Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

ΈΣΤΙ ΔΗ ΤΡΙΑ ΜΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΠΑΣΩΝ...

 

του ΤΑΣΟΥ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

...έγραφε ο Αριστοτέλης (Πολιτικά Δ 1297), καταγράφοντας με όρους πολιτικής φιλοσοφίας μία συνθήκη που, ήδη από αιώνες πριν, αποτελούσε αυτονόητο συστατικό της συγκρότησης και πολιτειακής οργάνωσης των περισσότερων ελληνικών πόλεων. Η αρχή της διάκρισης των εξουσιών, όπως αναβαπτίστηκε από το Μοντεσκιέ (ο οποίος, από το Πνεύμα των Νόμων έβλεπε στη διάκριση αυτή πολλά περισσότερα από την απλή διανομή της Εξουσίας) για να αποτελέσει βασική καταστατική αρχή της Γαλλικής Επανάστασης, υπήρξε, μαζί με τη δημοκρατική αρχή, ο ακρογωνιαίος λίθος της οργάνωσης και πολιτειακής συγκρότησης κάθε μοντέρνας κοινωνίας μέχρι τώρα.

Οι αναγνώστες των προηγούμενων άρθρων της στήλης παρακολούθησαν μία σκιαγράφηση του πνεύματος των «μεταρρυθμίσεων» -για κάποιους- ή «απορρυθμιστικών επεμβάσεων» -για τους πολλούς και για εμάς- στο θεσμικό πλαίσιο οργάνωσης της συλλογικής αυτονομίας, αλλά και στις εργασιακές σχέσεις εν γένει. Η καταγραφή της σκληρότητας των μέτρων και η κατάδειξη των διαβρωτικών για την κοινωνική συνοχή αποτελεσμάτων της, ανέδειξε έμμεσα βαθιές παθογένειες στον τρόπο με τον οποίο η νομοπαραγωγική διαδικασία αντιστοιχίζεται με τη λαϊκή βούληση.

Με άλλες λέξεις, ανέδειξε το ουσιαστικό ρήγμα που συνιστά για τη θεμελιώδη αρχή της διάκρισης των εξουσιών η άκριτη, εξ αντικειμένου ή από επιλογή, υιοθέτηση των μέτρων αυτών από την εθνική αντιπροσωπεία (πόσοι βουλευτές τελικά «διάβασαν τα Μνημόνια»;), η οποία αν και δήλωνε στην πλειοψηφία της δύσπιστη απέναντι στη σκοπιμότητα αλλά και τη συνταγματική νομιμότητα των μέτρων αυτών, δήλωνε πειθήνια ότι «δεν έχει άλλη επιλογή». Παρ' όλα αυτά, μέχρι πριν μία εβδομάδα, έστω και αποψιλωμένη από το νόημά της ως ουσιαστικής διαδικασίας κοινοβουλευτικού ελέγχου, η ψήφιση των μέτρων από τη βουλή παρέμενε, τουλάχιστον, ως αυτονόητη προϋπόθεση μιας τυπικής προσήλωσης του πολιτικού μας συστήματος στη βασική αρχή της διάκρισης των εξουσιών.

Από την Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012, με την έκδοση της υπ' αριθ. 6 «Πράξης Υπουργικού Συμβουλίου», ακόμα και η έννοια της τυπικής αυτής προσήλωσης δείχνει να εγκαταλείπεται. Χρησιμοποιώντας μία αδιανόητα γενική και αόριστη εξουσιοδότηση που απέσπασε από τη βουλή, η κυβέρνηση άρχισε ήδη να νομοθετεί απευθείας και, χωρίς πλέον να τηρεί κανένα από τα χρονοβόρα προσχήματα κοινοβουλευτικής νομιμοποίησης, θεσπίζει η ίδια πλέον κανόνες καταργητικούς δικαιωμάτων κατοχυρωμένων από δεκαετίες και μάλιστα με εκτελεστικούς του Συντάγματος νόμους. Η Κυβέρνηση ως Βουλή, λοιπόν: Αποφάσισε ότι, 3 μήνες μετά τη λήξη της διάρκειας των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, δεν θα καταργούνται μόνο οι (πλέον του βασικού μισθού και 4 επιδομάτων) όροι αμοιβής που προβλέπονται σε αυτές, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι κανονιστικοί όροι (και αυτοί, δηλαδή, που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «θεσμικούς», λχ ωράρια, άδειες, όροι υπηρεσιακών μεταβολών κλπ).

Αποφάσισε ότι μπορεί να καταργεί, όχι μόνο κανονισμούς επιχειρήσεων του δημοσίου τομέα που προβλέπουν λήξη των συμβάσεων εργασίας με όρια ηλικίας ή με τη συνταξιοδότηση, αλλά και κάθε όρο σύμβασης -ακόμη και μεταξύ ιδιωτών εργοδοτών και εργαζομένων- που «υποκρύπτουν» (όρος απόλυτα ενδεικτικός της ποιότητας του νομοπαραγωγικού εργαστηρίου της κυβέρνησης) στοιχεία μονιμότητας (λχ όρους που προβλέπουν ότι πρέπει να υπάρχει σπουδαίος λόγος για την απόλυση). Αποφάσισε ακόμα, η Κυβέρνηση ως Βουλή, ότι οι Διαιτητικές Αποφάσεις δεν μπορούν πλέον να περιλαμβάνουν «διατηρητικές ρήτρες» (προβλέψεις δηλαδή ότι διατηρούνται ως έχουν όροι ΣΣΕ ή ΔΑ που δεν καταργήθηκαν ρητά και που μπορεί να διέπουν θεσμικά θέματα).

Έστι δη τρία τα μόρια των πολιτειών πασών όμως, και η κυβέρνηση δείχνει να μην είναι διατεθειμένη να αρκεστεί μόνο σε δύο. Η Κυβέρνηση, λοιπόν, και ως Δικαστήριο: Ενώ, πριν από μερικές μόλις εβδομάδες το Πρωτοδικείο Αθηνών έκρινε ότι συλλογικές διαφορές που είχαν ανοίξει προ της ουσιαστικής κατεδάφισης του συστήματος Διαιτησίας με το ν. 3899/2010 μπορούν να ρυθμιστούν με Διαιτητικές Αποφάσεις σε όλο τους το εύρος (δηλαδή και για θέματα πέραν του βασικού μισθού), η κυβέρνηση αποφάσισε ότι συλλογικές διαφορές που έχουν ανοίξει με προσφυγές στον ΟΜΕΔ αλλά δεν έχει ακόμα εκδοθεί γι' αυτές Διαιτητική Απόφαση, εάν έχουν αχθεί στη Διαιτησία μονομερώς (δηλαδή από τους εργαζόμενους), τίθενται στο αρχείο.

Είναι δυστυχώς προφανές πια ότι οι ρυθμοί της απορρύθμισης του κοινωνικού κράτους ξεπερνούν κατά πολύ τους ρυθμούς τούτης της έκδοσης και είναι γι' αυτό που και η στήλη αυτή αδυνατεί να καταγράψει την ισοπεδωτική αυτή επέμβαση σε όλο της το εύρος. Το τελευταίο «χτύπημα» της κυβέρνησης, ωστόσο, παρ' ότι περιλαμβάνει ουσιαστικές ρυθμίσεις που συνιστούν καίριο πλήγμα για το σύστημα της συλλογικής αυτονομίας, θέτει ζητήματα πολύ πιο σοβαρά ακόμα και από αυτό, λόγω του τρόπου με τον οποίο εκδηλώθηκε. Έστι δη τρία μόρια των πολιτειών πασών έγραφε, πράγματι, ο Αριστοτέλης. Η Κυβέρνηση, παρακάμπτοντας χρονοβόρες κοινοβουλευτικές διαδικασίες και ακυρώνοντας de facto δικαστικές αποφάσεις δείχνει αποφασισμένη να υπάρχει ως 3 σε 1. Αλήθεια, μπορεί;

Τετάρτη 14 Μαρτίου

*Ο Τάσος Πετρόπουλος είναι δικηγόρος - εργατολόγος. Αναδημοσίευση από το ''ΜΟΝΟ''.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.