοτάκης προηγηθήκαμε δύο δεκαετίες του «True Blood» και του «Twilight».

Δ. Είχα στενή επαφή τρίτου τύπου, το 1996, με τον Κώστα Σημίτη.

Ε. Όταν ήλθεν το Διεθνές Νομισματικόν Ταμείον ήμην ακόμη παρθένος. Τώρα περιστρέφομαι γύρω από τον γερμανικό άξονα σαν μανταλάκι στο σκοινί.

Πόσο τακτική είναι η ωορρηξία σας;

Α. Πολύ τακτική. Ωσάν την τρέχουσα χρεοκοπία. Κάθε φορά που ανακοινώνονται μέτρα, μου έρχονται τα έμμηνα. Απλώς δεν ξέρω αν τα μέτρα φέρνουν τα έμμηνα ή τα έμμηνα, τα μέτρα.

Β. Μία φορά είχα όλη κι όλη. Έριξα ένα ωό στον Πάγκαλο, αλλά με μάλωσε το τότε Mega και δεν το ξαναέκανα.

Γ. Μετρίως τακτική. Ρίχνουμε αυγό στο τηγάνι κάθε φορά που βρίσκουμε κοτέτσι να κλέψουμε.

Δ. Την έκοψα γιατί το ωάριο παραμένει 1-2 εικοσιτετράωρα στα πέριξ, με αποτέλεσμα να μην εκλαμβάνεται ως τυποποιημένο προϊόν που παρουσιάζεται μονομερώς στα σημεία διάθεσης και να εμπίπτει σε ΦΠΑ 23%.

Είχατε ποτέ ασυνήθιστα συμπτώματα, όπως

κνησμό, τσουξίματα, καύσο, εκκρίσεις, πόνο

κ.λπ.;

Α. Κνησμό είχα στις τελευταίες εθνικές εκλογές.

Πήγα και τρίφτηκα ασυναίσθητα στην γκλίτσα

του Γιώργου, δηλαδή του ΔΝΤ.

Β. Τσούξιμο και πόνο έχω… αλλά αυτό δεν αποτελεί πλέον ασυνήθιστο σύμπτωμα. Ασυνήθιστο σύμπτωμα είναι το να μην έχω.

Γ. Δεν έχω κνησμό. Δεν έχω τσουξίματα. Δεν έχω καύσο. Είμαι νεοφιλελεύθερος.

Δ. Έχω μισθόρροια. Οι αποδοχές μου κάνουνε φτερά σερβιέτας.

Ε. Δεν το παρακολουθώ εγώ το θέμα. Ρωτήστε τον (α)ίδ(ο)ιο τον επίτροπό μου.

Παίρνετε προφυλάξεις κατά τις επαφές σας;

Α. Ναι, αλλά είναι του αγγλικού δικαίου.

Β. Όχι, γιατί προέχει η σωτηρία του μπορντέλου.

Αυτά τα περί Υγείας είναι πολυτέλειες.

Γ. Όχι, γιατί θέλω να επανακολλήσω ό,τι μου

κολλήσανε. Δεν επιστρέφονται μόνο τα δανεικά

σ’ αυτήν τη ζωή.

Δ. Παλιά χρησιμοποιούσα διάφραγμα. Τώρα

χρησιμοποιώ το έμφραγμα. Το παθαίνεις και δεν

προλαβαίνεις να κολλήσεις τίποτα.

Είχατε αντιμετωπίσει στο παρελθόν κάποια πάθηση του γεννητικού συστήματος;

Α. Είχα περάσει euroλοίμωξη.

Β. Τα τελευταία δύο χρόνια συφιλιάζομαι συνέχεια.

Γ. Εδώ και τέσσερις περίπου δεκαετίες έχω κάτι που έρπει και με σφίγγει σαν ζωστήρας.

Δ. Έχω ευρωπαϊκά κονδυλιώματα. Ε. Έχω τριχομονάδες κουρέματος και τη νόσο

του Ράιχενμπαχ.

ΣΤ. Έχω όλα τα παραπάνω μαζί.

Πώς πιστεύετε ότι πρέπει να λειτουργεί ο οικογενειακός προγραμματισμός στην Ελλάδα;

Α. Με τη συνδρομή και την ενθάρρυνση της γερμανικής οικογένειας του Βιάγκρα (Σόι μπλε).

Β. Δεν με αφορά. Δεν διαθέτω όργανα αναπαραγωγής. Είμαι ευνούχος. Αλλά όχι Γιαπωνέζος. Κινέζος.

Γ. Τα μέσα αναπαραγωγής στον λαό.

Δ. Πρέπει να την προλαβαίνει κανείς την οικογένεια, παρά να φέρνει την τρόικα και τους κολαούζους της για να τη θεραπεύσει.

Ε. Με τεχνική βοήθεια.

Πώς σχολιάζετε το θετικό αποτέλεσμα του Eurogroup;

Α. Είναι θετικότατο όπως κάθε σοβαρό αποτέλεσμα ιατρικής εξέτασης.

Β. Είναι δυο φορές θετικό. Το πρόβλημα είναι ότι οι δυο συνεχείς καταφάσεις στην Ευρώπη κάνουν ύστερα από πολύ λίγο μία άρνηση.

Γ. Στο Eurogroup, όπως και σε κάθε τι ομαδικό, ο πρώτος και ο τελευταίος επιχαίρουν εν μέρει…

Δ. Είμαι euroγκρούπι… Συμμετέχω και στις συναυλίες του Τσαρλς Νταλάρα και στις συναυλίες του Γιώργου Νταλάρα.

το ποντίκι

Ψηφίστηκε ο εφαρμοστικός νόμος για τα εργασιακά και τις μειώσεις στις συντάξεις (video)

Υπερψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής, με 202 ψήφους υπέρ και 80 κατά και 1 «παρών», το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών το οποίο περιέχει το «ψαλίδι» σε μισθούς-συντάξεις και τις αλλαγές στις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις.

Δωρεά μισθών! Από την ελληνοφρένεια

ΟΙ ΛΩΤΟΦΑΓΟΙ

 

429418_3245740899070_1133325067_3235361_985026180_n[1]
Αυτά είναι τα παλικάρια της ΝΔ που ξεχάσανε τι ψηφίσανε την περασμένη εβδομάδα και ψηφίσανε σήμερα μετά ΝΑΙ μετά πολλών επαίνων στις περικοπές κύριων και επικουρικών συντάξεων για τις οποίες «πάλεψε» ο κωλοτούμπας(!) αρχηγός τους… Με τέτοια σούργελα θέλει να κυβερνήσει την Ελλάδα ο Αντωνάκης Κομανέτσης…
ΚΟΥΝΙΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΚΟΥΝΑΓΕ!!!

Πηγή:

Δείτε τι έπαιζε ο Σόιμπλε (όχι το πουλί του) όσο η Μέρκελ μιλούσε για την Ελλάδα

Ως Υπουργός Οικονομικών της μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρώπης, ο Β. Σόιμπλε επιλέγει να «παίζει» με αριθμούς.

Όχι με τους αριθμούς της Ελλάδας, αφού το ξέρουμε όλοι ότι τα στοιχεία της χώρας μας καθορίζονται ..κατά το δοκούν!
Στη χθεσινή κρίσιμη ψηφοφορία του γερμανικού κοινοβουλίου για την έγκριση της νέας δανειακής σύμβασης της Ελλάδας, την ώρα που μιλούσε η Μέρκελ και προσπαθήσει να πείσει όλους τους βουλευτές να δώσουν την ψήφο τους, ο Υπουργός Οικονομικών της έπαιζε «sudoku», το δημοφιλές παιχνίδι αριθμών!
Οι κάμερες έπιασαν τον Σόιμπλε να παίζει «sudoku» στο ipad του, κρύβοντας την οθόνη.

Δείτε το βίντεο:

Τι λέει η κάθε αγγελία προσφοράς εργασίας και τι εννοεί…


* Απαιτείται γνώση του Office – Ετοιμάσου για καρπιαίο σύνδρομο
* Μισθός από 600€ – 2000€ – Ο μισθός είναι 600€
* Συστάσεις – Η δουλειά έχει κλείσει ήδη από μέσα
... * Χρειάζονται ικανότητες επικοινωνίας – Telemarketing
* Μισθός διαπραγματεύσιμος – Θα πάρουμε όποιον ζητάει λιγότερα
* Δυνατότητες εξέλιξης – Σκατοδουλειά
* Δεν απαιτείται εμπειρί...α – Στ’ αλήθεια σκατοδουλειά
* Βοηθός Διοίκησης – Σκατοδουλειά με τίτλο
* Προοδευτική εταιρεία – Επιτρέπονται τα τζην κάθε τελευταία Παρασκευή του μήνα
* Ομαδικό πνεύμα –Ικανότητα να βγάζεις τα μαχαίρια από την πλάτη σου
* Δημόσιες Σχέσεις – Ρεσεψιόν
* Σημαντική η ενδυμασία – Εργασία 10.000€ το χρόνο που απαιτεί 20.000€ μόνο για γκαρνταρόμπα
* Ευχάριστη τηλεφωνική απασχόληση – 090-ΣΟΥΛΑ-Η-ΤΣΟΥΛΑ
* Ενδυμασία σπορ – Αποθηκάριος ή σε ψυγείο
* Θα εκπαιδευτείτε – 2-3 προγενέστερες ψιλοκαταδίκες χρειάζονται για τη δουλειά αυτή
* Απολυτήριο απαραίτητο, πτυχίο προτιμάται – Πτυχίο απαραίτητο για δουλειά με μισθό απολυτηρίου
* Τρομερό πακέτο παροχών – Ι.Κ.Α.
* Ανεξάρτητη συνεργασία – Όποτε έχει σκατόκαιρο θα σε φωνάζουμε να παραδίδεις πίτσες
* Ελεύθερο ωράριο – 10-11, 15-16, 21-22, 02-03 και θα πληρώνεσαι 4ωρο.
* Ποικιλία – Ότι κωλοδουλειά δεν κάνει κανείς άλλος το φορτώσαμε σε αυτή τη θέση
* Νέες εγκαταστάσεις – 4ο λυόμενο δεξιά περίπου 8 χιλιόμετρα από τον προαστιακό Κορωπίου.
* Αφοσίωση – 80 ώρες δουλειάς την εβδομάδα μέχρι να σε «σουτάρουμε»
* Ανταγωνιστικός μισθός – Σου δίνουμε 2% παραπάνω απ’ όσα έπαιρνες πριν 10 χρόνια
* Ανταγωνιστικός αρχικός μισθός – 0.10€ επιπλέον του βασικού
* Ευχάριστη ατμόσφαιρα – Έχεις δει το «Παρασκευή &; 13»;

Σκληρή απάντηση του Θανάση Παφίλη στις ευθείες βολές του Αντ. Σαμαρά και του Ευ. Βενιζέλο από το βήμα της βουλής (Video)

Σκληρή απάντηση του Θανάση Παφίλη στις ευθείες βολές του Αντ. Σαμαρά και Ευ. Βενιζέλο από το βήμα της βουλής, που κάλεσε την Αριστερά να «μην κουνάει το δάχτυλο». «Ήταν αναμενόμενη η συγχορδία. Φοβάστε ε; Νιώθετε την ανάσα του λαού γιατί έχει πείρα πλέον και σας αντιλαμβάνεται.

“Η μόνη λύση για την Ελλάδα είναι η αποχώρηση από το ευρώ και την ΕΕ!”

 

Στον απόηχο της τελευταίας διάσωσης της Ελλάδας, θα περίμενε κανείς πως επιτέλους θα επικρατούσε η ηρεμία, μετά από εβδομάδες εντάσεων και διαφωνιών.

Οι Έλληνες όμως παραμένουν πεπεισμένοι ότι η ΕΕ τους ταπείνωσε, και τους μετέτρεψε σε αποδιοπομπαίο τράγο, ώστε να προστατευτεί η υπόλοιπη ευρωζώνη, με αποτέλεσμα η κατάσταση να μην έχει βελτιωθεί.
Η πρώτη διάσωση δεν πέτυχε, και δεν υπάρχει καμιά εγγύηση ότι θα πετύχει και αυτή. Οι στόχοι που έχει θέσει η τρόικα, είναι δύσκολο να εκπληρωθούν.

Τίθεται λοιπόν ένα σοβαρό ζήτημα, που έχει να κάνει με τις σχέσεις του κράτους με την ΕΕ, η οποία ξεκίνησε ως μια οικονομική κοινότητα έξι μελών, και κατέληξε σήμερα σε έναν εφιάλτη 27 μελών!
Δεν κινδυνεύει λοιπόν μόνο το ευρώ, αλλά ολόκληρος ο ιστός της Ένωσης, που μοιάζει δύσκολο να διακυβερνηθεί, παρά μόνο με εντολές.
Όσο πλεονέκτες και ψεύτες μπορεί να ήταν κάποιοι Έλληνες, θα ήταν άδικο, και μη ρεαλιστικό, να κατηγορούσαμε την χώρα τους για όλες τις δυσμενείς συνέπειες στην ευρωζώνη από μια τυχόν ελληνική χρεοκοπία.
Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, ότι οι συνεχιζόμενες διασώσεις της Ελλάδας σημαίνουν πως χώρα είναι κλειδωμένη μέσα στο σύστημα του ευρώ, από το οποίο και δεν μπορεί να βγει. Όμως, αμέσως μετά τη τελευταία συμφωνία, και ενώ θα έπρεπε να επικρατήσει μια γενική ανακούφιση, υπάρχουν έντονες συζητήσεις για το ενδεχόμενο αποχώρησης της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Αυτές οι συζητήσεις βασίζονται στον ισχυρισμό ότι η χώρα μπήκε στην ΟΝΕ με ψέματα, και ότι δεν θα έπρεπε καν να είναι μέλος της ΕΕ, μιας πανευρωπαϊκής ένωσης, που (με την υποψηφιότητα της Τουρκίας) σκέφτεται να επεκταθεί μέχρι και στην Ασία.
Ομολογουμένως, για να μπει στην ευρωζώνη, η Ελλάδα χρησιμοποίησε ψευδή στατιστικά στοιχεία, τα οποία αποδέχτηκαν οι Βρυξέλλες, αφού η ΕΕ ήταν αποφασισμένη να συμπεριλάβει στις τάξεις της ακόμη και τα «κακά παιδιά», όπως θεωρούνταν κατά καιρούς και η Ιταλία, η είσοδος της οποίας αναβλήθηκε, όταν μαθεύτηκε ότι και αυτή δεν πληρούσε τους όρους ένταξης. Το γεγονός ότι οι «φύλακες» της ΕΕ αποδέχτηκαν με ευκολία τα ελληνικά στατιστικά στοιχεία, χωρίς ενδελεχείς ελέγχους, απεικονίζει και την φιλοδοξία της ΕΕ για παγκόσμια επέκταση της.
Η ΕΕ αντικατέστησε την ιδέα της Κοινότητας με αυτήν της Ένωσης, και συμπεριέλαβε κράτη τα οποία, οργανικά και συστημικά, δεν ανήκουν «φύσει» σε αυτήν την συνένωση.
Η ιστορία και η μοίρα της Ελλάδας είναι αλληλένδετες με τις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες, αυτές που είναι πιο βόρεια, την Κύπρο, αλλά και τον αιώνιο εχθρό της την Τουρκία. Αν εξαιρέσουμε την Τουρκία, η Ελλάδα έχει περισσότερα κοινά σημεία με όλες αυτές τις χώρες, παρά με τις βόρειες και δυτικές χώρες της ΕΕ.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα, το νέο ελληνικό κράτος πίστευε στην «Μεγάλη Ιδέα», μέσω της οποίας θα ασκούσε την ηγεμονία της περιοχής. Αυτή εγκαταλείφτηκε μετά την καταστροφική εκστρατεία του 1922, αλλά παραμένει ως κληρονομική παράδοση, σε βαθμό που ακόμη και μέχρι λίγο πριν το σημερινό οικονομικό της φιάσκο, η Αθήνα προβάλλονταν ως το πιθανό οικονομικό κέντρο των Βαλκανίων.
Από την ανεξαρτησία του και μετά, το ελληνικό κράτος παρέμενε μια «διχαλωτή» κοινωνία, όπου οι εντάσεις ανάμεσα σε βασιλικούς- δημοκρατικούς, αστικούς-αγροτικούς, παραδοσιακούς-εκσυγχρονιστικούς κλπ άξονες, απειλούσαν την σταθερότητα της κοινωνίας και του κράτους. Πολλοί πιστεύουν πως οι εντάσεις αυτές ξεκίνησαν με την δολοφονία του πρώτου ηγέτη της Ι. Καποδίστρια το 1831.
Τα μετέπειτα κοινωνικά και οικονομικά σχίσματα, οφείλονταν κυρίως στην ταπείνωση από τον τουρκικό στρατό μετά την αποτυχημένη εκστρατεία του 1922, και την καταστροφή της Σμύρνης, που αποτελούσε μια ιστορική βάση για τον Ελληνισμό. Στην συνέχεια υπήρξαν δικτατορίες, κατοχή, εμφύλιος πόλεμος, και μια στρατιωτική χούντα. Όλα αυτά οδήγησαν σε δημιουργία ακόμη και καθεστώτος άβατου για την αστυνομία στα πανεπιστήμια, όπου ευδοκιμούν ελεύθερα τα αναρχικά ΜΜΕ.
Η ελληνική κοινωνία αποτελείται από πολίτες, που δεν είναι απαραίτητα αφοσιωμένοι στο κράτος. Οι διαδηλώσεις, βίαιες ή μη, αποτελούν περισσότερο μια έκφραση του δημοκρατικού δικαιώματος της διαμαρτυρίας, παρά την αντίθεση σε κάποια συγκεκριμένα μέτρα. Και όταν η ουσία της ελληνικότητας απειλείται από κάποιους ξένους, όπως την τρόικα, ή την Angela Merkel, τότε η συμπεριφορά των πολιτών γίνεται αρνητική.
Η διχοτόμηση της Ευρώπης το 1945, μεταξύ των σοβιετικών δορυφόρων, και των κρατών υπό την επιρροή των Αγγλοαμερικάνων, υπήρξε μια πραγματική τραγωδία. Αυτό το γεωπολιτικό παιχνίδι συνεχίζεται και σήμερα, αν και με διαφορετικό προσανατολισμό, και με διαφορετικά αφεντικά. Αν υπήρχαν πραγματικοί πολιτικοί ηγέτες και όχι πολέμαρχοι, η Ελλάδα θα μπορούσε σήμερα να είναι βασικός πυλώνας της αναπτυσσόμενης βαλκανικής χερσονήσου. Σήμερα όμως, αποτελεί απλά ένα παιχνίδι στα χέρια των Γερμανών, οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν την ελληνική ψυχοσύνθεση, και άρα μιλάμε για ένα κράτος τίποτα, χωρίς κανένα στάτους, μια καρδιά δηλαδή χωρίς ελπίδα!
Ψυχολογικά, η Ελλάδα και οι Έλληνες δεν μπορούν να βυθιστούν πιο κάτω, χωρίς πλήρη κοινωνική αναστάτωση. Και όσο πιο γρήγορα μπορέσουν οι Έλληνες ευρωσκεπτικιστές να αποκτήσουν ισχυρή φωνή, και να βγάλουν την χώρα τους από το ευρώ και την ΕΕ, τόσο το καλύτερο.
Το να μην πληρώνεις τα χρέη σου δεν είναι καθόλου έντιμο, αλλά όταν η κατάσταση γίνεται απελπιστική, και επικρατεί η εξαθλίωση, τότε η χρεοκοπία και η αποχώρηση από την ευρωζώνη μοιάζει ως η μόνη συνετή λύση.
Το πρόβλημα είναι βασικά ένα ζήτημα εθνικής κυριαρχίας. Με την δική της κυριαρχία να είναι πλέον σε κατάσταση αναστολής, εξαιτίας της νέας δανειακής συμφωνίας, η Ελλάδα δεν μπορεί πια να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη.
Για να ξανακερδίσει την αυτοεκτίμησή της, η Ελλάδα θα πρέπει να στρέψει την πλάτη της σε όλα εκείνα τα ευρωπαϊκά στοιχεία που απαιτούν την τιμωρία της.
Όπως σχεδόν όλα τα διαζύγια, έτσι και η έξοδος της Ελλάδας από την ΕΕ θα είναι ταραχώδης. Όμως η ΕΕ είναι κάτι στο οποίο η Ελλάδα δεν ανήκει.

Πηγή:

TEST: Να ξέρεις ότι γέρασες αν …ξέρεις την απάντηση!

 

Ένα πολύ απλό και διασκεδαστικό τεστ ηλικίας.

Αν γνωρίζεις την απάντηση σημαίνει ότι μάλλον τα ‘χεις τα χρονάκια σου!

Πως σχετίζονται τ’ αντικείμενα που βλέπεις στην φωτογραφία;

Θυμήθηκες τώρα; Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που γύριζες την ταινία της κασέτας με τον στυλό;

Απάντηση: Πολλά!!!!!!

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

“L’état, c’est moi”.Το καπιταλιστικό κράτος και οι προϋποθέσεις μιας νέας εργατικής αντικαπιταλιστικής ηγεμονίας

 

Του Κώστα Γούση

 

Το «όλη η εξουσία στη διορισμένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα Ευρωπαϊκά δικαστήρια» που ορίζει το Μάαστριχτ + της επικείμενης νέας Ευρωσυνθήκης έρχεται να σφραγίσει πολιτικούς μετασχηματισμούς μιας ολόκληρης περιόδου, που υποδεικνύουν ένα νέο παράδειγμα πολιτικής διακυβέρνησης, που συμβολικά, αλλά και πραγματικά καθορίστηκε από τους διορισμούς Παπαδήμου και Μόντι λίγους μήνες πριν. Τέτοιες εξελίξεις αναβαθμίζουν την ανάγκη να καταπιαστούμε με το καπιταλιστικό κράτος απ’ τη σκοπιά μιας θεωρίας μετάβασης και των προϋποθέσεων μιας νέας εργατικής αντικαπιταλιστικής ηγεμονίας στα πλαίσια ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής.

Ο Πέρρυ Άντερσον το 1976 ξεχωρίζει το κράτος ως πρώτο πεδίο όπου δεν αρκούν οι αναφορές στους κλασσικούς και πρέπει να εμφανιστεί κάτω από μια σύγχρονη ερευνητική προοπτική. Την περίοδο αυτή ήδη μεγάλες συζητήσεις λάμβαναν χώρα σε Γερμανία, Γαλλία και Αγγλία ∙ από τη γερμανική σχολή της μεθοδικής παραγωγής του κράτους και τη δημιουργική αξιοποίηση του μεγάλου σοβιετικού νομικού Εβγκένι Πασουκάνις, το έργο του Πουλαντζά και τη διαμάχη με το Μίλιμπαντ, τη σκληρή κριτική στον Πουλαντζά από τους Χόλογουει, Πικιότο και Κλάρκ μέχρι το έργο των Φάιν και Χάρρις. Οι περισσότερες από αυτές τις συμβολές κι αντιπαραθέσεις εξελίχθηκαν στα πλαίσια των Διασκέψεων των Σοσιαλιστών Οικονομολόγων στην Αγγλία.

Εδώ θα αναφερθούμε μόνον στο «Ξαναδιαβάζοντας το Κεφάλαιο», έργο των Φάιν και Χάρρις το 1979, τονίζοντας σε μια παράγραφο και με προφανή τον κίνδυνο της υπεραπλούστευσης μερικές κρίσιμες διαπιστώσεις τους. Οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι η δουλειά που έχει γίνει πάνω στο πρόβλημα του κράτους μπορεί να χωριστεί σε αρκετά είδη, σύμφωνα με το επίπεδο αφαίρεσης που χρησιμοποιήθηκε. Στο «Ξαναδιαβάζοντας το Κεφάλαιο» εξετάζουν το καπιταλιστικό κράτος στο ίδιο επίπεδο αφαίρεσης με τον τρόπο παραγωγής αγνοώντας τα εθνικά κράτη. Χωρίζοντας τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής σε στάδια ισχυρίζονται πως στα διαφορετικά στάδια, το κράτος έχει διαφορετικά επίπεδα σημαντικότητας και διαχωρίζουν ανάμεσα στα «καθολικά» χαρακτηριστικά του καπιταλιστικού κράτους και σε εκείνα που βρίσκονται μόνο σε ορισμένα επίπεδα του. Οι Φάιν και Χάρρις αναφέρονται στην οικονομική αναπαραγωγή, τις σχέσεις δηλαδή που συνδέονται με την παραγωγή, τη διανομή και ανταλλαγή της αξίας και την κοινωνική αναπαραγωγή των ταξικών σχέσεων ως σύνολο. Άμεσο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην οικονομική και κοινωνική αναπαραγωγή θεωρούν το εμπόρευμα «εργατική δύναμη». Έτσι θέτουν το ερώτημα της σχέσης ανάμεσα στην οικονομία και την πολιτική, σχέση για την οποία ξέσπασαν οι μεγάλες αντιπαραθέσεις (αυτονομία του πολιτικού, οικονομισμός, σχέση οικονομικού και πολιτικού αγώνα κ.ο.κ.).

Πώς μπορεί στα πλαίσια αυτών των κατευθύνσεων να ξεχωρίσουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του καπιταλιστικού κράτους στα πλαίσια του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, ως νέου σταδίου ανάπτυξης και κρίσης; Ο Λίο Πάνιτς έχει γράψει για την «πτώχευση των θεωριών κράτους» τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ ακόμη και αξιόλογες προσεγγίσεις (πχ. του Μπομπ Τζέσσοπ για το αυταρχικό κράτος) είναι συνειδητά αποκομμένες από μια συνολική περιοδολόγηση του καπιταλισμού. Η συζήτηση μέχρι και πριν το ξέσπασμα της κρίσης δυστυχώς περιορίστηκε στη νέα σχέση εθνικού – διεθνικού στα πλαίσια της καπιταλιστικής διεθνοποίησης (ποιος ο ρόλος των εθνών κρατών, αυτοκρατορία ή ιμπεριαλισμός κ.ο.κ.) με αυτόνομες, μεταναρχικές και μετα – ηγεμονικές προσεγγίσεις να αναπτύσσονται δυσανάλογα με τη θεωρητική δυναμική τους στα πλαίσια του αντι – παγκοσμιοποιητικού κινήματος. Μετά από δεκαετίες ιστορικών συμβιβασμών και αυταπατών για το δημοκρατικό, κοινοβουλευτικό και ειρηνικό μετασχηματισμό του καπιταλιστικού κράτους, η μεταμοντέρνα αριστερά/αυτονομία απάντησε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία. Στον αντίποδα στήθηκε μια εξιδανίκευση των αριστερών κυβερνήσεων σε Βενεζουέλα και Βολιβία που υποτίμησε τη δυναμική της ενσωμάτωσης, τα δομικά όρια και τις «από τα κάτω» λαϊκές συγκροτήσεις σαν καθοριστικό παράγοντα των εξελίξεων, ενώ κατά περιπτώσεις εγκλωβίστηκε ακόμη και σε επιλογές τύπου Λούλα και Κίρχνερ.

Πώς να συζητήσουμε για το κράτος και την ηγεμονία την περίοδο της κρίσης και των εξεγέρσεων; Έξι σημεία για μια θεωρία μετάβασης:

Σημείο πρώτο: Η συζήτηση για το κράτος σήμερα ανοίγει το ερώτημα της επανάστασης στα βυθισμένα στην κρίση αναπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη. Για να μην περιοριστούμε λοιπόν σε μια ακαδημαϊκή συζήτηση ξεκαθαρίζουμε ότι επιδιώκουμε να μελετήσουμε τους μετασχηματισμούς στο επίπεδο της οικονομικής και κοινωνικής αναπαραγωγής των ταξικών σχέσεων ως σύνολο απ’ τη σκοπιά μιας σύγχρονης επαναστατικής τακτικής και κομμουνιστικής στρατηγικής που προσπαθεί να υπερβεί τη Σκύλλα μιας επαναστατικής επαγγελίας που μεταθέτει στο επέκεινα την επίλυση άμεσων υλικών προβλημάτων και τη Χάρυβδη μιας κυβερνητικής γελοιογραφίας που υποτιμά τις δυσκολίες, τους αντιδραστικούς πολιτικούς μετασχηματισμούς και τις απρόβλεπτες δυναμικές της λαϊκής κι εργατικής πάλης. Τα δε μετα – ηγεμονικά αυτόνομα ρεύματα μένοντας σε απόσταση από το κράτος έχουν a priori αποδεχθεί την ήττα και πορεύονται ηρωικά και τίμια πολλές φορές, αλλά αναποτελεσματικά σε έναν κινηματικό κατακερματισμό αυτοδιαχειριστικών επικλήσεων ψάχνοντας τη δική τους εναλλακτική γωνιά – νησίδα στη μόνη καπιταλιστικά δυνατή κοινωνική κατάσταση πραγμάτων.

Σημείο δεύτερο: Μπορεί να μην αρκεί η αναφορά στους κλασσικούς του μαρξισμού για το ζήτημα του κράτους, αλλά αποτελούν αναντικατάστατο σημείο θεωρητικής εκκίνησης. Χωρίς το κεκτημένο του κλασσικού μαρξισμού δε μπορεί να υπάρξει επαναστατική θεωρία που να μην καταλήγει σε αναπαραγωγή προμαρξικών θέσεων σε μεταμοντέρνα περιτυλίγματα. Τη δεκαετία του ‘ 70, λίγο πριν «βραχυκυκλώσει η συζήτηση για τη στρατηγική», κατά την εύστοχη διατύπωση του Μπενσαϊντ, ο Μάριο Τρόντι είχε δώσει την κωδική ονομασία «ο Λένιν στην Αγγλία» στο εξής σχέδιο: Αφού ο Λένιν κατάφερε να φέρει το Μαρξ στην Αγία Πετρούπολη, έπρεπε η επαναστατική στρατηγική να φέρει το Λένιν στην καρδιά των καπιταλιστικών μητροπόλεων. Μέχρι σήμερα, το σχέδιο αυτό παρέμεινε ανολοκλήρωτο και για δεκαετίες εγκαταλελειμμένο. Κι όμως, με το ξέσπασμα της κρίσης αποκτά νέα ιστορική επικαιρότητα. Τι σημαίνει να φέρεις το Λένιν στον 21ο αιώνα;

Σημείο τρίτο: Η διαφορά των αναπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών του 21ου αιώνα από την τσαρική Ρωσία του ‘ 17 είναι παραπάνω από προφανής. Αποτελεί παρατήρηση που είχε γίνει ήδη από το Γκράμσι, ο οποίος επιχείρησε να την απαντήσει με επαναστατικό τρόπο και όχι όπως επέλεξαν να τον διαβάσουν οι επίγονοί του. Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής. Η αναγνώριση της διαφοράς τίθεται για να προσεγγιστεί η επαναστατική διαδικασία με τρόπο αποτελεσματικό ή για να εξαλειφθεί η ομοιότητα της δυνατότητας του επαναστατικού άλματος και να δοθεί άλλοθι στην καθήλωση στον κοινοβουλευτισμό και το “business as usual” στην αριστερή εκδοχή του; Ο Λούκατς έγραφε το 1968 ότι τις μεγάλες ιστορικές επιλογές, τις επαναστατικές αποφάσεις δεν τις σοφίζονται ποτέ, «καθαρά θεωρητικά» κάποιοι λόγιοι στα σπουδαστήρια τους. Είναι, αντίθετα, απαντήσεις σε εναλλακτικές επιλογές που επιβάλλονται στην πραγματικότητα, από ένα λαό που έχει μπει σε κίνηση, στην καθημερινότητα αλλά μέχρι και τις ύψιστες πολιτικές αποφάσεις των κομμάτων και των ηγετών τους. Η εναλλακτική απόφαση του Οκτώβρη, δε βασίστηκε μόνο στο ναι ή όχι για την ανατροπή της αστικής εξουσίας. Τέθηκαν ώριμα ζωτικά ζητήματα (τερματισμός του πολέμου, διανομή της γης) που δεν είχαν από καθαρά θεωρητική άποψη άμεσο σοσιαλιστικό χαρακτήρα, αλλά στις τότε συγκεκριμένες συνθήκες μπορούσαν να καταλήξουν σε μια ικανοποιητική λύση για την πλειοψηφία των εργαζόμενων μαζών μόνο με την ανατροπή της εξουσίας της αστικής τάξης.

Σημείο τέταρτο: Ιδιαίτερα χρήσιμοι απ’ αυτή την άποψη είναι ο ορισμός της επαναστατικής κατάστασης του Λένιν και της οργανικής κρίσης του Γκράμσι. Ξεχωρίζουμε στους ορισμούς αυτούς τη δραστηριότητα των μαζών, που σε «ειρηνική» εποχή αφήνουν να τις ληστεύουν ήσυχα, ενώ σε καιρούς θύελλας τραβιούνται τόσο από όλες τις συνθήκες της κρίσης, όσο και από τις ίδιες τις «κορυφές» σε αυτοτελή ιστορική δράση. Με αυτή την έννοια η συζήτηση για το κράτος «δένει» με την ιστορική εμπειρία της εμφάνισης οργάνων επιβολής της λαϊκής θέλησης, που αποτελούν εν δυνάμει όργανα ευθείας αμφισβήτησης της αστικής πολιτικής κυριαρχίας. Τέτοια όργανα στο ξεδίπλωμα του επαναστατικού προτσές μπορούν να γίνουν κυβέρνηση συντρίβοντας τους αστικούς κρατικούς μηχανισμούς και συγκροτώντας ένα ιδιότυπο κράτος μη – κράτος τύπου Κομμούνας του Παρισιού και κυρίως Πανρωσικού Σοβιέτ των Σοβιέτ, όπως εγκαθιδρύθηκε το 1917.

Σημείο πέμπτο: Η ανάπτυξη τέτοιων οργάνων τύπου σοβιέτ, εργοστασιακών συμβουλίων κ.ο.κ. δε θα είναι copy – paste της εμπειρίας του 20ου αιώνα, αλλά οφείλουν να βασίζονται σ’ αυτή με θετικό και (αυτό)κριτικό τρόπο αξιοποιώντας τις σύγχρονες δυνατότητες, αλλά απαντώντας και στην αρνητική εμπειρία του εκφυλισμού των οργάνων αυτών στις χώρες που τα ανέδειξαν ιστορικά σε ανώτατη μορφή συνολικής διακυβέρνησης. Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης και ο πολιτικός στόχος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής που διακηρύσσουν ΝΑΡ – νΚΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ προσπαθεί να επικοινωνήσει με τις εναλλακτικές επιλογές που επιβάλλονται στη σημερινή πραγματικότητα, καθώς θέτει τα άμεσα βιοποριστικά ζητήματα του εργαζόμενου λαού και τα συνδέει με τις ύψιστες πολιτικές αποφάσεις. Με την πεποίθηση ότι σε μια πορεία οργάνωσης του λαού σε ανώτερο επίπεδο με κέντρο ένα νέο εργατικό κίνημα μπορούν όχι απλά να ανασχεθούν πλευρές της επίθεσης, αλλά να επιβληθούν συνολικές κατακτήσεις πανεθνικού χαρακτήρα που να προκαλέσουν βαθιά ρήγματα στην αστική πολιτική κυριαρχία και να θέσουν το ζήτημα της επανάστασης και της εργατικής δημοκρατίας. Σ’ αυτή την πορεία η ίδια η πείρα του αγώνα και η παρέμβαση των πρωτοποριών που θα αναδειχθούν και θα κριθούν ως τέτοιες μπορεί να σφραγίσει το συσχετισμό δύναμης με μια νέα ηγεμονία και να οδηγήσει στη συνειδητοποίηση ότι το καπιταλιστικό κράτος δεν είναι το φυσικό, αναλλοίωτο περιβάλλον και η μόνη δυνατή κοινωνική κατάσταση πραγμάτων.

Σημείο έκτο: Για τους λόγου αυτούς, οι παραλλαγές κοινοβουλευτικών περιπάτων κι αριστερών κυβερνήσεων εντός καπιταλισμού, όταν επικαθορίζουν το πρόγραμμα, την πολιτική πρόταση και δράση της αριστεράς δεν είναι απλά ένας διαφορετικός δρόμος για την κατάκτηση μιας νέας εργατικής αντικαπιταλιστικής ηγεμονίας, αλλά ένας δρόμος που στο όνομα της ιστορικής πρωτοτυπίας αποπροσανατολίζει θεωρητικά και πολιτικά τις μάζες από τις προϋποθέσεις και την προοπτική της επαναστατικής πράξης.

Πηγή:

ΑΛ.ΠΑΠΑΡΗΓΑ. ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΑΠ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 

(Ηλία Σιδηρόπουλου)

Στο ασφυκτικά γεμάτο Βελλίδειο συνεδριακό κέντρο στην Θεσσαλονίκη μίλησε σήμερα
(28-2-2012) η Γ.Γ. της Κ.Ε . του ΚΚΕ , Αλέκα Παπαρήγα.
Η Γ.Γ. του ΚΚΕ αναφέρθηκε εκτεταμένα στον μόνιμο και χαρακτήρα των προαποφασισμένων αντιλαϊκών μέτρων .
Ο ιμπεριαλισμός, όπως είπε χαρακτηριστικά, χρησιμοποιεί πότε το καρότο και πότε το μαστίγιο για να πετύχει και με τα δύο τον ίδιο σκοπό. Την αποδυνάμωση του ταξικού λαϊκού κινήματος και την καλλιέργεια κάλπικων ελπίδων για καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο.
Αναφέρθηκε στην κατάσταση που βρίσκεται το ταξικό εργατικό κίνημα παγκοσμίως και ιδιαίτερα στις ηγέτιδες χώρες της Ε.Ε. Τόνισε την σημαντική συμβολή της ύπαρξης στην Ελλάδα ενός πραγματικού ,επαναστατικού κόμματος την ώρα που στην Ευρώπη κυριαρχούν δυνάμεις του Ευρώ-κομμουνισμού και του οπορτουνισμού.
Η Αλ. Παπαρήγα ξεκαθάρισε ότι η κρίση που ζούμε δεν οφείλεται σε κακή διαχείριση της αστικής εξουσίας από κλέφτες, κακούς και ανίκανους πολιτικούς ,αλλά είναι κρίση του ίδιου του καπιταλισμού.
Άσκησε κριτική σε όσους μιλούν αφηρημένα για καταδίκη του μνημονίου χωρίς να καταδικάζουν την πολιτική που γεννά τις κρίσεις και τα μνημόνια.
Τόνισε ότι ο μόνος δρόμος για να μην πτωχεύσει ο λαός είναι η διαγραφή του Χρέους και η άμεση αποχώρηση μας από μια ήδη διαλυόμενη λυκοσυμμαχία της Ε.Ε.
«Είναι άλλο να σε διώξουν και άλλο να το φύγεις απ την Ε.Ε. Όπως άλλο είναι το να φύγεις τρέχοντας απ το σπίτι σου που έχει πιάσει φωτιά και άλλο το να φύγεις οργανωμένα παίρνοντας μαζί σου τα υπάρχοντα σου»
Περιέγραψε τον πλούτο που έχει η χώρα μας ο οποίος με κεντρικό εθνικό συντονισμό και διαχείριση ,μέσα στα πλαίσια της λαϊκής οικονομίας και εξουσίας και με την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων ,μπορεί να καλύψει της ανάγκες μας.
Κάλεσε λοιπόν τους εργαζόμενους ,μικρομεσαίους ,ανέργους, σπουδαστές και γενικά τα πλατιά λαϊκά στρώματα σε συμπόρευση με το ΚΚΕ για την ανατροπή και την λαϊκή εξουσία.

Σε ηλίθιους απευθύνεστε Κύριε Σαμαρά ; Αποστομωτική απάντηση του ΚΚΕ στον αρχηγό της ΝΔ

Σκληρή ήταν η απάντηση του ΚΚΕ στις ευθείες βολές του Αντ. Σαμαρά από το βήμα της βουλής, που κάλεσε την Αριστερά να «μην κουνάει το δάχτυλο». «Ήταν αναμενόμενη η συγχορδία. Φοβάστε ε; Νιώθετε την ανάσα του λαού γιατί έχει πείρα πλέον και σας αντιλαμβάνεται.

Σήμερα αναδείχθηκε το μεγάλο μαύρο μέτωπο που έχετε συγκροτήσει» είπε στην παρέμβαση του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης, που έκανε λόγο για «πολιτικό θράσος» του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να καταδικάζει τον λαό και να καταγγέλλει παράλληλα το ΚΚΕ.

«Είναι θράσος, ντροπή να κατηγορείτε εμάς ή και τον ίδιο τον λαό. Εσείς δεν είχατε κυβερνητική πλειοψηφία; Σε ποιους τα πουλάτε αυτά; Σε ποιους απευθύνεστε; Σε ηλίθιους;» αναρωτήθηκε ο Θανάσης Παφίλης.

«Μιλάτε εσείς για προνόμια; Τους δίνατε κάτι παραπάνω για να σας ακολουθούν πολιτικά. Εσείς είσαστε υπεύθυνοι. Τώρα που οι μάσκες έπεσαν τα κόμματα που υπερασπίζονται τον καπιταλισμό να μην μπορείτε να υποσχεθείτε ότι θα του δώσετε τουλάχιστον όσα και πριν. Τι του λέτε αυτού του λαού εσείς; Ότι θα ζήσετε όπως το '50, το '40» υπογράμμισε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ.

Την ίδια στιγμή σε ανακοίνωση του το ΚΚΕ κάνει λόγο για «θρασύτατη επίθεση» του Αντώνη Σαμαρά στη Βουλή κατά του ΚΚΕ και του εργατικού κινήματος και τον χαρακτηρίζει «υπόλογο» για την πορεία της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες.

«Για την κρίση και το χρέος, για την βάρβαρη επίθεση στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα ευθύνεται το σύστημα και ο «ευρωμονόδρομος» που υπηρετεί το δικό σας κόμμα, μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα αστικά κόμματα. Όλες τις κρίσιμες αντιλαϊκές αποφάσεις τις λάβατε συναινετικά, πράγμα που σήμερα κάνετε ξετσίπωτα, με γνώμονα τα στρατηγικά συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου» αναφέρει το ΚΚΕ και προσθέτει: «Μαζί εντάξατε τη χώρα στην ΕΟΚ - ΕΕ , στο ΝΑΤΟ, από κοινού διαμορφώσατε το κράτος, άλλοτε με κρατικοποιήσεις, από το 1974, και άλλοτε με ιδιωτικοποιήσεις ώστε να στηρίζει τα προνόμια και τις φοροαπαλλαγές της πλουτοκρατίας. Μαζί διαμορφώσατε το αστικό πολιτικό σύστημα που εξαπατά το λαό και εκτελεί τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα, μαζί με το ΠΑΣΟΚ διαμορφώσατε την εργατική αριστοκρατία που ηγείται στη ΓΣΕΕ και υπηρετεί το σύστημά σας και όχι τους εργάτες».

«Είστε το ίδιο υπόλογος, όσο και το ΠΑΣΟΚ και οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να σας τιμωρήσουν το ίδιο σκληρά με την ψήφο και την πάλη τους» καταλήγει το ΚΚΕ.

ΠΗΓΗ-WWW.REAL.GR