Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Να χρεωκοπήσουμε τον δικομματισμό και τα Μνημόνια

 

του Αλέκου Καλύβη*

Η προεκλογική περίοδος άρχισε και τα κόμματα διαμορφώνουν τους εκλογικούς τους σχεδιασμούς. Παράλληλα το αστικό σύστημα, κυρίως μέσω των ηλεκτρονικών μέσων, επιχειρεί να τροποποιήσει την ατζέντα των εκλογών. Οι εκβιασμοί δίνουν και παίρνουν. Το δίλημμα "ή Καραμανλής ή τανκς" διατυπώνεται παραλλαγμένο: "ή Μνημόνιο ή καταστροφή ή εμείς ή η ακυβερνησία και το χάος" και όλα αυτά συνοδεύονται με κλιμακούμενη πολεμική κατά της Αριστεράς.

Το προεκλογικό μενού φυσικά έχει και ψευδαισθήσεις ελπίδας. Ο κ. Βενιζέλος ισχυρίζεται ότι καταφέραμε να αποτρέψουμε τα χειρότερα και ότι τώρα μπορούμε να προχωρήσουμε σε ένα σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης. Ο κ. Σαμαράς εμφανίζεται ως ο τιμητής του δεύτερου Μνημονίου και μοιράζει προσδοκίες σταθερότητας και ανάπτυξης. Και οι δύο υπόσχονται υποκριτικά βελτίωση της θέσης όσων επλήγησαν από τις ίδιες τις πολιτικές τους. Ψεύδονται αμφότεροι, αφού γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα Μνημόνια πάνω στα οποία έχουν ήδη δεσμευτεί εξοντώνουν και την ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή.

Το μαύρο-άσπρο

Ο παραλογισμός και η προσπάθεια να γίνει το μαύρο άσπρο είναι μια καθημερινή τους επιδίωξη. Θα το διαπιστώσει αυτό κάποιος από την τηλεοπτική διαχείριση των θεμάτων της τελευταίας περιόδου.

Ο κ. Βενιζέλος εκλέγεται πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σε μια ψηφοφορία που αρνήθηκαν να προσέλθουν πάνω από τα 2/3 όσων συμμετείχαν την προηγούμενη ψηφοφορία το 2007 και αυτό αντιμετωπίστηκε από τα ηλεκτρονικά μέσα ως μεγάλη επιτυχία, διότι το σύστημα δεν θέλει να διαλυθεί ο ένας πόλος του δικομματισμού.

Ανοίγονται θέματα που αφορούν την διαφθορά και, ώ του θαύματος, αυτή αφορά μόνο τη διαφθορά που εμπλέκεται ένα τμήμα των λαϊκών στρωμάτων, ενώ οι έχοντες τη μεγάλη και την πολιτική ευθύνη της διαφθοράς όλη την προηγούμενη περίοδο καθαγιάζονται και εμφανίζονται περίπου ως οι τιμωροί και οι κήνσορες της κάθαρσης.

Η μετανάστευση επανέρχεται σκοπίμως ως θέμα αποκλειστικά συνδεδεμένο με την εγκληματικότητα και την ασφάλεια βάζοντας στο στόχαστρο, αντί τους πραγματικά υπεύθυνους της κρίσης, τους πιο απελπισμένους από τα θύματα της κρίσης.

Πολλά έχουν να δουν τα μάτια μας ακόμη για να απομακρυνθεί η συζήτηση από τα Μνημόνια, το χρέος, τη δημοκρατία, την ανεργία, τους μισθούς, τα δικαιώματα. Για να κρυφτούν κάτω από το χαλί τα τραγικά προβλήματα που βιώνει ο κόσμος της εργασίας τα τελευταία χρόνια.

Τα πραγματικά διλήμματα

Η Αριστερά πρέπει να αντεπιτεθεί, να θέσει επί τάπητος την πραγματική ύλη, τα επίδικα και τα κριτήρια της ψήφου αυτών των εκλογών:

Το πραγματικό δίλημμα είναι ή ο δικομματισμός και τα Μνημόνια και η καταδίκη των εργαζομένων και της χώρας σε δεκαετίες κοινωνικής συμφοράς, αποανάπτυξης και υποτέλειας ή το άνοιγμα ενός νέου δρόμου αντιμνημονιακής - προοδευτικής ανασυγκρότησης της χώρας με την Αριστερά και τον λαό στην εξουσία.

Οι υπεύθυνοι για την κακοδαιμονία της χώρας έχουν όνομα και διεύθυνση. Είναι το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. που κυβέρνησαν τη χώρα αλληλοδιαδόχως επί 38 συναπτά έτη. Είναι η αστική τάξη, η οποία, διά του προέδρου του ΣΕΒ κ. Δασκαλόπουλου, παρεμβαίνει άμεσα, ανησυχώντας για τις εξελίξεις, για να συνεχιστεί η εξαθλίωση των εργαζομένων. Αυτοί κυβέρνησαν και οδήγησαν με την πολιτική και τις επιλογές τους στην κρίση. Αυτοί συνδιαχειρίστηκαν την κρίση με τρόπο που έχει χρεωκοπήσει η κοινωνία, έχει καταστραφεί η οικονομία και έχει εκφυλιστεί η δημοκρατία σε ένα ολιγαρχικό καθεστώς.

Δεν υπάρχει καμία υποτιθέμενη μελλοντική καταστροφή αν ο δικομματισμός δεν εξασφαλίσει τη δυνατότητα διακυβέρνησης ή αν απονομιμοποιηθεί πλήρως η πολιτική των Μνημονίων. Αντίθετα αυτό θα είναι εξαιρετικά ευεργετικό, διότι η καταστροφή δεν είναι ένας μελλοντικός μπαμπούλας, αλλά υπαρκτή σημερινή πραγματικότητα που τη βιώνουν εκατομμύρια συμπολιτών μας και η οποία θα γίνει ακόμη πιο επαχθής με τα νέα μέτρα που προγραμματίζονται να εφαρμοστούν από τον Ιούνιο. Η εξέλιξη αυτή θα απελευθερώσει θετικές διαδικασίες ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού σε άλλη πολιτική και προγραμματική βάση με ενισχυμένο τον ρόλο του λαού και της Αριστεράς.

Η ελπίδα και η λύση στη ριζοσπαστική Αριστερά

Οι εκλογές αυτές όντως είναι οι πιο κρίσιμες των τελευταίων δεκαετιών. Διότι για πρώτη φορά υπάρχει η ρεαλιστική δυνατότητα να αποδομηθεί και να ανασυσταθεί το πολιτικό σκηνικό, όχι με τους όρους που θέλει το σύστημα, αλλά με τους όρους που θέλει ο λαός.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέρχεται σε αυτές στις εκλογές με μεγάλες δυνατότητες. Είναι η πολιτική παράταξη που ήταν η καλύτερη αντιπολίτευση και ο πιο αποτελεσματικός πολέμιος των Μνημονίων, χωρίς "ναι μεν, αλλά". Είναι αυτή που στήριξε αποφασιστικά τους αγώνες με σεβασμό στην αυτοτέλεια των κινημάτων. Είναι ο πολιτικός σχηματισμός που διατύπωνε σε κάθε φάση εκτός από τα όχι και τις εναλλακτικές προτάσεις. Θυμίζουμε μόνο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτός που εξ αρχής μιλούσε για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους όταν το ΠΑΣΟΚ αντέτεινε ότι έτσι θα αποδυναμωνόταν η θέση της χώρας και ο Σαμαράς ισχυριζόταν ότι δεν υπάρχει η λέξη αναδιάρθρωση χρέους στο λεξιλόγιο της Ν.Δ. Είναι το ριζοσπαστικό εκείνο τμήμα της αριστεράς που γνήσια αγωνίζεται για την συμπαράταξη της αριστεράς και για την προοπτική αριστερής διακυβέρνησης. Είναι η παράταξη που έχει συνολική εναλλακτική πρόταση και για το σήμερα και για το αύριο της χώρας.

To πλατύ ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εκφράσει με τον πιο ηχηρό και αποτελεσματικό τρόπο την οργή, τη διαμαρτυρία και ιδίως την ανάγκη μιας μεγάλης και ριζικής αλλαγής που έχει ανάγκη ο λαός και η χώρα μας.

* Ο Αλέκος Καλύβης είναι μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.