Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: «Με απάτησε με την κολλητή μου, κάτι που με κλόνισε τρομερά»

Αλεξάνδρα-Παλαιολόγου

Κατοχή:Τότε και σήμερα...

 

Ένα μικρό κολάζ που συγκρίνει την κατοχή τότε και την σύγχρονη κατοχή...Πιστεύαμε ότι δεν θα ξαναζήσουμε τέτοιες εικόνες αλλά η εποχή μας δυστυχώς μας διαψεύδει κατηγορηματικά...Η αύξηση των αστέγων,τα συσσίτια στα σχολεία,οι δυνάμεις της "τάξης" που υπερασπίζονται ένα καθεστώς το οποίο δεν ανταποκρίνεται στη λαϊκή θέληση και βούληση,η αύξηση των αυτοκτονιών που θυμίζει τις Γερμανικές εκτελέσεις ως αντίποινα ,τότε για την αντιστασιακή δράση, σήμερα για το χρέος...

Η θλιβερή πραγματικότητα σε ένα δυσσάρεστο φωτογραφικό ταξίδι με μόλις 70 χρόνια διαφορά....

Και τότε δοτό Πρωθυπουργό είχαν ορίσει οι Γερμανοί με στρατιωτικό επίτροπο...Σήμερα απλά ο Επίτροπος είναι οικονομικός...

Πηγή:

Ο Γιώργος Κοσταρίκας λείπει ταξίδι για δουλειές

 

Εδώ ο κόσμος χάνεται και το ΠΑΣΟΚ κουρεύεται. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι τραγική, τα παιχνίδια που παίζονται στην πλάτη του λαού απίστευτα, στις Βρυξέλλες κρίνεται το μέλλον μας και στο ΠΑΣΟΚ τσακώνονται ακόμη αν ο κ. Παπανδρέου θα αφήσει το κόμμα.

Κι αυτός τι κάνει; Αφού πήγε διακοπές στην Κόστα Ρίκα ενώ στη χώρα γινόταν της τρελής και το ΠΑΣΟΚ ήταν στον κόσμο του, τώρα ο πρώην πρωθυπουργός ξαναφεύγει. Τώρα βρίσκεται στις Βρυξέλλες και με τις γνωριμίες του προσπαθεί να σώσει την Ελλάδα (ωχ) και στη συνέχεια θα πάει στο Ισραήλ. Διότι πάνω από όλα πρέπει να σωθεί ο σοσιαλισμός και ο κ. Παπανδρέου ως πρόεδρος κάνει τα πάντα γι’ αυτό.

Στο ΠΑΣΟΚ είναι στα κάγκελα διότι πιστεύουν ότι με τον Παπανδρέου αρχηγό το κόμμα στην επόμενη δημοσκόπηση μπορεί να πάρει ποσοστό κάτω κι από το… κόμμα των Κυνηγών. Του ζητούν λοιπόν να παραιτηθεί και μετά ας κάνει τα ταξίδια του. Η κ. Β. Παπανδρέου σήμερα του το είπε ξεκάθαρα. «Σε τιμώ, σε εκτιμώ αλλά άντε στο καλό». Το ίδιο του είπε και ο κ. Καστανίδης ο οποίος τον κάλεσε να κάνει το καθήκον του.

Παρ’ όλα αυτά, όπως έχουμε γράψει και παλαιότερα ένας Παπανδρέου δεν παραιτείται. Βάλθηκε να διαλύσει και το ΠΑΣΟΚ που κληρονόμησε από τον πατέρα του, αφού διέλυσε πρώτα τη χώρα.

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος που δεν υπολογίζει απολύτως τίποτε παρά την ικανοποίηση της δικής του ματαιοδοξίας, κυβέρνηση επί δύο χρόνια την Ελλάδα. Και μάλιστα σε μια εποχή τόσο κρίσιμη όσο ποτέ.

Είμαστε ή δεν είμαστε ως λαός για το φρενοκομείο;

Πηγή:

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ στου Κουβέλη το οχυρό

"Δεν θα είχα αντίρρηση στο να υπάρξει υπουργός επί των δημοσιονομικών της χώρας, υπό την προϋπόθεση ότι ένας τέτοιος υπουργός θα ήταν της επιλογής του ελληνικού λαού".
Φ. Κουβέλης

«Έγκλημα όπως το PSI» το νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά, λέει η Αλέκα Παπαρήγα

 

Έγκλημα ανάλογο με αυτό της νέας δανειακής σύμβασης και του PSI χαρακτήρισε η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα το νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά. Η ίδια κάλεσε σε συναγερμό γονείς, εκπαιδευτικούς, δικαστικούς λειτουργούς και Δικαιοσύνη να παρέμβουν πριν το κακό μετατραπεί σε ψήφο πλειοψηφίας στη Βουλή.
Το εν λόγω νομοσχέδιο, όπως επισήμανε, νομιμοποιεί και ωραιοποιεί τη χρήση, ακόμη και το κέρασμα ναρκωτικών, στηρίζει το ζήτημα στο ατομικό δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να κακοποιεί και να προσβάλλει το σώμα του.
Ενάντια στο νομοσχέδιο θα πραγματοποιηθεί συλλαλητήριο της ΚΝΕ, την προσεχή Πέμπτη στις 18:00 στο κέντρο της Αθήνας, ανακοίνωσε ο Γιάννης Γκιόκας, εισηγητής των θέσεων του ΚΚΕ για το νομοσχέδιο στη Βουλή.

Φ. Κουβέλης: Ναι σε υπουργό δημοσιονομικών

 

    Σύμφωνος σε έναν υπουργό επί των δημοσιονομικών που θα είναι της “επιλογής” του ελληνικού λαού δήλωσε χθες στον “Σκάι” ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης, ενώ για την επιτροπεία διαπίστωσε πως είναι εκτός των όρων της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου. Επανέλαβε την ανάγκη να πετύχει το PSI, εξέφρασε τη διαφωνία του με την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού και για μια ακόμη φορά απέρριψε την ενωτική πρόταση του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα. Την ίδια στιγμή ωστόσο δήλωσε “παρών” σε μια μετεκλογική κυβερνητική συνεργασία.

    Εξάλλου χθες το πρωί επισημοποιήθηκε η πολιτική και εκλογική συνεργασία της ΔΗΜ.ΑΡ. με τους Ελεύθερους Πολίτες του βουλευτή Βασ. Οικονόμου: Στο πάνελ της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησαν οι Φ. Κουβέλης και ο ανεξάρτητος βουλευτής, συμμετείχαν επίσης τα μέλη της Ε.Ε. της ΔΗΜ.ΑΡ. Στ. Μπαγεώργος και Γ. Πανούσης και τα μέλη της Γραμματείας των Ελεύθερων Πολιτών Ν. Γαλανός και Μ. Γιομπαζολιάς, ενώ στο κοινό κείμενο που εξέδωσαν καλούν κάθε πολίτη να στηρίξει στις επικείμενες εκλογές τη Δημοκρατική Αριστερά. Η σύμπνοια των δύο χώρων είχε διαφανεί από καιρό ενώ είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στην αποχώρηση, πριν από λίγους μήνες, του Βασ. Οικονόμου από το Άρμα Πολιτών του Γ. Δημαρά. Υπενθυμίζουμε δε ότι οι δύο κινήσεις είχαν κρατήσει κοινή στάση στη συνάντηση που οργάνωσε η Ενωτική Κίνηση (Παν. Κουρουμπλής, Ν. Κοτζιάς, Αλ. Μητρόπουλος κ.λπ.) πριν από λίγες μέρες, δηλώνοντας αμφότερες ότι δεν θα συμμετέχουν ξανά σε ανάλογη συζήτηση. Αξίζει, τέλος, να σημειώσουμε ότι σε ανακοίνωσή της για τη Σύνοδο Κορυφής, η Δημοκρατική Αριστερά είπε πως “είναι αναγκαίο να καταλήξει σε συγκεκριμένα μέτρα για την ανάπτυξη και την καταπολέμηση της ανεργίας”.

    Yπέρ Πολατίδη συνηγορία

     

    Της Ντίνας Τζουβάλα

    Οὐ πολλοῦ δέω χάριν ἔχειν, ὦ βουλή, τῷ κατηγόρῳ, ὅτι μοι παρεσκεύασε τὸν ἀγῶνα τουτονί. πρότερον γὰρ οὐκ ἔχων πρόφασιν ἐφ’ ἧς τοῦ βίου λόγον δοίην, νυνὶ διὰ τοῦτον εἴληφα (*).

    Λυσίας, Υπέρ Αδυνάτου

    Πρέπει να παραδεχθώ ότι δεν γνώριζα καν την ύπαρξη του κυρίου Πολατίδη μέχρι τη στιγμή που, από το βήμα της Βουλής, επιτέθηκε στο έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Αν μη τι άλλο, τα όσα είπε μας δίνουν μια πολύ καλή ευκαιρία να μιλήσουμε για το έργο του εκλιπόντος, όχι με όρους βραβείων (που κι αυτά σημαντικά είναι), αλλά με πιο ουσιαστικούς. Μας δίνει όμως και μια καλή ευκαιρία να μιλήσουμε για τα έργα και τις ημέρες και του κόμματος του, του ΛΑΟΣ, και των αστικών δυνάμεων του τόπου που με τόση χαρά εκπροσωπεί.
    Έχει δίκιο λοιπόν ο κύριος Πολατίδης. Αν μεγάλωσες σε αριστερό περιβάλλον, κατά πάσα πιθανότητα τη λέξη Θίασος την είχες ακούσει από τα πολύ μικρά σου χρόνια. Κι αν επιτέλους κατάφερνες να δεις την ταινία (ήταν και τέσσερις ώρες η άτιμη), καταλάβαινες το απλό: Ο «Θίασος» όντως δεν ήταν η φωνή της Ελλάδας. Ο «Θίασος» ήταν οι άοπλοι με τις σημαίες στην Πλατεία του Ναυπλίου και η πίπιζα του Σκόμπι, ο καυγάς στην ταβέρνα ̶ που, όπως και να το κάνεις, το να μην έχεις όπλα σε φέρνει σε κάπως μειονεκτική θέση ̶ , η δολοφονία του μαυραγορίτη από την ΟΠΛΑ. Στον «Θίασο» η αφήγηση για την πορεία προς την Κατοχή και τον Εμφύλιο δεν είναι, όπως και να το κάνουμε, ότι «έλληνες σκοτώνουν έλληνες» --θέση εξίσου σαφής και στρατευμένη, όσο κι η άποψη του Πολατίδη ότι δεν ποτέ δεν έγινε Εμφύλιος, αλλά συμμοριτοπόλεμος.
    Ας είμαστε λοιπόν ειλικρινείς, όπως ο κύριος Πολατίδης. Αν οι ταινίες του Αγγελόπουλου αισθητικά και καλλιτεχνικά αποτελούν «εθνικό κεφάλαιο», όσα αφηγούνται δεν έχουν τίποτα το εθνικό ̶ κι αυτός είναι ένας λόγος να τις αγαπάμε και να τις τιμούμε περισσότερο. Ο κυρ-Σπύρος που γυρνάει μετά από 30 χρόνια απ’ την Τασκένδη, για να βρεθεί ξένος σε έναν τόπο που κάποτε ήταν δικός του και τώρα ξεπουλιέται, δεν ήταν εξόριστος του κυρίου Πολατίδη. Δικός μας ήταν. Ο Πολατίδης ορθώς τον βλέπει σαν τέτοιον, και θα κάναμε καλά να τον δούμε όπως αυτός. Ο βουλευτής του ΛΑΟΣ «αντιστάθηκε» στο αφόρητο «Κέντρο» της πολιτικής ορθότητας, της «νηφαλιότητας», της έγκαιρης «ανάνηψης», που επιχειρεί να στρογγυλέψει με το λόγο του κάθε αιχμή της ιστορίας και της κοινωνίας. Κι αυτό, μολονότι συνεργάζεται ή σκέφτεται να συνεργαστεί με το «Κέντρο» (ας μην ξεχνάμε, εξάλλου, ότι η εγκαίρως ανανήψασα ΔΗΑΡΙ συζήτησε σε υψηλούς τόνους τι στάση θα κρατήσει απέναντι στην τωρινή κυβέρνηση).
    Υπάρχει ένας ακόμα λόγος για τον οποίο θα ήθελα να υποστηρίξω τον κατά τ’ άλλα άγνωστό μου ακροδεξιό. Σε άλλες εποχές, λιγότερο έντονες, ακόμα κι ο ίδιος υποθέτω θα κρατούσε, δημοσίως τουλάχιστον, κάποια προσχήματα. Ο σκηνοθέτης του «Θιάσου», των «Κυνηγών», των «Ημερών του ‘36», θα ήταν και γι’ αυτόν «εθνικό κεφάλαιο», «έλληνας που δόξασε την Πατρίδα στο εξωτερικό» κ.ο.κ. (τα ίδια ακούσαμε ως και για τον Πουλαντζά). Και κάπως έτσι μπορεί να μπερδευόμασταν. Να πιστεύαμε πως ο Αγγελόπουλος ήταν όντως ένας εθνικός αφηγητής, να πειθόμασταν δηλαδή ότι εμείς, ο κύριος Πολατίδης και η κίνηση «Για την Ελλάδα τώρα!» μπορούμε να έχουμε την ίδια ερμηνεία για το τι συνέβη τότε ή ακόμα και για το τι συμβαίνει τώρα. Μπορεί να μας κάναν ακόμα και να πιστέψουμε ότι υπάρχει όντως αυτό που λένε εθνικό συμφέρον, αντικειμενικό, σαφές και ενιαίο, και ότι πρέπει όλοι μαζί να παλέψουμε ενωμένοι γι’ αυτό. Μπορεί στο τέλος να μας κάναν να ξεχάσουμε πως, αφού η Μεγάλη Ιδέα πνίγηκε στο Αιγαίο, ο αντι-κομμουνισμός πήρε τη θέση της κυρίαρχης ιδεολογίας για «σχεδόν πενήντα χρόνια», και πως τέτοιες παρακαταθήκες ο αστισμός μπορεί να τις ανασύρει ανά πάσα στιγμή όταν τα βρει δύσκολα.
    Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, είμαι ευγνώμων στον κύριο Πολατίδη. Γιατί μου θύμισε, όπως και σε πολλούς ακόμα υποθέτω, πως όταν πρωτοείδα τον «Θίασο», δεν τον είδα σαν μια «ωραία ταινία», και πως η σιωπή που είχε πέσει στο μικροαστικό μας σαλόνι δεν ήταν (κυρίως) για αισθητικούς λόγους.

    (*) Είμαι σχεδόν ευγνώμων στον κατήγορο, κύριοι βουλευτές, διότι μου ετοίμασε αυτήν εδώ την δίκη. Γιατί ενώ πρωτύτερα δεν είχα αφορμή για να λογοδοτήσω για την ζωή μου, τώρα εξαιτίας του την έχω λάβει.

    Διεθνές… ιδιώνυμο και συζήτηση του παραλόγου για το Ιράν

     

    Το είναι και το φαίνεσθαι των αμερικανικών (και όχι μόνο) επιδιώξεων. Του Γιώργου Τσίπρα

    Σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) το Ιράν κατείχε, τον περασμένο Νοέμβρη, 79,7 κιλά εμπλουτισμένου κατά 20% ουρανίου. Η ελάχιστη ποσότητα ουρανίου με αυτό το βαθμό εμπλουτισμού, η οποία θα αποτελούσε τη βάση περαιτέρω εμπλουτισμού για την κατασκευή πυρηνικού όπλου (επεξεργασία που εκτιμάται ότι θα απαιτούσε 2-6 μήνες) είναι περίπου τα 150 κιλά. Εκτιμώντας ότι η σημερινή παραγωγική δυναμικότητα εμπλουτισμού στη χώρα είναι 3,2 κιλά το μήνα, ο Δεκέμβρης του 2012 είναι το χρονικό σημείο απ’ όπου θα ξεκινούσε η αντίστροφη μέτρηση των 2-6 μηνών, αν το Ιράν αποφάσιζε να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο και πιο συγκεκριμένα, μία και μόνο μία πυρηνική κεφαλή, γιατί για τόσο θα έφταναν τα αρχικά 150 κιλά αφενός και η τεχνογνωσία της Τεχεράνης, αφετέρου. Προσθέστε στα παραπάνω ότι αυτές οι εκτιμήσεις ή καλύτερα υποθέσεις είναι το best case scenario για το Ιράν. Κατόπιν, αντιπαραβάλλετε σε αυτά το άκρως απειλητικό και κατά συρροή τραμπουκίζον Ισραήλ παραδίπλα, που υπολογίζεται ότι διαθέτει ήδη περί τις 400 κεφαλές, ορισμένες πολλών μεγατόνων, καθώς και πυραύλους που φτάνουν μέχρι την Ευρώπη και τη Ρωσία, υποβρύχια με δυνατότητα εκτόξευσης κ.λπ.
    Η συζήτηση του παραλόγου που διεξάγεται διεθνώς για τα πυρηνικά του Ιράν είναι αυτή ακριβώς. Το πώς δηλαδή το Ιράν δεν θα φτάσει να διαθέτει αυτά τα 150 κιλά που ίσως του αρκούν και ίσως έχει την τεχνογνωσία για να φτιάξει σε κάποιους μήνες ένα και μόνο ένα πυρηνικό όπλο στην καλύτερη περίπτωση και ξανά από την αρχή για δεύτερο…
    Το παράλογο, όμως, έχει και μια άλλη πλευρά, σημαντικότερη, που προηγείται. Η ΙΑΕΑ εκτελώντας εντολές των ΗΠΑ πιέζει το Ιράν για συνεχείς ελέγχους και συμβάλλει στη δημιουργία ενός κλίματος εναντίον της Τεχεράνης σαν η τελευταία να παραβαίνει διεθνείς όρους που περιλαμβάνονται στη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών. Η πραγματικότητα είναι πως όχι μόνο δεν έχει πιστοποιηθεί κάτι τέτοιο, αλλά οι δυτικές δυνάμεις δεν έχουν καν κατηγορήσει το Ιράν για κάτι τέτοιο. Το «κατηγορούν» ότι… σκοπεύει να παραβεί τη Συνθήκη ξεκινώντας διαδικασίες κατασκευής πυρηνικού όπλου! Είναι προφανές ότι αυτή η κατηγορία είναι της ίδιας ποιότητας με την κατηγορία ότι ο Σαντάμ κατείχε όπλα μαζικής καταστροφής, άγνωστο πού και πώς αλλά πάντως κατείχε, όπλα που ποτέ δεν βρέθηκαν. Είναι μια αυθαίρετη κατηγορία που μπορεί να εκτοξευτεί εναντίον οποιασδήποτε χώρας με συσκευές εμπλουτισμού ουρανίου, αν αυτό αρκεί για πολεμική επίθεση εναντίον της.
    Το κόστος που ήδη υπομένει την παρούσα στιγμή το Ιράν προκειμένου να εμπλουτίζει μόνο του το ουράνιο που χρειάζεται είναι τέτοιο που, αν το πρόβλημά του ήταν η απόκτηση ενός και μόνο όπλου, θα ήταν πιο εύκολο (δύσκολο αλλά σίγουρα πιο εύκολο από αυτά που υπομένει τώρα) να προμηθευτεί το απαραίτητο σχάσιμο πυρηνικό υλικό έτοιμο, κρυφά, από κάποια άλλη χώρα. Επιπλέον, το Ιράν θα μπορούσε απλώς να αποχωρήσει από τη Συνθήκη όπως η Β. Κορέα και να παραμείνει εκτός Συνθήκης όπως ακόμη η Ινδία, το Πακιστάν και βέβαια το Ισραήλ. Με ποια δικαιολογία θα ενεργούσαν τότε οι ΗΠΑ;
    Συνεπώς, το πρόβλημα των ΗΠΑ είναι ευρύτερο και βαθύτερο από την απόκτηση ενός και μόνο πυρηνικού όπλου από το Ιράν, όπως βέβαια και οι λόγοι της σθεναρής αντίστασης του δεύτερου.

    Πρόθυμοι και… απρόθυμοι
    Την προηγούμενη εβδομάδα ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Τίμοθι Γκάιτνερ, ταξίδεψε μέχρι το Τόκιο και το Πεκίνο για να τους πείσει να συμμεριστούν το εμπάργκο και τις κυρώσεις που επιθυμεί η Ουάσιγκτον εναντίον της Τεχεράνης. Κι αν για το Πεκίνο που αγοράζει το 20% των εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν, μα κυρίως έχει στενές οικονομικές και γεωπολιτικές σχέσεις μαζί του, η μη ευθυγράμμιση με την Ουάσιγκτον είναι προφανής και το ταξίδι μάταιο, το εντυπωσιακό είναι πως και το Τόκιο δυσκολεύεται πολύ αυτή τη φορά να συμφωνήσει με το στρατηγικό του σύμμαχο. Και δεν είναι η πρώτη φορά, τελευταία, που το Τόκιο «την κάνει» έτσι στο φίλο του…
    Αντίθετα, η Ευρωπαϊκή Ένωση πιστή στη γραμμή της άρον-άρον κωλοτούμπας που χάραξε μετά το 2003 και το… ηρωικό «όχι» στην επέμβαση στο Ιράκ, αποφάσισε εκτός της δέσμευσης καταθέσεων της Ιρανικής Κεντρικής Τράπεζας και άλλων κυρώσεων, εμπάργκο στην αγορά πετρελαίου από το Ιράν (η Ε.Ε. αγοράζει το 17%) αλλά για Ιούλιο και όχι για τα μέχρι τώρα συμβόλαια. Αντίθετα; Αυτή η τελευταία «λεπτομέρεια» που τυπικά δικαιολογείται με την προστασία Ελλάδας και Ιταλίας (πολλή στοργή και προδέρμ έπεσε..) δεν άρεσε πολύ στην Ουάσιγκτον που επιθυμούσε κάτι άμεσο. Παιχνίδια του Βερολίνου;
    Κατά τα άλλα, πρόσφατα ανατινάχτηκε ο τέταρτος κατά σειρά Ιρανός πυρηνικός επιστήμονας μέσα σε διάστημα δύο χρόνων εντός Ιράν, χωρίς να υπολογίζουμε διάφορους άλλους επιστήμονες, διπλωμάτες, στρατιωτικούς κ.λπ. που έχουν δολοφονηθεί, σκοτωθεί σε «ατυχήματα», εξαφανιστεί εκτός Ιράν, τα τελευταία δύο χρόνια.

    Πηγή:

    31 Ιανουαρίου: ημέρα μνήμης (και περισυλλογής)

     

    Σαν σήμερα το 1996 κορυφώθηκε αυτό που πλέον ονομάζουμε «κρίση των Ιμίων».

    Άμεσο αποτέλεσμα ήταν ο χαμός τριών λεβέντηδων Αξιωματικών.

    Ταυτόχρονα όμως απωλέσαμε de facto και τμήμα της εθνικής κυριαρχίας (ή πάντως επιτρέψαμε σε άλλους να την αμφισβητούν κατά βούληση).

    Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια δε θ’αναφερθώ εδώ στο ιστορικό της κρίσης εκείνης, το οποίο είναι γνωστό, δημοσιευμένο σε πολλές ιστοσελίδες και έγινε πλέον και αντικείμενο βιβλίων.

    Θέλω απλά να τιμήσω τη μνήμη των Αξιωματικών που εκείνη τη νύχτα απονηώθηκαν, πετώντας προς βέβαιο θάνατο.

    Αντιπλοίαρχος Καραθανάσης Χριστόδουλος

    Αντιπλοίαρχος Βλαχάκος Παναγιώτης

    Σημαιοφόρος Γιαλοψός Έκτωρ

    ΠΑΡΟΝΤΕΣ !!!

    TED

    ΥΓ: Στα δεκαέξι χρόνια που ήδη πέρασαν (για μένα είναι σαν να έγινε χθες), τι διδαχθήκαμε; Τι πράξαμε; Τι μας αξίζει;

    Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος: "Οι πιστωτές γίνονται νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας"

     

     

    Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο. Χειμαρρώδης ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και γραμματέας της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών Σπίθα, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος,, μιλά στο Δρόμο για το PSI, τη νέα δανειακή σύμβαση και την υπαγωγή του ελληνικού χρέους στο αγγλικό Δίκαιο, σημειώνοντας ότι επιχειρούν να κάνουν «το ίδιο που κάνανε στο ΕΑΜ με τη Βάρκιζα ή πήγαν να κάνουν με το Σχέδιο Ανάν στην Κύπρο.

    Διατήρησαν την επιγραφή Κυπριακή Δημοκρατία και πήγαν να πάρουν όλο το περιεχόμενο του κράτους, τα μέσα να ασκεί την κυριαρχία και ανεξαρτησία του». Επίσης αναφέρεται στην τακτική της Αριστεράς και απευθύνει έκκληση ενότητας στη βάση των μεγάλων ζητημάτων που αναδεικνύει η περίοδος.

    Βρισκόμαστε στην κορύφωση των διαπραγματεύσεων για το PSI. Εκτιμάτε ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου συμμετέχει στη διαπραγμάτευση ουσιαστικά ή έχει ρόλο παρατηρητή;
    Συμμετέχει. Βοηθώντας, βεβαίως, τις θέσεις των τραπεζών εναντίον των ελληνικών συμφερόντων. Η κυβέρνηση Παπαδήμου, προφανώς ελεγχόμενη από τις τράπεζες, τον Σόρος, τον Ρόντος κ.λπ., αλλά και γιατί η ελληνική πολιτική τάξη έχει παραδοθεί ψυχολογικά, είναι έτοιμη να υπογράψει ό,τι χαρτί της βάλουνε μπροστά της. Υπερασπίζεται σαφώς τις θέσεις του Τσαρλς Νταλάρα εναντίον της Ελλάδας. Γι’ αυτό και ο επικεφαλής του IMF είπε στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς (και όχι μόνο) ότι δεν έχει κανένα παράπονο με την Αθήνα, έχει όμως με τη Γερμανία και το ΔΝΤ που, για δικούς τους λόγους, μπλόκαραν μέχρι στιγμής τη συμφωνία, απαιτώντας καλύτερα επιτόκια για την Ελλάδα! Ζητάνε χαμηλότερο επιτόκιο για τα ομόλογα από αυτό που ζητάει η Αθήνα! Σε ό,τι αφορά, μάλιστα, το αγγλικό Δίκαιο, που σημειωτέον είναι η καταδίκη μας στον πόλεμο του χρέους, ακόμα και οι Γερμανοί (βλ. Το Βήμα της Κυριακής) είπαν πως δεν εγκρίνουν την υπαγωγή μας σ’ αυτό, αλλά αφού επιμένουν οι Έλληνες…
    Τα ελληνικά ΜΜΕ που κυρίως ελέγχονται από τους εντολοδόχους της τρόικας, τα εμφανίζουν όλα αυτά ως φυσιολογική εξέλιξη. Είναι τμήμα του ψυχολογικού πολέμου που δέχεται ο ελληνικός λαός από την αρχή της κρίσης.
    Κατά τη γνώμη μου, στην Ελλάδα σήμερα, εφαρμόζεται το πιο επεξεργασμένο πρόγραμμα ψυχολογικού πολέμου και χειραγώγησης της σκέψης στην παγκόσμια ιστορία. Eίναι απίστευτα αυτά που κάνουν, δεν μπορεί να τους παρακολουθήσει κανείς. Βγάζουν π.χ., την υπαρκτή τερατωδία του νέου Μνημονίου μπροστά, και φροντίζουν να καλύψουν έτσι το πολύ χειρότερο έγκλημα των ομολόγων. Ο κόσμος τώρα δεν ξέρει ότι και το χειρότερο μνημόνιο μπορεί να ανατραπεί από τη Βουλή, όχι όμως να ξαναγυρίσουν τα ομόλογα στο Ελληνικό Δίκαιο ή να μην ισχύσουν οι όροι μιας διεθνούς συνθήκης όπως η δανειακή, αν ψηφιστεί από ενισχυμένη πλειοψηφία στη Βουλή. Για να αρνηθείς αύριο τέτοιες συνθήκες, πρέπει να κάνεις επανάσταση, να ’ρθεις σε πλήρη ρήξη με το διεθνές σύστημα.
    Με τον τρόπο που τα Μέσα παρουσιάζουν το PSI, κάνουν να φαίνεται φυσιολογική η προδοσία και η συνθηκολόγηση της χώρας, για να μην ξεσηκωθούν οι Έλληνες. Είναι μια διαδικασία εξοικείωσης, την ίδια που περνάει φερ’ ειπείν ένας νεκροθάφτης, κάποιος που δουλεύει με τα σκουπίδια ή σε ένα σφαγείο. Του φαίνεται φυσιολογική η μυρωδιά και καταλήγει να την αποδέχεται. Αλλιώς δεν μπορείς να δουλέψεις. Aυτό συνέβη στον ελληνικό λαό με κολοσσιαίες πολιτικές συνέπειες. Βέβαια, υπάρχει και πιο σπουδαίο σκέλος στην καμπάνια. Να δοθεί η εντύπωση και δυστυχώς έχει δοθεί, ότι δεν γίνεται τίποτα. Αν το πιστέψεις αυτό τέλειωσες. Ο λαός θα ξυπνήσει, γιατί η πραγματικότητα είναι ισχυρότερη από την καλύτερη πλύση εγκεφάλου, όταν όμως ξυπνήσει θα είναι σε πολύ δυσκολότερη κατάσταση.
    Έχετε αναδείξει πολύ το ζήτημα της υπαγωγής του «κουρεμένου» χρέους στο αγγλικό Δίκαιο…
    Και το ζήτημα με τα ελληνικά δικαστήρια έχουμε αναδείξει, αφού θεωρούμε πως έχει εξίσου μεγάλη σημασία. Αν μας έδιναν ένα κούρεμα ικανοποιητικό, ας πούμε 80%, που θα μπορούσαμε άνετα να διεκδικήσουμε με τους παρόντες συσχετισμούς, το ζήτημα του Δικαίου και των δικαστηρίων δεν θα ήταν σοβαρό. Βλέπετε, όμως, πως η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα πλέον, γιατί απλά δεν είναι ελληνική κυβέρνηση, Αν η συμφωνία της 26/10, που οδηγεί στο «πακέτο PSI, νέο μνημόνιο, νέα δανειακή», οδηγούσε σε βιώσιμο χρέος, δεν θα ήταν σπουδαία η διαφορά. Αλλά δεν οδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση. Το παραδέχονται, άλλωστε και αυτοί που τις έφτιαξαν. Λένε ότι θα πάνε το ελληνικό χρέος στο 120% το 2020. Φυσικά δεν θα γίνει αυτό, βασίζονται σε εξωφρενικές υποθέσεις και έπεσαν πάντα πολύ έξω μέχρι τώρα. Και μέχρι το 2020, με αυτές τις πολιτικές και τη διεθνή κατάσταση, δεν θα υπάρχει Ελλάδα. Αλλά ας πούμε προς στιγμήν ότι έχουν δίκιο. Πάλι 120% δεν είναι βιώσιμο. Με 120% μπήκαμε στο Μνημόνιο!
    Μένοντας με μη βιώσιμο χρέος τι σημαίνει; Ότι πάμε είτε σε χρεοκοπία είτε σε καινούρια αναδιάρθρωση. Αλλά ενώ τώρα έχουμε στην αρμοδιότητα της Βουλής να αποφασίζει τους όρους αποπληρωμής του χρέους και των δικαστηρίων να εκδικάζουν τις διαφορές, αύριο, το αγγλικό Δίκαιο, το πιο φιλικό για τον πιστωτή, θα διέπει τα ομόλογα. Και ξένα δικαστήρια θα εκδικάζουν τις διαφορές. Τώρα, βέβαια, επειδή στη χώρα μας οργιάζει η απάτη, θα φέρει ο Παπαδήμος την ανοησία ότι τις δημευτικές αποφάσεις θα τις εκτελούν ελληνικά δικαστήρια και θα πανηγυρίσουν οι καραγκιόζηδες. Θα μας κλείσουν το μάτι και θα μας πουν ότι αυτό που η κυβέρνηση δεν κάνει τώρα, που μπορεί από πλευράς διεθνούς νομιμότητας και πολιτικής ακόμα να το κάνει, θα το κάνει αύριο ο ειρηνοδίκης της Κοζάνης, αμφισβητώντας έτσι όλη τη διεθνή νομιμότητα και τις συνθήκες που θα επικυρώσουν διά της υπογραφής τους οι εκπρόσωποι της Ελλάδας. Αρνήθηκαν να πληρώσουν τα χρέη οι Αμερικανοί όταν επαναστάτησαν κατά των Άγλλων, οι Μπολσεβίκοι, ο Κάστρο. Αλλά δεν είναι βέβαια το απλούστερο πράγμα. Οι τίτλοι έχουν σημασία. Ο Εφραίμ χρησιμοποιεί πεντακόσια χρόνια μετά τα χρυσόβουλα Βυζαντινών αυτοκρατόρων. Λέτε οι μεγάλες τράπεζες του κόσμου και τα ευρωπαϊκά κράτη να μας αφήσουν εύκολα να κάνουμε ό,τι θέλουμε, να μη χρησιμοποιήσουν τους τίτλους ιδιοκτησίας της χώρας, που ετοιμάζεται να τους δώσει αυτές τις μέρες, κατά τρόπο εγκληματικό και προδοτικό, η κυβέρνηση;
    Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα, πολύ σημαντικό. Σήμερα, νόμισμα της χώρας είναι το ευρώ. Δεν γνωρίζουμε όμως αν θα υπάρχει ευρώ αύριο, αν εμείς δεν θα θελήσουμε ή αυτοί δεν θα μας υποχρεώσουν να φύγουμε. Τι γίνεται με το χρέος σε αυτή την περίπτωση; Αν είμαστε σε ελληνικό Δίκαιο και ελληνικά δικαστήρια το κάνουν σε δραχμές και το αφήνουμε να παρακολουθεί την εξέλιξη του ΑΕΠ, κατά πάσα πιθανότητα θα πληθωριστεί. Αν το ’χουμε δέσει τώρα σε ευρώ, με το αγγλικό Δίκαιο, κινδυνεύει να διπλασιαστεί ή να τριπλασιαστεί.
    Το χρέος υπό ελληνικό Δίκαιο είναι όπλο της χώρας και για να αποφύγει την άτακτη χρεοκοπία και τη δήμευση της περιουσίας της και για να εμποδίσει τυχόν εξαναγκασμό σε αποχώρηση υπό δυσμενείς όρους από το ευρώ και για να επιχειρήσει μονομερή ήπια αναδιάρθρωση σε περίπτωση αποχώρησης. Χρέος στο αγγλικό Δίκαιο, σε συνδυασμό μάλιστα με EFSF, μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και νέα δανειακή, σημαίνει ότι οι πιστωτές γίνονται νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας και μάλιστα με εξευτελιστικό αντίτιμο. Αφοπλίζουν νομικά και πολιτικά την Ελλάδα, προτού της επιτεθούν οικονομικά, αλλά και με άλλα -ίσως- μέσα. Θα κάνουν, δηλαδή, το ίδιο που κάνανε στο ΕΑΜ με τη Βάρκιζα ή πήγαν να κάνουν με το Σχέδιο Ανάν στην Κύπρο. Διατήρησαν την επιγραφή Κυπριακή Δημοκρατία και πήγαν να πάρουν όλο το περιεχόμενο του κράτους, τα μέσα να ασκεί την κυριαρχία και ανεξαρτησία του.
    Μπορεί και να διαλυθεί η Ευρωζώνη…
    Τότε είναι πιο περίπλοκο το ζήτημα, γιατί δεν ξέρω με ποιο νόμισμα θα αντικαταστήσουν το ευρώ, ποιους όρους κ.λπ. Το σίγουρο είναι ότι η χώρα είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης, η Ε.Ε. περνάει μια πολύ μεγάλη κρίση, πιθανώς να γίνει ένας πολύ μεγάλος πόλεμος δίπλα μας, στη Μέση Ανατολή, και δεν ξέρω εάν υπάρχει σχέδιο εμπλοκής Ελλάδας και Κύπρου. Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται στη χειρότερη κρίση από το 1929. Είναι κυριολεκτικά τρέλα, υπό αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα να κατοχυρώσει νομικά αξιώσεις των πιστωτών.
    Προτού, όμως, διαλυθεί η Ευρωζώνη, εμείς πρέπει να αντιμετωπίσουμε το δικό μας πρόβλημα. Να παραμείνουμε στο ελληνικό Δίκαιο και τα δικαστήρια. Όπως και η συμμετοχή στην Ευρωζώνη και την Ε.Ε. συνεπάγεται όχι μόνο προβλήματα και υποχρεώσεις, εμπεριέχει και τεράστιες δυνατότητες, πολύ μεγάλα θεσμικά και πολιτικά όπλα για μια χώρα μέλος που, φυσικά, αυτή η κυβέρνηση και η προηγούμενη, όχι μόνο δεν χρησιμοποίησαν, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τα αχρηστέψουν. Η συζήτηση για ευρώ ή δραχμή είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ανόητη με τον τρόπο που διεξάγεται. Δεν μας επιτίθεται άλλωστε η Ε.Ε., ούτε το ευρώ είναι το μεγαλύτερο από τα προβλήματά μας. Μας επιτίθεται το χρηματιστικό κεφάλαιο, η Αυτοκρατορία του Χρήματος, πανταχού παρούσα στις οικονομικές και πολιτικές δομές της Ευρώπης και των κρατών της. Την Ευρώπη πρέπει να την αντιληφθούμε ως το αντικειμενικό πεδίο μάχης στο οποίο βρισκόμαστε. Κι αν φύγουμε, πρέπει να το κάνουμε γιατί εξυπηρετεί τον αγώνα μας. Και η Ελλάδα του Πιουριφόι είχε εθνικό νόμισμα, δεν ήταν όμως ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα. Συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, όπως έλεγε ο αγαπητός στους περισσότερους αριστερούς Λένιν, συγκεκριμένη ανάλυση σε κάθε στροφή της πορείας, για κάθε πρόβλημα που τίθεται μπροστά μας.
    Ουσιαστικά μιλάτε για μια έμμεση κατάλυση του ελληνικού κράτους. Η Αριστερά συνειδητοποιεί τον κίνδυνο;
    Ασφαλώς! Και έχει τρομοκρατηθεί, όπως και οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Κρύβει το κεφάλι της στην άμμο. Στην καλύτερη περίπτωση τα λέει στη Βουλή, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, που την τιμά με την παρουσία του αυτή την εποχή της απίστευτης κοινοβουλευτικής παρακμής. Μέχρι εκεί. Η Αριστερά στο σύνολό της συνεχίζει τις «συνήθεις δραστηριότητες», τις εκδηλώσεις, τις εκλογικές προετοιμασίες κ.λπ. Η ανθρωπότητα, έλεγε ο Μαρξ, θέτει τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίσει. Αντιστρόφως, οι άνθρωποι, όταν φοβόμαστε ότι δεν μπορούμε να βρούμε ικανοποιητική απάντηση, αποφεύγουμε συνήθως το πρόβλημα ή προσπαθούμε να το περιορίσουμε στις διαστάσεις που νομίζουμε ότι τα καταφέρνουμε. Μόνο που τα προβλήματα είναι αντικειμενικά. Αν η ανάλυση που κάναμε προηγουμένως είναι σωστή, θα ’πρεπε όσοι τη συμμερίζονται, να ’χουν βγει προ πολλού στους δρόμους, να ’χουν κάνει ό,τι περνά από το χέρι τους για να διαφωτίσουν τον ελληνικό λαό και να τον ξεσηκώσουν με όλα τα μέσα, παρουσιάζοντας, και τις εναλλακτικές προτάσεις τους.
    Εμείς, ως Σπίθα, είμαστε περήφανοι γιατί αναδείξαμε πολύ νωρίς το θέμα του αγγλικού Δικαίου και της δανειακής σύμβασης και καταφέραμε, με τη φασαρία που κάναμε, να το εγγράψουμε τουλάχιστον στη δημόσια συζήτηση. Αλλά απέχει πολύ αυτό το αποτέλεσμα από το να μας ικανοποιεί. Στις αρχές Δεκεμβρίου, το Συνέδριο της Σπίθας απευθύνθηκε σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, ζητώντας τους να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να ενωθούν στον αγώνα αυτό για να σταματήσει η πολιτική ανωμαλία που συνιστά η μη διεξαγωγή εκλογών σε συνθήκες προφανούς δυσαρμονίας εντολής, λαϊκής βούλησης και κυβέρνησης. Πριν από είκοσι μέρες προτείναμε στον Αλέξη Τσίπρα να οργανωθούν άμεσα, στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα, συγκεντρώσεις όλων των δυνάμεων που είναι αντίθετες στις συμφωνίες αυτές, από τον Πάνο Καμμένο έως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να δώσουμε το σήμα ότι καμιά διαφορά δεν μπορεί να μας χωρίσει μπροστά στο ύψιστο διακύβευμα για τον ελληνικό λαό, ότι για μας δεν έχει σημασία από πού ερχόμαστε, αλλά το πού πάμε. Φάνηκε προς στιγμήν να συμμερίζεται αυτή την άποψη, απάντηση όμως δεν πήραμε τελικά. Επαναλαμβάνω και τώρα δημόσια την πρόταση αυτή. Την ίδια συζήτηση έκανα και με τον Παναγιώτη Κουρουμπλή. Ελπίζω και σε μια θετική δική του απάντηση. Διατυπώνουμε αυτή την πρόταση προς όλους, είναι ήδη αργά. Ελπίζω, η εκδήλωση για την Ε.ΛΑ.Δ.Α. (Ενιαία Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση) την ερχόμενη Τετάρτη, να γίνει και μια εκδήλωση αποφασιστικότητας να μην περάσουν αυτά τα μέτρα.
    Θέλουμε μαζί μας και την ηγεσία του ΚΚΕ, που απολαμβάνει της εμπιστοσύνης μιας μερίδας των πιο καταπιεσμένων στρωμάτων του λαού μας. Δεν καταλαβαίνουμε πως δεν μπορεί π.χ. να «μυρίσει» τον Τσίπρα, δεν μπορεί να προχωρήσει σε καμιά συνεργασία με κανένα, ενώ μπορούσε μια χαρά να κάνει κυβέρνηση με τον Μητσοτάκη. Εικόνισμα έκαναν τον Λένιν, αλλά ξέχασαν το περίφημο σύνθημά του «χτυπάμε μαζί, βαδίζουμε χωριστά», που τον οδήγησε ακόμα και σε συμμαχία με τους παλαιοημερολογίτες για να υπερασπιστεί τα δημοκρατικά δικαιώματα στην τσαρική Ρωσία και τον έκανε να πει την περίφημη φράση του «και με το διάβολο και με τη γιαγιά του θα συνεργαστώ για να πετύχει ο αγώνας μου». Αλλά ο Λένιν, ότι και αν του προσάψει κανείς, ήθελε να δώσει αγώνα και ήθελε και να νικήσει. Η δήθεν υπερεπαναστατική πολιτική και φρασεολογία είναι ο συντομότερος δρόμος για την ήττα, όπως απέδειξε το κλασικό παράδειγμα του Γερμανικού Κ.Κ., που κατάφερε με αυτόν τον τρόπο να οδηγήσει τον Χίτλερ στην εξουσία και τον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό σε μια ήττα από την οποία, στην πραγματικότητα, ουδέποτε συνήλθε.
    Σε ό,τι αφορά τον κ. Κουβέλη, δεν έχω πεισθεί ακόμα ότι πρόκειται περί αριστεράς, ίσως οι πράξεις τους στην πορεία μας πείσουν. Αλλά και δημοκράτης δεν μπορείς να είσαι, αν δεν πολεμάς αποφασιστικά το Μνημόνιο. Γιατί είναι γραμμένη στις εξισώσεις του η κατάργηση της δημοκρατίας. Ίσως με βρίσκουν κάπως αυστηρό, αλλά από αυτούς εξαρτάται να με διαψεύσουν.

    Πηγή:

    Οι τράπεζες, που αποκόμισαν τεράστια κέρδη όλα τα προηγούμενα χρόνια, συνεχίζουν να έχουν κέρδη το 2010-2011

    Πηγή: "Ελευθεροτυπία"

    Σύμφωνα με τα στοιχεία των ίδιων των τραπεζών η κερδοφορία τους για το 2010 και 2011 έχει ως εξής (σε εκατομμύρια ευρώ):

    Τράπεζες Κέρδη 2010 Κέρδη 2011
    Εθνική (370-380) 450
    Alpha 110 130
    Eurobank 75 120
    Πειραιώς 10 50
    Κύπρου 325 330
    Marfin 105 150
    ATE -130 -40
    TT -60 -10

    Πηγή: www.bankingnews.gr

    Είναι που λεφτά, δεν υπάρχουν…

    Τσίπρας: «Να σταματήσει η φάμπρικα του άρθρου 99»

     

    «Στην υπόθεση της ALAPIS ζωγραφίζεται ένα διαχρονικό, δικομματικό σκάνδαλο»,δηλωσε σήμερα ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στους εργαζόμενους της εν λόγω επιχείρησης και πρόσθεσε ότι ήταν μιά επιχείρηση «με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κέρδη, που στηρίχτηκε στη λογική αεροπλανάκι, την οποία εφήρμοσε ο κ. Λαυρεντιάδης, παίρνοντας δάνεια από την τράπεζα PROTON Bank, που ήλεγχε και δίνοντάς τα σε θυγατρικές του επιχειρήσεις, ενθυλάκωνε ουσιαστικά, αυτά τα χρήματα και μετέφερε όλο το κόστος στους Ελληνες φορολογούμενους, κόστος πάνω από 700 εκατ. ευρώ».

    Αυτή η επιχείρηση, είπε ο κ. Τσίπρας, σήμερα έχει σε διαθεσιμότητα τους εργαζόμενους και πάνω από 1500 εργαζόμενοι σήμερα απειλούνται να βρεθούν στους πέντε δρόμους.

    Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε ότι αν οι εργαζόμενοι ήταν τράπεζα θα τους είχαν σώσει, αλλά τόνισε ότι το ελληνικό δημόσιο και οι κυβερνήσεις ασχολούνται με το να σώζουν τις τράπεζες και όχι τις επιχειρήσεις οι οποίες παράγουν, οι οποίες έχουν μια πολύ σπουδαία υλικοτεχνική υποδομή και θα μπορούσαν να συνεισφέρουν ουσιαστικά στο θέμα του φαρμάκου.

    Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ακόμη ότι «η πολιτική που ακολουθήθηκε και μας οδήγησε στη χρεοκοπία ήταν μια σκανδαλώδης πολιτική και η υπόθεση του άρθρου 99, που έχει γίνει μια φάμπρικα για όλους τους μπαταχτσήδες επιχειρηματίες, που έχουν ενθυλακώσει τα κέρδη και τα έχουν εξαγάγει σε τράπεζες της Ελβετίας και τώρα προσπαθούν να προστατευτούν. Από ποιους; Από τους εργαζόμενους και από τις δίκαιες απαιτήσεις τους. Η φάμπρικα αυτή, λοιπόν, του άρθρου 99 πρέπει να σταματήσει».

    Ο Νικος Λειβαδάς, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων, δήλωσε ότι «η ALAPIS είναι σαν την Ελλάδα. Κάποιος τα έφαγε, κάποιος άλλος τα πληρώνει. Και δεν φαίνεται πουθενά φως στο τούνελ. Γι' αυτό το σκάνδαλο, που μπορούμε να πούμε ότι είναι πολύ πιο μεγάλο από του Κοσκωτά, πολύ πιο μεγάλο από την Proton, δυστυχώς ο πολιτικός κόσμος, αν εξαιρέσουμε τις αριστερές δυνάμεις, που με ερωτήσεις, που με τη συμπαράστασή τους είναι δίπλα μας, δεν ασχολείται καθόλου».

    «Βελούδινη» επιστροφή στη δραχμή προτείνουν οι Times!

     


    Αναλυτική πολυσέλιδη πρόταση για το πώς η Ελλάδα θα μπορούσε να βγει από την ευρωζώνη με τον πιο ανώδυνο τρόπο παρουσιάζουν οι Times του Λονδίνου, υποβάλλοντας συμμετοχή στο διαγωνισμό για το βραβείο Γούλφσον, που θεσμοθέτησε πριν από λίγους μήνες ο ίδιος ο λόρδος Γούλφσον.
    Η βασική πρόταση, την οποία έχει συντάξει ο οικονομικός αναλυτής της εφημερίδας Όλιβερ Καμ, είναι η υιοθέτηση της... «νέας δραχμής» σε σταθερή ισοτιμία τόσο με το ευρώ όσο και με το δολάριο.
    Με τον τρόπο αυτό, υποστηρίζει η πρόταση, η Ελλάδα θα αποκτούσε αξιοπιστία στις αγορές και θα απέτρεπε τη φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, επομένως την κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών πριν την εισαγωγή του νέου νομίσματος.

    Η λειτουργία των αγορών θα εξασφάλιζε ότι η δραχμή θα ήταν «προσκολλημένη» στο σχετικά πιο υποτιμημένο από τα δύο νομίσματα. Η χώρα θα αποκτούσε λίγο υψηλότερη ανταγωνιστικότητα, χωρίς να θυσιάζει τη νομισματική αξιοπιστία της. Θα εξασφάλιζε επίσης περιθώριο «ανάσας» για τις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές στο κράτος πρόνοιας και την αγορά εργασίας, τονίζει η πρόταση των Times.

    Η εφημερίδα σχολιάζει ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ε.Ε. είναι απλό και απαιτεί την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, τόσο προς όφελος των Ελλήνων όσο και του ενιαίου νομίσματος. Η ελληνική πτώχευση ή αναδιάρθρωση χρέους είναι μεν αναπόφευκτη, αλλά δε λύνει το πρόβλημα, σημειώνουν οι Times.
    Τονίζεται επίσης ότι ο προτεινόμενος μηχανισμός εξόδου δεν αναιρεί την ανάγκη να βάλουν οι Έλληνες σε τάξη τα δημόσια οικονομικά τους. Οι Times προσθέτουν ότι, για την αποφυγή κερδοσκοπικών επιθέσεων, απαιτείται η στήριξη ενός τέτοιου σχεδίου από τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης και το ΔΝΤ με συναλλαγματικά αποθεματικά.
    Στο ίδιο μήκος κύματος, ο πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου της Commerzbank Κλάους - Πέτερ Μίλερ υπογράμμισε σε δηλώσεις του ότι «οι Έλληνες χρειάζονται τελικά ένα νόμισμα, το οποίο θα μπορούν να το υποτιμούν» και εκτίμησε ότι θα χρειαστεί πολύς χρόνος, έως ότου η ελληνική κυβέρνηση ανασυγκροτήσει τις μη λειτουργικές δομές, που θα αποκαταστήσουν την ανταγωνιστικότητα.
    Από την πλευρά του, το μέλος του Δ.Σ. της ΕΚΤ Έβαλντ Νοβότνι δήλωσε πως εκτιμά ότι η Ελλάδα θα παραμείνει μέλος του ευρώ, αλλά «αυτό απαιτεί αριθμό μέτρων τόσο στην ελληνική πλευρά όσο και στα άλλα κράτη - μέλη της ευρωζώνης». «Ελπίζω ότι αυτά τα μέτρα θα τεθούν σε ισχύ, αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος αυτή τη στιγμή» πρόσθεσε χαρακτηριστικά.

    Πηγή: Το Πρώτο Θέμα

    Το νέο παιχνιδάκι της Μέρκελ και γιατί θα το χάσει

     

    Όπως είναι γνωστό, σήμερα (δλδ χθες) λαμβάνει χώρα στις Βρυξέλλες άλλη μια συνάντηση κορυφής των 27 της ευρωπαϊκής ένωσης για την τακτοποίηση των λεπτομερειών του νέου συμφώνου δημοσιονομικής σταθερότητας το οποίο θα προβλέπει δρακόντιους φραγμούς στο χρέος και εξ ίσου δρακόντιες τιμωρίες στον πισινό των κρατών που θα τους παραβαίνουν. Των 27? Χμ! Όχι ακριβώς. Μετά την επεισοδιακή αποχώρηση και το βέτο της Βρετανίας από την τελευταία σύνοδο, η συνάντηση θα είναι των 26. Αποχώρηση, με πολύ σημαντικές συνέπειες, όπως θα δούμε στη συνέχεια.

    Συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο, ο κ. Κάμερον είχε καταστήσει σαφές ότι το ΗΒ δεν πρόκειται να «παίξει» στη νέα συνθήκη, ότι δεν θα ανακατευτεί άλλη φορά στα παιχνιδάκια της κ. Μέρκελ, και ότι δεν επιθυμεί να καταστρέψει τον τραπεζικό τομέα της χώρας του.

    Ο κ. Iain Duncan Smith μάλιστα, υπουργός Εργασίας του βασιλείου προειδοποίησε σήμερα τη Γερμανία στον Guardian να μην παίζει άλλο με τη δημοκρατία, κι αυτό σχετικά με τις προθέσεις της να εγκαταστήσει επίτροπο επί του προϋπολογισμού στην Ελλάδα, αλλά το κυριότερο ανακοίνωσε ότι η χώρα του θα εμποδίσει τις χώρες της ευρωζώνης από την χρήση των θεσμών και ινστιτούτων που χρηματοδοτούνται από την ευρωπαϊκή ένωση.

    Και αυτό το τελευταίο είναι και το πιο σπουδαίο και θα δούμε το γιατί. Ήδη από την περασμένη βδομάδα, το Spiegel είχε προβεί στη δημοσίευση ενός άρθρου, σχετικά με το ατελέσφορο της εφαρμογής του νέου συμφώνου σταθερότητας που συζητείται σήμερα στις Βρυξέλλες, και μιας συνέντευξης του Υπ. Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, στην οποία λίγο πολύ ο υπουργός χαρακτήριζε το εν λόγω σύμφωνο σαν το «παιχνιδάκι» της Μέρκελ και σαν «χάσιμο χρόνου και ενέργειας».

    Και οι λόγοι είναι οι εξής:

    Σύμφωνα με νομικούς κύκλους στοιχεία της συμφωνίας είναι αμφισβητούμενης νομιμότητας, καθ’ ότι μιας και θα λείπει η υπογραφή της Βρετανίας, δεν θα μπορέσει να περάσει σαν Συνθήκη ολόκληρης της ευρωπαϊκής ένωσης, αλλά σαν «διακυβερνητική συμφωνία» ανάμεσα στις 17 χώρες της Ευρωζώνης και σε μερικές άλλες εκτός ευρώ, οι οποίες έχουν προθυμοποιηθεί, χωρίς να υποχρεούνται, να φορέσουν τον στενό δημοσιονομικό κορσέ της Μέρκελ.

    Εξ αιτίας λοιπόν της εμπλοκής αυτής, τα χέρια της Κομισιόν είναι εξ αντικειμένου δεμένα, διότι το σύμφωνο δεν μπορεί να περάσει σαν νόμος της ευρωπαϊκής ένωσης, εφ όσον λείπει η Βρετανία, και εξ αυτού δεν θα μπορεί να δώσει την απαιτούμενη εξουσιοδότηση στο Ευρωπαικό Δικαστήριο να εκδίδει αυτόματες καταδικαστικές αποφάσεις στις απείθαρχες χώρες.

    Αυτό, θα μπορεί να γίνεται μόνο με την πρωτοβουλία των χωρών που θα έχουν υπογράψει τη νέα συνθήκη. Δηλαδή, μόνο εφ όσον μια ή περισσότερες χώρες αποφασίσουν να καταγγείλουν η μια την άλλη, για παραβιάσεις των δημοσιονμικών ορίων. Τέτοια όμως δικαστική παραπομπή δεν έχει μέχρι τώρα συμβεί στην ιστορία της Ευρώπης, και αν συμβεί αυτό θα είναι καταφανής παραβίαση μιας μακρόχρονης διπλωματικής εθιμοτυπίας.

    Επομένως, ό,τι και να αποφασιστεί σήμερα στις Βρυξέλλες, θα παραμείνει κενό γράμματος. Ενώ όμως είναι έτσι τα πράγματα, γιατι η Μέρκελ φτιάχνει όλη αυτή την υπερπαραγωγή και επιμένει; Τι να πεις! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου! Άσε, που κάποιες χώρες έχουν ζητήσει να φέρουν το νέο σύμφωνο σε δημοψήφισμα, με ό,τι αυτό σημαίνει ως προς το αποτέλεσμά του.

    Πηγή:

    Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη της Ταινιοθήκης

     

    Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος διοργανώνει σε συνεργασία με τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) και το τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΕΜΜΕ) του Πανεπιστημίου Αθηνών το αφιέρωμα Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη. Το αφιέρωμα γίνεται επίσης σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ), τη Διεύθυνση-Μουσείου Αρχείου της ΕΡΤ, την Ταινιοθήκη του Βελγραδίου (Jugoslovenska Kinoteka) και τις εταιρείες διανομής Feelgood Entertainment, Νεανικό Πλάνο και Village Films. Η εκδήλωση αφιερώνεται στη μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου, καθώς ο εμφύλιος υπήρξε μια από τις κεντρικές συνιστώσες του κινηματογραφικού του έργου.

    Από τις 9 έως τις 15 Φεβρουαρίου 2012, στο φιλόξενο χώρο της Ταινιοθήκης, η κινηματογραφική αυλαία ανοίγει για μια εβδομάδα γεμάτη εκδηλώσεις και καθημερινές προβολές. Μοναδικά κινηματογραφικά τεκμήρια της εποχής, ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ σχολιάζονται από τους δημιουργούς τους και άλλους ειδικούς και πλαισιώνονται από ευρύτερες εκδηλώσεις. Σε δύο στρογγυλές τράπεζες, στις 9 Φεβρουαρίου για τον εμφύλιο και τη μυθοπλασία και στις 13 Φεβρουαρίου για τον εμφύλιο και το ντοκιμαντέρ, σκηνοθέτες και άνθρωποι του κινηματογράφου, κοινωνιολόγοι και ιστορικοί συζητούν μεταξύ τους αλλά και μοιράζονται με το κοινό σκέψεις και απόψεις για τις ποικίλες αποτυπώσεις του εμφυλίου πολέμου στην οθόνη.

    Η έναρξη του αφιερώματος θα γίνει την Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου στις 19.30 με τη στρογγυλή τράπεζα με θέμα «Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη: η μυθοπλασία». Θα ακολουθήσει η τιμητική προβολή των Κυνηγών του Θεόδωρου Αγγελόπουλου στις 21.30. Στη στρογγυλή τράπεζα συμμετέχουν: Παντελής Βούλγαρης-Σκηνοθέτης, Κώστας Βρεττάκος-Σκηνοθέτης, Μαρία Κατσουνάκη- Κριτικός Κιν/φου, Μαρία Κομνηνού-Αν. Καθηγήτρια/ Γεν. Γραμ. Δ.Σ. ΤΤΕ, Πέπη Ρηγοπούλου-Καθηγήτρια, Τάσος Ψαρράς-Σκηνοθέτης. Συντονίζει ο Καθηγητής & Αντιπρόεδρος των ΑΣΚΙ Ηλίας Νικολακόπουλος.

    Στην δεύτερη στρογγυλή τράπεζα με θέμα «Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη: το ντοκιμαντέρ» που θα γίνει την Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου στις 19.30 συμμετέχουν οι: Βασίλης Αλεξόπουλος-Διευθυντής Μουσείου-Αρχείου της ΕΡΤ, Ηλίας Γιαννακάκης-Σκηνοθέτης, Μάνος Ζαχαρίας-Σκηνοθέτης, Ροβήρος Μανθούλης-Σκηνοθέτης, Φώτος Λαμπρινός-Σκηνοθέτης, Τάσος Σακελλαρόπουλος –Ιστορικός, Μέλος Δ.Σ. των ΑΣΚΙ, Θανάσης Σκρούμπελος-Σκηνοθέτης. Συντονίζει η ιστορικός και Μέλος Δ.Σ. των ΑΣΚΙ Ιωάννα Παπαθανασίου.

    Σύμφωνα με τους διοργανωτές, το εκτενές αυτό αφιέρωμα που πραγματοποιείται για πρώτη φορά στη χώρα μας και επιχειρεί να καλύψει ένα κενό. Φιλοδοξεί σε μια ολοκληρωμένη και καθόλα αντιπροσωπευτική παρουσίαση των κινηματογραφικών εγγραφών που σήμερα διαθέτουμε για τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Έχοντας ως αφετηρία τις αρχικές καταγραφές, που προώθησε την εποχή της σύγκρουσης, με τη μορφή επικαίρων και μικρών ενημερωτικών ταινιών, η προπαγάνδα των δύο αντίπαλων στρατοπέδων, το αφιέρωμα εκτείνεται στην επισκόπηση της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής επί έξι και πλέον δεκαετίες. Αποσκοπεί έτσι σε μια νέα ανάγνωση των τρόπων με τους οποίους ο ελληνικός κινηματογράφος ενσωμάτωσε και διαπραγματεύτηκε την εμφύλια σύγκρουση, χρησιμοποιώντας άλλοτε τη μυθοπλασία και άλλοτε, όπως τα τελευταία κυρίως χρόνια, το δημιουργικό ντοκιμαντέρ.

    Αρχειακά τεκμήρια

    Η προβολή και ο σχολιασμός άγνωστων κινηματογραφικών τεκμηρίων της περιόδου του εμφυλίου πολέμου συνιστά ένα από τα βασικά μελήματα του αφιερώματος. Στα σύντομα κινηματογραφικά επίκαιρα που παραχωρήθηκαν από το Διεύθυνση Μουσείου-Αρχείου της ΕΡΤ, προστίθενται άγνωστα και σημαντικά αρχεία που απόκεινται στις συλλογές της Ταινιοθήκης της Ελλάδος. Η δωρεά της Ολυμπίας Παπαδούκα και του καθηγητή του Πανεπιστημίου της Φιλαδέλφειας Μιχάλη Δόριζα εισάγουν στο αφιέρωμα και περιλαμβάνουν μοναδικές σε ευκρίνεια σκηνές από τα Δεκεμβριανά και την οπισθοχώρηση των στρατευμάτων του ΕΛΑΣ, τη συμφωνία της Βάρκιζας, το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ τον Οκτώβριο του 1945 και τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις της Αριστεράς στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Σε αυτά προστίθενται λήψεις από τα στρατόπεδα των κυβερνητικών, την επίσκεψη του βασιλιά και Αμερικανών αξιωματούχων στα στρατόπεδα και πόλεις όπου μαίνεται ο εμφύλιος καθώς και την επίσκεψη του βασιλιά και της βασίλισσας στα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα.

    Ωστόσο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνουν δύο ταινίες που εντοπίστηκαν στην Ταινιοθήκη της Σερβίας, στο Βελιγράδι, και προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Η πρώτη, Τα ελληνόπαιδα (Grčka Deca, 1948) του Radivoje Lola Đukić περιγράφει την υποδοχή ελληνοπαίδων στο προσφυγικό κατάλυμα στη Bela Crkva. Γυρισμένη την ίδια περίπου εποχή με την ταινία Η αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδος (1948) των Μάνου Ζαχαρία και Γιώργου Σεβαστίκογλου, η ταινία αποτελεί την εκδοχή της γείτονος και συμμάχου του Δημοκρατικού Στρατού Γιουγκοσλαβίας και επομένως συνιστά μια ακόμη απάντηση στις ελληνικές κυβερνητικές θέσεις περί του παιδομαζώματος.

    Οι δύο αυτές ταινίες μας υποβάλουν στην πρόκληση της παράλληλης ανάγνωσής τους. Αντίστοιχα, η απώλεια των σημαντικών κινηματογραφικών αποτυπώσεων που συγκρότησε στο «βουνό» το κινηματογραφικό συνεργείο του Δημοκρατικού Στρατού θα μπορούσε εν μέρει να αναπληρωθεί με τη δεύτερη ταινία που εντοπίστηκε στη Σερβία. Η Αδελφική βοήθεια (Bratska Pomoć, 1950) των Trajče Popov και Žorž Skrigin, αν και υπακούει στην ανάγκη απάντησης της «αιρετικής» πλέον Γιουγκοσλαβίας στις κατηγορίες «για το πισώπλατο χτύπημα του Τίτο», πραγματεύεται τη βοήθεια που δόθηκε στα χρόνια του εμφυλίου στο Δημοκρατικό Στρατό.
    Στον αντίποδά της τοποθετείται ένα μάλλον «υποτιμημένο» και αταύτιστο προπαγανδιστικό υλικό για τη βοήθεια του πλάνου Μάρσαλ στην «εθνική ανοικοδόμηση».

    Ταινίες μυθοπλασίας

    Επεκτείνοντας στο χρόνο την ιστορική αναδρομή θα διαπιστώσουμε πως μέχρι το 1974 οι ταινίες μυθοπλασίας που άμεσα αναφέρονται στον εμφύλιο είναι ελάχιστες και γυρίζονται κυρίως στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Εξαίρεση αποτελούν οι βραβευμένοι στο Βερολίνο Παράνομοι του Νίκου Κούνδουρου που γυρίζονται στον απόηχο της εμφύλιας αναμέτρησης αλλά πάντως μετά την επανάκαμψη της Αριστεράς και την ανάδειξη της ΕΔΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση, το 1958. Καθώς η διατήρηση των διακρίσεων σε βάρος των ηττημένων και η λογοκρισία, οδηγούν στην αποσιώπηση του εμφυλίου, οι ήρωες κι η εποχή σκόπιμα δεν σηματοδοτούνται ξεκάθαρα. Στην ταινία οι «παράνομοι» προσπαθούν, είτε γιατί εμπλέκονται σε παλιές δοσοληψίες είτε γιατί δολοφονούν έναν πλούσιο αγρότη, να διαφύγουν τη σύλληψή τους από τη χωροφυλακή.

    Στην περίοδο της δικτατορίας αναβιώνει το ρεπερτόριο της μετεμφυλιακής πόλωσης, αλλά η έμφαση αποδίδεται στο νέο εθνικιστικό ιδεολόγημα του καθεστώτος. Κινούμενες πάντα στον αντικομμουνιστικό άξονα, οι ταινίες, που εστιάζουν στον εμφύλιο, υπογραμμίζουν την ανάγκη υπέρβασης του παρελθόντος με σκοπό την ανάδειξη του έθνους που μεγαλουργεί μέσα από την ενότητα. Χαρακτηριστικό δείγμα αποτελεί ο Γράμμος (1971) του Ηλία Μαχαίρα που θα προβληθεί στο πλαίσιο του κινηματογραφικού αφιερώματος.

    Η μεταπολίτευση εγκαινιάζει την έκρηξη της παραγωγής. Οι σκηνοθέτες ιδιαίτερα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου (ΝΕΚ) θα μπορέσουν πλέον να αναστοχαστούν κινηματογραφικά τη δεκαετία του ’40, χωρίς τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις που έθεσαν τον εμφύλιο, ως θέμα ταμπού, στο περιθώριο για τουλάχιστον τρεις δεκαετίες. Εστιάζοντας κυρίως στο τραύμα του εμφυλίου, η ελληνική κινηματογραφία, μετά το 1974, συμπορεύεται με τις επεξεργασίες της μνήμης για τη δεκαετία του ’40 και παρουσιάζει τις επιπτώσεις του εμφυλίου και τα «θύματα» της σύγκρουσης.

    Τη νέα αυτή οπτική εγκαινιάζει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος με δύο ταινίες από την τριλογία της ιστορίας: το Θίασο (1974-5) και τους Κυνηγούς (1977).
    Τα γυρίσματα του Θιάσου ξεκινούν τον τελευταίο χρόνο της δικτατορίας και ολοκληρώνονται ένα χρόνο μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την πτώση της χούντας. Η ταινία-σταθμός για την συγκρότηση του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου θα λάβει, το 1975, το Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Κανών. Η ιστορία του μπουλουκιού που περιοδεύει στην Ελλάδα ανεβάζοντας την Γκόλφω δίνει μια μοναδική εκδοχή στο ζήτημα της αναπαράστασης της Ιστορίας.

    Το δεύτερο μέρος της τριλογίας, οι Κυνηγοί, πραγματεύεται τον συνεχή φόβο της Αριστεράς όπως τον βιώνει η αστική τάξη ως τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Το πτώμα ενός αντάρτη που εντοπίζεται από μια ομάδα κυνηγών θαμμένο μέσα στο χιόνι, παραμονή Πρωτοχρονιάς, θα αποτελέσει τον καταλύτη για την διερεύνηση της ένοχης συνείδησης των νικητών.

    Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1976, ο Παντελής Βούλγαρης παρέδιδε στο κοινό το βραβευμένο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης Χάππυ Νταίη, βασισμένο στο διήγημα Ο λοιμός του Αντρέα Φραγκιά. Η πρώτη ταινία μυθοπλασίας που αναφέρεται στη Μακρόνησο αντιμετωπίζει το στρατόπεδο ως μικρόκοσμο του διχασμού και της αγριότητας που επικρατούσε στη χώρα. Ο Βούλγαρης προσεγγίζει το θέμα με τον ουμανισμό του νεορεαλισμού διανθισμένο με σουρεαλιστικά στοιχεία πετυχαίνοντας ένα συγκλονιστικό αποτέλεσμα.

    Η εποχή της «απομυθοποίησης» εγκαινιάζεται τη δεκαετία του ’80 με ταινίες όπως, ο Μεγαλέξανδρος του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Η κάθοδος των εννέα του Χρήστου Σιοπαχά και Τα παιδιά της Χελιδόνας του Κώστα Βρεττάκου.

    Ο βραβευμένος με το Χρυσό Λέοντα στη Βενετία Μεγαλέξανδρος (1980) χρησιμοποιεί το ιστορικό γεγονός της σφαγής στο Δήλεσι, θέτοντας εκ νέου τα προβλήματα των συγκρούσεων στην περίοδο της Αντίστασης και του εμφυλίου και υιοθετώντας την ιστορική ερμηνεία του Dominique Eudes, για την σύγκρουση καπεταναίων και κομματικής ηγεσίας.

    Βασισμένη στο ομώνυμο αφήγημα του Θανάση Βαλτινού η βραβευμένη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας Κάθοδος των εννέα (1984) περιγράφει την κάθοδο μιας μικρής ομάδας ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού προς τον Ταΰγετο κι από εκεί στη θάλασσα μετά την επιτυχία των επιχειρήσεων του κυβερνητικού στρατού στην Πελοπόννησο. Η τύχη τους είναι προδιαγεγραμμένη.

    Παρόμοια είναι και η ιστορία που αφηγείται στα Χρόνια της θύελλας (1984) ο Νίκος Τζήμας, που λίγα χρόνια νωρίτερα γυρίζει και τον Άνθρωπο με το γαρύφαλλο για τον Μπελογιάννη. Η προσπάθεια δύο ανταρτών του ΕΛΑΣ που μάταια προσπαθούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους μετά την καταστροφή της μονάδας τους από τον εθνικό στρατό.

    Το ιστορικό γεγονός της εκκένωσης των παραμεθόριων χωριών στο τέλος του εμφυλίου και της εγκατάστασης των προσφύγων στα επιταγμένα κτίρια στη Θεσ/νικη αποτελεί τον βασικό καμβά στο βραβευμένο στο Φεστιβάλ Θεσ/νίκης Καραβάν Σαράι (1986) του Τάσου Ψαρρά.

    Ο σπαραγμός του εμφυλίου προβάλλεται και πάλι μέσα από μια προσωπική ιστορία στα Πέτρινα χρόνια (1985) του Παντελή Βούλγαρη. Η αληθινή ιστορία ενός ζευγαριού αγωνιστών της Αριστεράς, που εκτοπίζονται σε διαφορετικά στρατόπεδα και ξανασυναντιόνται μετά από πολλά χρόνια, μαζί με το παιδί τους, συγκίνησε το μεγάλο κοινό.

    Ο Κώστας Βρεττάκος, στα Παιδιά της Χελιδόνας (1987), εμπνευσμένος από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Διονύση Χαριτόπουλου, προσεγγίζει με πιραντελλική διάθεση την διακεκαυμένη ζώνη διερεύνησης της εμφύλιας σύγκρουσης. Ένας δημοσιογράφος κι ένας νεαρός σκηνοθέτης αναζητούν πληροφορίες για την ιστορία μιας οικογένειας που βρέθηκε τοποθετημένη σε αντίπαλα στρατόπεδα στην εμφύλια σύγκρουση. Η τηλεοπτική αναζήτηση καταλήγει στην ιστόρηση των διαφορετικών εκδοχών και λειτουργεί εκρηκτικά.

    Στο μεταίχμιο βιώματος και μυθοπλασίας κατατάσσεται η ταινία Ελένη (1985) του Πίτερ Γέιτς (Peter Yates) με τους Κέιτ Νέλιγκαν και Τζον Μάλκοβιτς, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο-μαρτυρία του Νίκου Γκατζογιάννη (Nick Gage). Η δραματοποιημένη εκδοχή της δολοφονίας της μητέρας του συγγραφέα στο χωριό Λιά Φιλιατών της Ηπείρου την περίοδο του εμφυλίου ιστορείται ως η θυσία μιας γυναίκας να σώσει τα παιδιά της από την αναγκαστική στρατολόγηση και αποστολή στις «φιλικές» χώρες από τις δυνάμεις του Δ.Σ.

    Στην ορεινή ήπειρο του 1949 διαδραματίζεται και η Βασιλική (1997) του Βαγγέλη Σερντάρη που αφηγείται τον έρωτα ενός ενωμοτάρχη για την γυναίκα ενός αντιφρονούντος κομμουνιστή. Από το επίκεντρο του εμφυλίου στην Ήπειρο ο Λεωνίδας Βαρδαρός μας μεταφέρει στην Ικαρία στην ταινία του Ούλοι εμείς εφέντη (1998). Οκτώ αντάρτες, υπακούοντας στην εντολή του κόμματος «το όπλο παρά πόδα», συνεχίζουν για έξι χρόνια να κρύβονται στο νησί αρνούμενοι να παραδοθούν.

    Οι Παντελής Βούλγαρης και Θεόδωρος Αγγελόπουλος θα επιστρέψουν μια 20ετία αργότερα στον εμφύλιο, ο πρώτος με το Ψυχή βαθιά, το 2009, και ο δεύτερος με Το λιβάδι που δακρύζει, το 2004, που αποτελεί το πρώτο μέρος της λεγόμενης «τριλογίας» με θέμα την μοίρα του ελληνισμού μέσα από αναφορές στον Θηβαϊκό κύκλο.
    Ξεκινώντας το 1919 με την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στην Οδησσό και τον ξεριζωμό της ελληνικής παροικίας και τελειώνοντας το 1949 με το τέλος του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, Το λιβάδι που δακρύζει περιγράφει την ιστορία μιας γυναίκας. Πρόσφυγας από την Οδησσό και ταυτόχρονα φιγούρα αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, η Ελένη υποφέρει τα δεινά της δικτατορίας του Μεταξά, της Κατοχής και του Εμφυλίου και χάνει τα δυο της παιδιά που βρίσκονται στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα.

    Το κλασικό μοτίβο της ιστορίας δύο αδελφών που βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα επανέρχεται στη Ψυχή βαθιά. Έχοντας επιστρατευτεί από τον Εθνικό και το Δημοκρατικό Στρατό ως οδηγοί στα δύσβατα μονοπάτια και στα περάσματα του Γράμμου και του Βίτσι, τα δυο αδέλφια δεν απαρνούνται τους δεσμούς του αίματος. Σε αυτή τη σύγκρουση που προκάλεσαν οι «ξένοι», η εγκληματική τακτική του κυβερνητικού στρατού να αποδεχτεί τον βομβαρδισμό των θέσεων των ανταρτών με βόμβες ναπάλμ αντιπαρατίθεται στην εμμονή του επιτελείου των ανταρτών να μην προχωρήσει σε ανακωχή παρά τη διαφαινόμενη ήττα.
    Ντοκιμαντέρ

    Η πρώτη απόπειρα καταγραφής μιας πτυχής του Εμφυλίου γίνεται στη μεταπολίτευση, το 1974, με το Νέο Παρθενώνα της γνωστής «Ομάδας των Τεσσάρων». Ο πρόσφατα χαμένος Κώστας Χρονόπουλος και οι Γιώργος Χρυσοβιτσάνος, Σπύρος Ζάχος και Θανάσης Σκρουμπέλος θα αποτελέσουν το πρώτο συνεργείο κινηματογραφιστών που θα φθάσει στα μαρτυρικά νησιά της Μακρονήσου και της Γυάρου.

    Μια δεκαετία αργότερα, το 1997, γυρίζεται το ντοκιμαντέρ Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος μέσα από το φακό ενός έλληνα σκηνοθέτη που ζει στο Παρίσι. Ο Ροβήρος Μανθούλης θα λάβει το ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Τηλεοπτικών Προγραμμάτων (F.I.P.A.) του Μπιαρίτζ. Η παραγωγή παρουσιάστηκε σε δυο εκδοχές, μια σχεδόν ωριαία και μια εξάωρη.

    Η ωριαία βερσιόν αποτελεί μία ιστορική καταγραφή των γεγονότων του εμφυλίου που περιλαμβάνει αρχειακό υλικό από το συνεργείο του Δημοκρατικού Στρατού, από το BBC και από αρχεία των χωρών και των δυο αντίπαλων στρατοπέδων. Η εξάωρη βερσιόν με τίτλο Βίοι Παράλληλοι του Εμφυλίου έλαβε το ετήσιο βραβείο καλύτερης εκπομπής πληροφόρησης στην Ελλάδα, το 1997. Στα έξι ωριαία επεισόδια καταγράφονται οι μαρτυρίες 17 προσώπων που έζησαν ή μελέτησαν την περίοδο του εμφυλίου.

    Μισό αιώνα μετά τη λήξη του εμφυλίου όλο και περισσότερα ντοκιμαντέρ φωτίζουν άγνωστες πτυχές της περιόδου αυτής. Η βραβευμένη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης Μακρόνησος (2008) των Ηλία Γιαννακάκη και Εύης Καραμπάτσου, παραθέτει για πρώτη φορά την μαρτυρία του 90χρονου διοικητή του στρατοπέδου, το πρώτο ουσιαστικά καταγεγραμμένο ντοκουμέντο μαρτυρίας της άλλης πλευράς, ο οποίος «συνομιλεί» με πρώην κρατουμένους που επισκέπτονται το νησί.

    Αφανείς ήρωες του Εμφυλίου γίνονται πρωταγωνιστές στη Ζωή στους βράχους (2009) της Αλίντας Δημητρίου και στο βραβευμένο από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου Άλλος δρόμος δεν υπήρχε (2009) του Σταύρου Ψυλλάκη. Από τη μία οι αντάρτισσες - «γυναίκες της διπλανής πόρτας» κι από την άλλη οι εναπομείναντες αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη, παράνομοι για χρόνια στο νομό Χανίων μαζί με εκείνους που με αυτοθυσία τους προστάτεψαν. Τέλος η ιδεολογική μεταστροφή και ένταξη του Τούρκου Μιχρί Μπελί στον Δημοκρατικό Στρατό, αλλά και οι μετέπειτα συνέπειες της επιλογής του περιγράφονται στο Καπετάν Κεμάλ, ο σύντροφος (2008) του Φώτου Λαμπρινού.

    Άλλη μία εξαιρετική πρόταση του Καρατζαφέρη


    Καρατζαφέρης: "Να πως θα σωθεί ο 13ος και 14ος μισθός"
    Όχι στην κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού λέει ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γ. Καρατζαφέρης.

    Μιλώντας στον Antenna είπε: "Εάν το θεωρεί η τρόικα απαραίτητο για την αύξηση της παραγωγικότητας, τότε αντί αυτού να δουλέψει ο έλληνας εργαζόμενος μία ώραεπιπλέον καθημερινά, για όσο χρονικό διάστημα χρειαστεί, δύο έως τρία χρόνια."
    «Περαιτέρω μείωση μισθών και εισοδημάτων θα οδηγήσει σε βαθύτερη ύφεση και αύξηση λουκέτων και ανεργίας. Χρειαζόμαστε την ανάπτυξη για την οποία τώρα κάνει κάποια βήματα η τρόικα. Έχω εμπιστοσύνη στον πρωθυπουργό της χώρας» είπε.Τόνισε, επίσης, πως «η απαίτηση της τρόικας για έγγραφη δέσμευση των πολιτικών αρχηγών, δεν συνάδει με τη Συνθήκη της Λισαβόνας» και επισήμανε ότι έχει απευθύνει ερώτηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ενώ ζήτησε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να εξετάσει «αν όλα αυτά, τα οποία μας ζητούν να συμφωνήσουμε, είναι σύννομα».
    Πρόσθεσε, τέλος, πως «η “κόκκινη γραμμή” είναι να μην υπάρξουν και να μην ζήσει η χώρα μας εκφυλιστικά φαινόμενα εξέγερσης τύπου Αργεντινής, που διέλυσαν την κοινωνία. Περιμένω να ακούσω από τους 'ακραίους' της χώρας κάποια πειστική πρόταση, έναν άλλον εναλλακτικό δρόμο για να ακολουθήσουμε. Η μόνη πρόταση, όμως, είναι να πάρουμε τα χρήματα για να σωθούμε».

    Το 8ωρο καταχτήθηκε με αίμα,για να το πάρει πίσω ο...Κωλοτούμπας

    πηγή

    Νέα ληστεία στα διόδια

    Σχόλιο του Γραφείου Τύπου  του Π.Α.ΜΕ Για τη νέα ληστεία στα διόδια

    Κυβέρνηση και μονοπώλια το μόνο θεό που έχουν είναι το κέρδος. Οι νέες αυξήσεις στα διόδια φέρνουν ένα ακόμη συντριπτικό πλήγμα στο σώμα της εργατικής τάξης, ενώ επιδιώκουν να σαρώσουν μισθούς και δικαιώματα.

    Η εργατική τάξη να μην περιμένει τίποτα από τη συγκυβέρνηση, τους κοινωνικούς διαλόγους, την ηγεσία της ΓΣΕΕ. Πάλη για να καταργηθούν όλα τα διόδια. Να στείλει στον αγύριστο την κυβέρνηση. Οργάνωση του αγώνα στους χώρους δουλειάς και προετοιμασία για τη νέα απεργία, με πρόταση του ΠΑΜΕ για τις 9 Φλεβάρη και κλιμάκωση το επόμενο διάστημα.

    Το Γραφείο Τύπου  ΠΑΜΕ

    Ο βαθμός πολιτισμού ενός έθνους σημειώνεται από την αδιαφορία του για τα αναγκαία προς ύπαρξη....

    ΣΚΑ(ε)Ι από φιλανθρωπία...

    thumbΕιρωνικά χαμόγελα, εκτός από νεύρα, προκαλεί η... νέα αποστολή βοηθείας που έχει αναλάβει ο ΣΚΑΪ.

    Αφού, κατά καιρούς, έχει καθαρίσει γειτονιές και περιοχές, πήρε τα φτυάρια και φύτεψε δέντρα, μοίρασε ενεργειακές λάμπες και λαμπιόνια και έστησε γιορτινά πανηγύρια με κυνήγι δώρων, τώρα στηρίζει τα συσσίτια της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και των Μητροπόλεων της Ελλάδας, καλώντας να βοηθήσουμε όλοι μας προσφέροντας τρόφιμα για τους 250.000 συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη και υποστηρίζονται από τα συσσίτια της Εκκλησίας.

    Με ολοσέλιδες καταχωρίσεις στην «Καθημερινή» διαφημίζει ο ΣΚΑΪ το φιλανθρωπικό έργο που έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας. Το γεγονός ότι η φιλανθρωπία χάνει την αξία της όταν δημοσιοποιείται, πόσω μάλλον όταν διαφημίζεται, είναι ψιλά γράμματα για το κανάλι του Φαλήρου, που χρόνια τώρα επενδύει στη φιλανθρωπία του πρωτοσέλιδου και της λεζάντας.

    Ο σταθμός που υιοθέτησε και στήριξε την πολιτική του μνημονίου, που έχει αναποδογυρίσει και συντρίψει τις ζωές όλων των Ελλήνων – που πλέον είναι φτωχοί. Ακόμη και σε ελπίδα. Ο σταθμός που ανέλαβε εργολαβικά να «διαφωτίσει» τους ακροατές και τους τηλεθεατές του βγάζοντας καθημερινά τους... αρχαγγέλους του μνημονίου Μπάμπη και Άρη να κηρύττουν την «αλήθεια» του...

    Και αφού... «φύτεψε» για τα καλά και τους εργαζομένους του η ιδιοκτησία του με μειώσεις μισθών, υπογραφές ατομικών συμβάσεων, μπόλικες απολύσεις και σπάσιμο κάθε απεργιακής κίνησης, είπε να βοηθήσει τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη. Με ένα προτρεπτικό συνθηματάκι και με μια σειρά από συνεργαζόμενα σούπερ-μάρκετ κάνει το κομμάτι του. Προσπαθώντας ο ΣΚΑΪ να δείξει στα μάτια όλων μας ότι μπορεί να αποτελέσει τον αντικαταστάτη του κοινωνικού κράτους. Αφού πρώτα έβαλε για τα καλά το χέρι του στο ξεχαρβάλωμά του, τώρα σκά(ε)ι από φιλανθρωπία...

    το ποντίκι

    Από την «προπαγάνδα» στα μαθητικά συσσίτια

    Του Πέτρου Κατσάκου

    Πριν περίπου δύο μήνες το ρεπορτάζ στο protothema.gr όπου εκπαιδευτικοί της Αθήνας κατήγγειλαν το θλιβερό γεγονός της λιποθυμίας μαθητών μέσα στην τάξη λόγω ασιτίας είχε χαρακτηρισθεί από κύκλους του υπουργείου Παιδείας ως δείγμα λαϊκίστικης προπαγάνδας. Στο ίδιο μήκος κύματος και πολλά σχόλια αναγνωστών που κατηγορούσαν τον γράφοντα για «κιτρινισμό».

    Από τον λαϊκισμό και την προπαγάνδα όμως πολύ γρήγορα περάσαμε στην άλλη όχθη και το υπουργείο Παιδείας αναγκάζεται πλέον έστω και έμμεσα να παραδεχθεί την ύπαρξη του προβλήματος και σε μια προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης προχωρά στον σχεδιασμό συσσιτίων στα σχολεία από τη νέα χρονιά.

    Επιστροφή λοιπόν στις συνήθειες των δεκαετιών του 50 και του 60, όταν το υπουργείο μοίραζε στους μικρούς μαθητές κίτρινο τυρί και γάλα για να υποστηρίξει την λειψή διατροφή των παιδιών.

    Έτσι και σήμερα καθώς το φαινόμενο της «φτώχειας» των μαθητών παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις το υπουργείο Παιδείας που μέχρι πρότινος μιλούσε για φτηνή προπαγάνδα καθηγητών και δημοσιογράφων, αποφάσισε να μοιράζει κουπόνια σε μαθητές περιοχών, όπου κατοικούν ασθενέστεροι οικονομικά πολίτες.
    Τα κουπόνια θα είναι των 2 ή 3 ευρώ και με αυτά ένας μαθητής θα μπορεί να φάει ένα σάντουιτς και να πιει έναν χυμό ή γάλα.

    Έστω και αργά το υπουργείο αποφάσισε να κοιτάξει κατάματα ένα υπαρκτό πρόβλημα και αντί να αναλώνεται σε διαψεύσεις προχώρησε σε ένα πρώτο βήμα στήριξης των οικονομικά ασθενών οικογενειών που δυσκολεύονται πλέον να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους ακόμη και αυτό το σχολικό κολατσιό.

    Στο ίδιο μήκος κύματος καλό θα είναι να ευθυγραμμισθούν και κάποια άλλα υπουργεία έτσι ώστε να μην χάνονται ευρωπαϊκά κονδύλια όπως για παράδειγμα η περίπτωση των 10 εκατομμυρίων ευρώ που θα μπορούσαν να εκταμιευθούν από την Κομισιόν για την διανομή φρούτων στους μαθητές των σχολείων. Ένα κονδύλι που τελικά έμεινε στα αζήτητα λόγω.ανικανότητας κάποιων κρατικών λειτουργών.

    Πηγη:http://www.protothema.gr

    ΖΟΥΜΕ ΤΟ ΦΙΑΣΚΟ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ

     

    Του PAUL KRUGMAN*

    Την περασμένη εβδομάδα το Εθνικό Ινστιτούτο Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας, μία βρετανική δεξαμενή σκέψης, δημοσίευσε μία αναπάντεχη γραφική παράσταση συγκρίνοντας την τρέχουσα ύφεση με προηγούμενες υφέσεις και ανακάμψεις. Αποδεικνύεται ότι βάσει ενός σημαντικού δείκτη - εκείνου που καταγράφει τις αλλαγές στο πραγματικό ΑΕΠ από την αρχή της ύφεσης - η Βρετανία τα πάει χειρότερα τώρα σε σχέση με την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης προπολεμικά.

    Τέσσερα χρόνια μετά τη Μεγάλη Ύφεση το βρετανικό ΑΕΠ είχε ανέβει και πάλι στα προηγούμενα επίπεδα. Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά τη νέα ύφεση, η Βρετανία δεν βρίσκεται κοντά στο να επανακτήσει το χαμένο έδαφος του ΑΕΠ.

    Και η Βρετανία δεν είναι η μοναδική περίπτωση. Η Ιταλία επίσης τα πάει χειρότερα τώρα από ό,τι τη δεκαετία του 1930 - και με την Ισπανία να κινείται προς μία διπλή ύφεση, έχουμε τρεις από τις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης στην ίδια μοίρα.

    Ναι, υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί και κάποιες επιπλοκές. Αλλά αυτά αντανακλούν και μία εκπληκτική αποτυχία πολιτικής. Και πρόκειται για μία αποτυχία, συγκεκριμένα του δόγματος της λιτότητας, που κυριαρχεί στους σχεδιασμούς της πολιτικής τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες τα τελευταία δύο χρόνια. Βέβαια, η βρετανική ανεργία ήταν πολύ υψηλότερη τη δεκαετία του 1930 σε σχέση με σήμερα, επειδή η βρετανική οικονομία βρισκόταν σε ύφεση πριν ξεσπάσει η Μεγάλη Ύφεση. Και η Βρετανία γνώρισε τότε πιο ήπια ύφεση συγκριτικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμη και έτσι, το να ξεπεραστούν οι επιδόσεις του 1930 δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολο έργο.

    Δεν έχουμε μάθει πολλά για την οικονομική διαχείριση τα τελευταία 80 χρόνια; Ναι έχουμε μάθει - αλλά στη Βρετανία και αλλού, οι πολιτικές ελίτ αποφάσισαν να πετάξουν την γνώση από το παράθυρο και να βασιστούν σε ιδεολογικά βολικούς ευσεβείς πόθους. Η Βρετανία για παράδειγμα, έπρεπε να είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της «επεκτατικής λιτότητας», της ιδέας ότι αντί να αυξήσουμε τις κυβερνητικές δαπάνες για να καταπολεμήσουμε την ύφεση, τις περιορίζουμε - και αυτό οδηγεί σε ταχύτερη οικονομική ανάπτυξη.

    Πώς μπορεί η οικονομία να ανθίσει όταν η ανεργία είναι ήδη υψηλή και οι κυβερνητικές πολιτικές άμεσα τη διογκώνουν; Εμπιστοσύνη! «Σθεναρά πιστεύω» διακήρυξε ο Ζαν Κλοντ Τρισέ - όταν ήταν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και υπέρμαχος της επεκτατικής λιτότητας - «ότι υπό τις παρούσες συνθήκες, πολιτικές που ενισχύουν την εμπιστοσύνη θα καλλιεργήσουν και δεν θα παρακωλύσουν την οικονομική ανάκαμψη, επειδή η εμπιστοσύνη είναι το κλειδί σήμερα».

    Τέτοιες επικλήσεις στη νεράιδα της εμπιστοσύνης ποτέ δεν ήταν αληθοφανείς. Ερευνητές στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και αλλού γρήγορα απέρριψαν το υποτιθέμενο επιχείρημα ότι η μείωση των δαπανών δημιουργεί θέσεις εργασίας. Παρ' όλα αυτά ισχυροί άνθρωποι και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού εξυμνούν τους προφήτες της λιτότητας, ο κ. Κάμερον συγκεκριμένα, επειδή το δόγμα της επεκτατικής λιτότητας «ταιριάζει γάντι» στην ιδεολογική τους ατζέντα. Το εξοργιστικό σε αυτή την υπόθεση είναι ότι αυτή η τραγωδία ήταν εντελώς περιττή.

    Πριν από μισό αιώνα οποιοσδήποτε οικονομολόγος - ή οποιοσδήποτε φοιτητής οικονομικών είχε διαβάσει το εγχειρίδιο του Πολ Σάμιουελσον «Οικονομικά» - θα μπορούσε να μας πει ότι η λιτότητα εν όψει ύφεσης είναι πολύ κακή ιδέα. Αλλά πολιτικοί, ειδήμονες και λυπάμαι που το λέω, πολλοί οικονομολόγοι, αποφάσισαν, κυρίως για πολιτικούς λόγους, να ξεχάσουν όσα γνώριζαν. Και εκατομμύρια εργαζόμενοι πληρώνουν το τίμημα αυτής της σκόπιμης αμνησίας.

    Πηγή: “The New York Times”

    «Το μαύρο μέτωπο δεν έχει κόκκινες γραμμές»

    Ανακοίνωση εξέδωσε το Κ.Κ.Ε σχετικά με τη χθεσινή συνάντηση του πρωθυπουργού Λ.Παπαδήμου με τους πολιτικούς αρχηγούς, στην οποία κάνει λόγο για «μαύρο μέτωπο», το οποίο «δεν έχει κόκκινες γραμμές».
    Αναλυτικά, η ανακοίνωση αναφέρει τα εξής:
    «Το μαύρο μέτωπο δεν έχει κόκκινες γραμμές. Το μεγάλο ναι που λένε τα κόμματα της συγκυβέρνησης στη νέα σφαγή και μόνιμη χρεοκοπία του λαού στο βωμό των μονοπωλίων και της ΕΕ, πρέπει τώρα να προσκρούσει στο ισχυρό και αποφασιστικό λαϊκό όχι. Ο λαός έχει δύναμη, περιθώρια αναμονής δεν έχει.
    Πανεργατική λαϊκή συμμαχία και αντεπίθεση: Κάτω η κυβέρνηση της πλουτοκρατίας και χρεοκοπίας του λαού. Κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, αποδέσμευση από την ΕΕ, διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία».

    Real.gr

    Επίκαιρη ερώτηση Τσίπρα για το νέο μνημόνιο

    Επίκαιρη ερώτηση στον Πρωθυπουργό για το νέο μνημόνιο, την αδιαφάνεια που, όπως αναφέρει, επικρατεί στο θέμα των απόρρητων δαπανών και την «εκτίναξη στις αμοιβές και τις προμήθειες στα τραπεζικά ιδρύματα», κατέθεσε σήμερα ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς Αλέξης Τσίπρας.
    Μεταξύ άλλων ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ρωτά τον κ. Παπαδήμο αν θεωρεί ότι έχει η κυβέρνηση τη νομιμοποίηση και τη λαϊκή εντολή να προχωρήσει σε νέα επώδυνα και καταστροφικά μέτρα. Ρωτά επίσης, «για ποιο λόγο την ίδια ώρα που η λιτότητα και η ύφεση έχουν διαλύσει την ελληνική κοινωνία, εκτινάχτηκαν κατά 152% οι αμοιβές και οι προμήθειες στα τραπεζικά ιδρύματα», καθώς και «με ποια τραπεζικά ιδρύματα υπογράφηκαν συμβάσεις».
    Τέλος, ο κ. Τσίπρας ρωτά τον Πρωθυπουργό πώς εξηγεί τη μεγάλη αύξηση των πιστώσεων, τις αλλεπάλληλες αναλήψεις και τη μεταφορά κονδυλίων στον τομέα των απόρρητων δαπανών την τελευταία διετία.

    ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ!

     

    Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

    Το νέο Μνημόνιο έρχεται,

    η νέα δανειακή σύμβαση έρχεται,

    τα νέα μέτρα του ολοκληρωτικού εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού έρχονται,

    αλλά τόσο τα πολιτικά θρασίμια της συγκυβερνήσεως, όσο και τους εξωνημένους των καναλιών, ξέρετε ποια είναι τα ερωτήματα που τους απασχολούν;

    Ιδού οι αγωνίες τους:

    *

    «Θα αντέξει η κυβέρνηση;»...

    «Θα αντέξουν τα κόμματα που την απαρτίζουν;»...

    «Θα αντέξει η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ ή του ΛΑ.Ο.Σ.;»...

    *

    Γι' αυτά αγωνιούν οι άθλιοι!

    Οχι για το αν θα αντέξει ο λαός.

    Αλλά για το αν θα ...αντέξουν αυτοί που σφάζουν το λαό!

    *

    Το θράσος τους, η αναισχυντία τους έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο!

    *

    Βγαίνουν στις τηλεοράσεις, μπαίνουν στο σπίτι και του τελευταίου μεροκαματιάρη, και του τελευταίου άνεργου, και φτάνουν στο σημείο να του λένε - κατάμουτρα -

    ότι το κύριο θέμα δεν είναι ότι επίκειται ο σφαγιασμός του. Αυτό είναι το ...δευτερεύον.

    Το ...πρωτεύον, κατά τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, είναι ότι το υποψήφιο σφαχτάρι, ο λαός δηλαδή,

    θα πρέπει να δείξει κατανόηση απέναντι στους σφαγείς του! Αμα τε να τους στηρίξει (!) κιόλας.

    Γιατί; Μα για να αντιπαρέλθουν οι καημένοι οι σφαγιαστές - με τη βοήθεια του λαού (!) - το ...πολιτικό κόστος που συνεπάγεται η απόφασή τους ...να σφάξουν το λαό!

    *

    Τέτοια ξετσιπωσιά, τέτοια πώρωση, τόσο τιποτένιοι!

    «ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ»!

    Είμαστε πια... εκπαιδευμένοι:

    Κάθε φορά που λένε ότι «θα μπει το μαχαίρι στο κόκαλο» εννοούν τη συναλλαγή και το κουκούλωμα.

    Οταν μιλούν για «παραδειγματική τιμωρία των ενόχων» εννοούν την ατιμωρησία και το συμψηφισμό.

    Οταν υπόσχονται «καλύτερες μέρες» είναι δεδομένο ότι έρχονται οι ακόμα χειρότερες μέρες.

    Οταν επιστρέφουν από «διεθνείς επιτυχίες» και «μεγάλους θριάμβους» είναι παραπάνω από βέβαιο ότι νέα δεινά περιμένουν τον ελληνικό λαό.

    Οσο για τα δύο τελευταία χρόνια, το καλύτερό τους σλόγκαν είναι εκείνο με τις... «κόκκινες γραμμές».

    *

    «Κόκκινη γραμμή» οι μισθοί, «κόκκινη γραμμή» οι συντάξεις, «κόκκινη γραμμή» οι απολύσεις, «κόκκινη γραμμή» τα χαράτσια, «κόκκινη γραμμή» η φοροληστεία!

    «Κόκκινες γραμμές» που υποτίθεται ότι δεν επρόκειτο να ξεπεραστούν!

    Και φυσικά:

    Δεν υπάρχει «κόκκινη» για «κόκκινη γραμμή», από όλες αυτές που κάθε τρεις και λίγο φλομώνουν τον ελληνικό λαό ότι τις θέτουν δήθεν στα νιτερέσα τους με την τρόικα, που να μη μετατράπηκε

    σε ένα απέραντο καραγκιοζιλίκι,

    σε ουράνιο τόξο του χαμερπούς χαμαιλεοντισμού,

    σε μαύρο φόντο μιας κατάμαυρης πολιτικής για να πετούν... πράσινα άλογα.

    ΕΥΘΙΚΤΟΙ...

    Η Ελλάδα - για να μην το πιάσουμε από πιο παλιά - βρίσκεται σε κατάσταση οικονομικής «επιτήρησης» ήδη από το 2004, μετά δηλαδή από την περίφημη απογραφή της κυβέρνησης της ΝΔ.

    Το καθεστώς, δε, της επιτήρησης έχει συμφωνηθεί και υπογραφεί από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΝ ήδη από το 1992, με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

    *

    Η Ελλάδα, επίσης, είχε υπουργό Εξωτερικών και κατοπινό πρωθυπουργό αυτόν - τον Γιώργο Παπανδρέου - ο οποίος ήδη από τον Οκτώβρη του 1999, ως εκπρόσωπος της τάξης των «πατριωτών» κεφαλαιοκρατών, δήλωνε στη Σύνοδο της ΕΕ στο Τάμπερε ότι:

    «Η Ελλάδα δεν έχει ταμπού στην εκχώρηση κυριαρχικών της δικαιωμάτων στην ΕΕ».

    *

    Η Ελλάδα έχει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον κ. Κάρολο Παπούλια, τον οποίο από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την Προεδρία, το Μάρτη του 2005, η τότε πρόεδρος της Βουλής, κυρία Μπενάκη, τον προσφώνησε - εκ μέρους του συνόλου του αστικού πολιτικού κόσμου - με τα παρακάτω λόγια:

    «Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν (...)».

    *

    Είναι απορίας άξιον, λοιπόν, και αφορά όλους αυτούς τους «πρωτομάρτυρες της εθνικής κυριαρχίας», τους... θιγμένους - όψιμα - από το γεγονός ότι η Γερμανία ζητά την τοποθέτηση «κομισάριου» στην Ελλάδα:

    Στις πόσες ακριβώς υπογραφές,

    στα πόσα ακριβώς Μάαστριχτ και

    στις πόσες ακριβώς επιτηρήσεις

    αρχίζουν να... θίγονται;

    ΟΙ ΚΑΗΜΕΝΟΙ ΟΙ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΙ...

    «Είκοσι χρόνια στην πολιτική, δεν έχω βάλει τα κλάματα. Μου συνέβη στο θέμα της καθυστέρησης των βιβλίων, όταν αισθάνθηκα ότι δεν μπορούσα να κάνω απολύτως τίποτα. Αυτό το αδιέξοδο που δημιουργήθηκε και που επηρέασε τις οικογένειες, με έκανε να κλάψω».

    *

    Τα παραπάνω δεν είναι δήλωση κάποιου κροκόδειλου, από εκείνους που - ξέρετε - δακρύζουν όταν καταβροχθίζουν τα θύματά τους. Αλλωστε, οι κροκόδειλοι δε συνηθίζουν να κάνουν δηλώσεις...

    Οσα διαβάσατε τα δήλωσε - προφανώς χωρίς να ερυθριά - την περασμένη Παρασκευή στα «Νέα» η υπουργός Παιδείας, η αξιότιμη κυρία Αννα Διαμαντοπούλου.

    *

    Κατόπιν αυτών το παζλ συμπληρώνεται ως εξής:

    *

    Είχαμε έναν πρωθυπουργό, τον Παπανδρέου, που δεν υπήρξε ανακοίνωση «κανιβαλικού» μέτρου από την κυβέρνησή του που να μη συνοδεύτηκε από δήλωσή του για το πόσο πολύ «πονάει» και «θλίβεται» που μας το επέβαλε...

    *

    Εχουμε έναν υπουργό Οικονομικών, τον Βενιζέλο, ο οποίος μας έχει δηλώσει - επανειλημμένως - ότι κάθε φορά που μας κόβει τους μισθούς «συμπάσχει» μαζί μας και ότι κάθε φορά που μας βάζει φόρους και χαράτσια νιώθει «εξουθενωμένος»...

    *

    Εχουμε έναν υπουργό Υγείας και πριν Κοινωνικών Ασφαλίσεων, τον Λοβέρδο, που συχνάζει στα κανάλια είτε για να υπεραμυνθεί των περικοπών στις συντάξεις, είτε για να δικαιολογήσει τη διάλυση του συστήματος Υγείας, και που κάθε φορά δεν ξεχνά να ποζάρει με κείνο το σπαραξικάρδιο ύφος του ανθρώπου που πολύ μας «συμπονά»...

    *

    Εχουμε, τώρα, μια υπουργό της Παιδείας και της... φωτοτυπίας, η οποία μάθαμε ότι τόσο πολύ λυπάται για το χάλι στο οποίο μας έχουν ρίξει αυτή και οι συνάδελφοί της, που «κλαίει»...

    *

    Συνεπώς, ό,τι σχόλια έχετε να κάνετε για την πολιτική αυτών των καλών και ευαίσθητων ανθρώπων, ας τα κάνετε μόνοι σας.

    Η στήλη δεν πρόκειται να χαλάσει το στόμα της...

    Πηγή:

    Πέμπτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ και σε δημοσκόπηση της ΕΤ3! (Video)

    Nέα δημοσκόπηση για λογαριασμό της  ΕΡΤ3 που διενεργήθηκε από την tothepoint και φέρνει την Ν.Δ  πρώτη με διαφορά από το δεύτερο κόμμα και  το ΠΑΣΟΚ στην πέμπτη (!) θέση!  Έτσι λοιπόν με καθαρά ποσοστά - χωρίς αναγωγές-  η Νέα Δημοκρατία συγκεντρώνει ποσοστό 18,6%, και είναι το πρώτο κόμμα με δεύτερο το ΚΚΕ με 8,7%, τρίτος ο ΣΥΡΙΖΑ με 8,2%, τέταρτη η ΔΗΜΑΡ με 7,5% 
    και πέμπτο το ΠΑΣΟΚ με 7%!. Ακολουθεί το ΛΑ.Ο.Σ, με πεσμένα ποσοστά, με 4,3%, οι Οικολόγοι Πράσινοι με 3,6%. Ακολουθεί  η Χρυσή Αυγή με 1,5% και σε ερώτηση  του δημοσιογράφου της ΕΡΤ για την τύχη του κόμματος της Ντόρας Μπακογιάννη η απάντηση του αναλυτή της δημοσκοπικής εταιρείας ήταν ότι το κόμμα της ΔΗΣΥ δεν συγκεντρώνει ούτε 1%!  Υψηλό επίσης πάνω από 25% είναι το ποσοστό αυτών που απάντησαν δεν γνωρίζω δεν απαντώ, δεν ψηφίζω.

    Η έρευνα καταγράφει έντονη απογοήτευση από την κυβέρνηση Παπαδήμου. 
    Το 55,4% αξιολογεί αρνητικά το έργο της, ενώ θετικά μόνο το 16,7%. Ούτε θετικά, ούτε αρνητικά απαντά το 24,7%, ενώ σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2011 οι αρνητικές απόψεις έχουν αυξηθεί κατακόρυφα.
    Ενδεικτικό του κλίματος στην κοινωνία είναι ότι στην ερώτηση "τι περιμένετε από την κυβέρνηση;" ένας στους τρεις (το 32,3%) απαντά ότι "δεν περιμένει τίποτα".

    Πραγματικός «επίτροπος» τα συμφέροντα του κεφαλαίου...

     

    ΕΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΕΤΣΙ θα επιστρέψει από τις Βρυξέλλες ο Λουκάς Παπαδήμος και θα μας ανακοινώσει μία ακόμη ... εθνική επιτυχία!

    Ποια θα είναι αυτή; Κάτι του είδους «θα σας κόψουμε τους μισθούς, θα καταργήσουμε τον 13ο και 14ο, θα σας μειώσουμε τις συντάξεις, θα διαλύσουμε τα ταμεία, θα περικόψουμε τον προϋπολογισμό για υγεία - παιδεία - ασφάλιση. Ομως δεν θα έχουμε επίτροπο»!!!

    Δεν ξέρουμε αν περιμένουν κιόλας ...πανηγύρια σε όλη την χώρα για την περήφανη στάση της κυβέρνησης, να χτυπάνε χαρμόσυνα οι καμπάνες και όλα τα σχετικά.

    Τι να πει κανείς, ωραίο το σενάριό τους περί ... νέας εθνικής απελευθέρωσης, το έργο όμως είναι κακοσκηνοθετημένο και δεν το πιστεύει κανένας.

    Αφήστε που μάλλον για την ...λέξη επίτροπος και όχι την ουσία της είναι η όλη φασαρία. Εκτός αν πιστεύει κανείς ότι όλα τα «κλιμάκια» που έχουν μαζευτεί στην Αθήνα παρέχουν όντως... τεχνική βοήθεια.

    Οσον αφορά τον πραγματικό «επίτροπο», αυτός είναι τα συμφέροντα του κεφαλαίου, των πολυεθνικών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών. Κι αυτή η επιτροπεία ισχύει εδώ και δεκαετίες.

    ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΑ δελτία ειδήσεων δεν συζητάμε καν! Προφανώς είναι εντελώς μέσα στο κόλπο.

    Αλλιώς δεν εξηγείται οι ίδιοι που έχουν πανηγυρίσει την ένταξη της χώρας στην «ευρωπαϊκή οικογένεια», τη συνθήκη του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας, οποιαδήποτε ευρωπαϊκή οδηγία ως ... «εκσυγχρονισμό», ξαφνικά να μας μιλάνε για ...ευρωπαϊκούς δογματισμούς και να εξεγείρονται κατά των ευρωπαϊκών αποφάσεων.

    Υπάρχουν στιγμές που ...κουνάς το κεφάλι σου για να διαπιστώσεις αν ακούς καλά. Αν δεν ήταν τόσο τραγική η κατάσταση των εργαζομένων και των συνταξιούχων θα ήταν πραγματικά μια αστεία παράσταση όλο αυτό που βλέπουμε κάθε απόγευμα.

    Ριζοσπάστης

    ΤΣΙΠΡΑΣ και ΚΟΥΡΟΥΜΛΗΣ στο Άργος

    Εκδήλωση έχει προγραμματίσει ο ΣΥΡΙΖΑ Αργολίδας για το βράδυ της Πέμπτης 2 Φεβρουαρίου στο Εργατικό Κέντρο του Άργους. Στη συζήτηση που θα αρχίσει στις 7.30 μ.μ. ομιλητές θα είναι οι:

    Αλέξης Τσίπρας, Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ

    και ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, Ανεξάρτητος Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της «Ενωτικής Κίνησης».

    Στη σχετική ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Αργολίδας αναφέρεται:

    Την ώρα που πλατειά λαϊκά στρώματα βυθίζονται στην εξαθλίωση... και το επίπεδο των μεσαίων τάξεων της χώρας συνθλίβεται βάναυσα...το σύμπλεγμα των πολιτικών εκπροσώπων της ολιγαρχίας... γαντζωμένο στη κυβερνητική εξουσία...ετοιμάζεται να προκαθορίσει το μέλλον του λαού για την επόμενη εικοσαετία... με νέες δανειακές συμβάσεις και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

    Αυτή την ώρα, ο καθένας από εμάς, ακούει την αυθόρμητη κραυγή... "ΕΝΩΣΕ το ΧΕΡΙ σου με ένα ΑΛΛΟ ΧΕΡΙ, ΕΝΩΣΕ τη ΦΩΝΗ σου με μια ΑΛΛΗ ΦΩΝΗ" ...κατανοώντας ότι μόνο ενωμένοι σε ένα ΚΟΙΝΟ ΠΟΤΑΜΙ μπορούμε να χτίσουμε εκείνο το ΜΕΤΩΠΟ που θα ανατρέψει αυτούς που έχουν κάνει τη ζωή μας μαύρη.

    Για να συζητήσουμε τους όρους αυτής της ελπιδοφόρας προοπτικής, για το πως θα οικοδομήσουμε το ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ στην μνημονιακή συμπαράταξη, σας καλούμε να πάρετε μέρος στην ανοιχτή εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, στο Εργατικό Κέντρο Άργους, την Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2012 και  ώρα 7.30 μ.μ

    Ο Αλέξης Τσίπρας εφ’ολης της ύλης στην εκπομπή NETWEET (video)

    vlcsnap-2012-01-31-01h47m01s110

    Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

    Τι… μεγαλώνει στους άνδρες όταν βλέπουν μία όμορφη γυναίκα;

     

    Πρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012, 08:43

    Η απάντηση φαίνεται απλή όταν ακολουθεί την λογική. Όταν όμως ακολουθεί τις έρευνες των επιστημόνων τότε τα πράγματα διαφέρουν.
    Έτσι λοιπόν, όταν ένας άνδρας αντικρίζει μία όμορφη γυναίκα, το όργανο του σώματος του που γίνεται μέχρι και...τρεις φορές μεγαλύτερο είναι... οι κόρες των ματιών του!
    Αυτό ήταν το αποτέλεσμα από πειράματα που έγιναν με αντικείμενο τις κόρες των ματιών. Μην νομίζετε όμως ότι οι συγκεκριμένες πειραματικές έρευνες δεν έγιναν και σε γυναίκες. Πάλι, σε αυτήν την περίπτωση τα αποτελέσματα ήταν διαφορετικά από ότι θα περίμενε κανείς.
    Οι κόρες των ματιών στις γυναίκες έφτασαν στην μέγιστη διαστολή όταν αντίκρισαν την φωτογραφία μιας μητέρας με το μωρό στην αγκαλιά της και σε δεύτερο λόγο στην θέα του γυμνού άνδρα.
    Οι κόρες των ματιών των ομοφυλόφιλων ανδρών διαστάλθηκαν όταν είδαν φωτογραφία γυμνού άνδρα και κατά δεύτερο λόγο όταν αντίκρισαν φωτογραφία με την μητέρα να κρατάει αγκαλιά το μωρό της.
    Επιμέλεια: Παύλος Διονυσόπουλος

    Το ημερολόγιο του PSI

     

    Αμφισβητώ ότι οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ θα είχαν άλλη στάση αν διάβαζαν με μεγαλύτερη προσοχή το Μνημόνιο. Νομίζω θα ήταν πολύ προτιμότερο να διάβαζαν κάποια βιβλία ιστορίας, φιλοσοφίας, ή τέχνης. Πάντα ελπίζει κανείς στη δυναμική της γενικής μόρφωσης να στηρίξει πιο σφαιρικές αντιλήψεις

    Του Ευκλείδη Τσακαλώτου
    Δευτέρα 23/1: αδυναμία στην τηλεόραση

    Βράδυ στη ΝΕΤ στο πρόγραμμα της Έλλης Στάη. Ο Γιώργος Κύρτσος εξηγεί πόσο θα βοηθούσε τις επιχειρήσεις του μια μείωση των μισθών. Απαντώ ότι κάτι που είναι ορθολογικό από τη σκοπιά ενός επιχειρηματία, μπορεί να μην είναι ορθολογικό αν το κάνουν όλοι οι επιχειρηματίες ταυτόχρονα. Ένα απλό μάθημα για την έλλειψη συντονισμού σε μια αγοραία οικονομία: η μείωση των μισθών, ιδιαίτερα σε μια ύφεση, ιδιαίτερα όταν την ίδια πολιτική ακολουθούν και οι άλλες οικονομίες αλλού, θα χτυπήσει την αγοραστική δύναμη των εργαζόμενων και άρα τη ζήτηση. Όχι ιδιαίτερα ριζοσπαστικό μάθημα - από τις βασικές συμβολές του Κέυνς στην περίοδο του μεσοπολέμου - αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσει κανείς.

    Φεύγοντας από την εκπομπή, με διαπερνά μια αίσθηση του ανικανοποίητου. Δεν θα έπρεπε να αμφισβητήσω την ιδέα ότι μπορούμε να σκεφτόμαστε για μια ολόκληρη οικονομία με όρους μιας επιχείρησης; Πολλά από τα προβλήματα που έχουν βγει στην επιφάνεια μετά την κρίση συνδέονται με αυτήν την άκρως παραπλανητική προσέγγιση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κ. Διαμαντοπούλου που οραματίζεται το πανεπιστήμιο χωρίς διαβουλεύσεις, με διοικητικά συμβούλια αντί για γενικές συνελεύσεις και συγκλήτους, και με μάνατζερ που καταλαβαίνουν μόνο πώς λειτουργούν οι αγορές και οι επιχειρήσεις και που, όπως η ίδια, δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά μεταξύ κατάρτισης και πανεπιστημιακής μόρφωσης. Μια κοινωνία, όμως, θα έπρεπε να έχει πολλές, και διαφορετικές σχέσεις, αξίες, στόχους και μεθόδους. Πώς, όμως, να αναπτύξεις ένα τέτοιο επιχείρημα σε τηλεοπτικό χρόνο;

    Τρίτη 24/1: η λιτότητα ως ταγκό

    Διαβάζω τα νέα πονήματα του ΔΝΤ για τις υφεσιακές προοπτικές όλο και περισσότερων οικονομιών, και για τις ανησυχίες που εκφράζει για την πολιτική της Ευρωζώνης. Τονίζει τη σημασία να πηγαίνει κανείς με τον «ρυθμό» της ύφεσης. Αυτό που θέλει να πει, νομίζω, είναι ότι η πολιτική λιτότητας δεν μπορεί να μην έχει διαφορετικές ταχύτητες. Μερικές φορές μπορεί να πας γρήγορα, άλλες θα αναγκαστείς να βγάλεις το πόδι από το γκάζι για να πάρει η οικονομία κάποιες ανάσες. Επί πλέον μερικές χώρες (Γερμανία, Βρετανία) θα μπορούσαν να πάρουν το βάρος της αναγκαίας αναπροσαρμογής με λιγότερο περιοριστικές πολιτικές.

    Η πολιτική λιτότητας σε ρυθμούς ταγκό. Ο βασικός σκοπός δεν αμφισβητείται, αλλά προτείνεται να έχουμε παραλλαγές; Σου παίρνει την ανάσα η αλαζονεία. Οι σωστοί ρυθμοί πρέπει να επιβληθούν από ένα οικονομικό οργανισμό επί κυβερνήσεων και λαών. Η ιδέα ότι τους σκοπούς και τους ρυθμούς πρέπει να τους συνομολογούν οι λαοί δεν τους περνάει από το μυαλό: οι άνθρωποι του ΔΝΤ θεωρούν ότι παίζουν μόνοι τους. Εξ’ άλλου, όπως τόνισε και η κ. Διαμαντοπούλου, οι εκλογές μπορεί να φέρουν στην επιφάνεια λαϊκίστικες δυνάμεις, άρα καλύτερα να περιμένουν. Οι διαφοροποιήσεις του ΔΝΤ, ακόμα και όταν ανοίγουν τη συζήτηση για τα ευρωομόλογα, συγχρόνως δουλεύουν για να περιοριστεί το εύρος της ατζέντας. Μόνο η δυναμική συμμετοχή των λαών της Ευρώπης θα μπορέσει να αλλάξει το σκοπό και τους ρυθμούς, για να τους χορέψουμε δηλαδή.

    Τετάρτη 25/1: οι αναγκαίες αναγνώσεις

    Ξεσπάει το θέμα με το ελλιπές διάβασμα του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Δεν συμμερίζομαι εντελώς τις απαξιωτικές αντιδράσεις. Έχοντας διαβάσει πολλά προηγούμενα προγράμματα («δομικής αναπροσαρμογής») που εφαρμόστηκαν σε διάφορες χώρες του Τρίτου Κόσμου, μπορώ να σας επιβεβαιώσω ότι αυτά δεν έχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Η περίφημη «τεχνογνωσία» του ΔΝΤ θα πρέπει να αφορά την εφαρμογή (την οποία δεν έχω παρακολουθήσει από κοντά – πάντα ευελπιστεί κανείς ότι και η χειρότερη ιδεολογία έχει κάποια υλική βάση). Οι προτάσεις όλες βγαίνουν από το ίδιο καλούπι. Δηλαδή τι φανταζόμαστε; Ότι αν ο Χρυσοχοΐδης ήταν πιο μελετηρός, την άνοιξη του 2010, θα είχε καταλάβει για τίνος πρόκειται και θα είχε ηγηθεί ένα κύμα αντίστασης ενάντια στο μνημόνιο; Δεν είχε μυριστεί τις κοινωνικές καταστροφές που έχουν ακολουθήσει την επέμβαση του ΔΝΤ αλλού; Δεν ήξερε για την κατάρρευση των κομμάτων που φάνηκαν να συμμαχούν με το Ταμείο;

    Αμφισβητώ ότι οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ θα είχαν άλλη στάση αν διάβαζαν με μεγαλύτερη προσοχή το Μνημόνιο. Νομίζω θα ήταν πολύ προτιμότερο να διάβαζαν κάποια βιβλία ιστορίας, φιλοσοφίας, ή τέχνης. Πάντα ελπίζει κανείς στη δυναμική της γενικής μόρφωσης να στηρίξει πιο σφαιρικές αντιλήψεις. Ίσως και για αυτό και το νέο πανεπιστήμιο πρέπει να την εγκαταλείψει και να συνδεθεί πιο άμεσα με τις ανάγκες της αγοράς.

    Πέμπτη 26/1: ο πατριωτισμός της δραχμής

    Συνεχίζεται, διαβάζω, η διαπραγμάτευση με τους πιστωτές μας για το PSI. Το πιο «κρίσιμο» Σαββατοκύριακο, τελικά, δεν ήταν το προηγούμενο όπως πολλοί λέγανε. Δύσκολο να κατανοήσει κανείς πού βρισκόμαστε. Η αρχική πρόβλεψη του ΔΝΤ ότι με το PSI θα φτάναμε στο 2020 σε ένα βιώσιμο χρέος της τάξης του 120% του ΑΕΠ δεν την πιστεύει κανείς πια, ούτε το ίδιο το ΔΝΤ. Η Μέρκελ, λίγο πολύ, αναγνωρίζει ότι η πολιτική σε σχέση με την Ελλάδα απέτυχε. Η ιδέα ότι αν επιτύχουμε λίγο μικρότερο επιτόκιο από τη διαπραγμάτευση θα αλλάξει ριζικά το τοπίο δεν βασίζεται σε καμία τεκμηριωμένη άποψη, που έχω δει εγώ τουλάχιστον. Ακόμα και η ανάλυση του ΔΝΤ κατανοεί ότι η ανάπτυξη αποτελεί το κλειδί για να βγούμε από τον φαύλο κύκλο. Μόνο που δεν εξηγείται πώς θα προκύψει αυτή η ανάπτυξη από τις πολιτικές φιλελευθεροποίησης και τις δομικές αλλαγές, όταν η εμπειρία των προγραμμάτων μας έχει διδάξει ότι η αποχαλίνωση των δυνάμεων της αγοράς οδηγεί στην καλύτερη περίπτωση σε στασιμότητα και κοινωνικές ανισότητες, και, στη χειρότερη περίπτωση, σε αστάθεια. Βέβαια υπάρχουν Έλληνες οικονομολόγοι που ακόμα πιστεύουν ότι λίγο ΕΣΠΑ, και λίγο να φάμε τους φορτηγατζήδες, φτάνει για να δημιουργήσουμε θαύματα. Αλλά από την άλλη, υπάρχουν ακόμα άτομα που πιστεύουν στις χαμένες πολιτείες του πλανήτη Άρη.

    Συγχρόνως ο George Soros επιχειρηματολογούσε στο Νταβός ότι η λιτότητα που προωθεί η Γερμανία κινδυνεύει να μας επιστρέψει στις παλαιές καλές εποχές του τριάντα. Τότε τα χρέη των οικονομιών, ως ποσοστό του ΑΕΠ, αυξανόταν, όπως και τώρα, λόγω ύφεσης και μείωσης εισοδημάτων. Στη μεταπολεμική εποχή, από την άλλη, ο λόγος χρέος/ΑΕΠ μειωνόταν ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης και του μικρού πληθωρισμού. Καιρός για τους υποψήφιους διάδοχους του ΠΑΣΟΚ να ξεσκονίσουν τα βιβλία της ιστορίας τους.

    Βέβαια πάντα υπάρχει η προσδοκία της Μέρκελ ότι θα ξεπεράσουμε, κάπως, τα κύματα της κρίσης και θα φτάσουμε στα ήρεμα νερά του νέου περιοριστικού δημοσιονομικού πλαισίου που θα υιοθετήσουν οι χώρες οικειοθελώς. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, που λένε. Και αν καταρρεύσει το ευρώ, όπως μας θυμίζει ο Soros, δε θα πάνε όλα χαμένα. Οι πιο πλούσιοι Έλληνες, που έχουν ήδη βγάλει τα λεφτά τους έξω, θα μπορέσουν να τα επιστρέψουν για να αγοράσουν δραχμές, και, με το (νέο) υποτιμημένο νόμισμα, να ξεπληρώσουν τα χρέη τους στην εφορία. Ποιος λέει ότι η επιστροφή στη δραχμή δεν αποτελεί πατριωτική λύση;

    Πηγή: