Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

ΚΚΕ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ «ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ»

 

Του Κ.Μ.

Ξεκίνησα να γράφω ένα σχόλιο με αφορμή τη συζήτηση που γίνεται κάτω από τα άρθρα με την κριτική του Ευκλ. Τσακαλώτου προς τον Π. Λαφαζάνη και τoυ/της -δεν ξέρω- Β.Ν. (στο «Ρ») προς το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Το σχόλιο βγήκε μάλλον μεγάλο, κι έτσι είπα να το στείλω για ανάρτηση. Και μάλιστα συζητώ βασικά το θέμα της «λαϊκής εξουσίας» και όχι καθεαυτό το Ευρώ και την Ε.Ε. ως αυτόνομο θέμα, επειδή θεωρώ ότι αυτή η οπτική γωνία ξεκαθαρίζει σημαντικό μέρος της ουσίας. Εννοείται ότι η ανάρτηση αυτή δε δεσμεύει κανέναν άλλο ως προς τις απόψεις που εκφράζει εκτός από εμένα.

ΚΚΕ και «Λαϊκή Εξουσία»

Διατυπώνεται αντίρρηση για το στόχο της «λαϊκής εξουσίας» που προβάλλει το ΚΚΕ, κυρίως με το διάχυτο επιχείρημα ότι εδώ ο κόσμος καίγεται και για εξουσία θα μιλάμε τώρα. Το πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, δε βρίσκεται στη "λαϊκή εξουσία" που προβάλλει το ΚΚΕ ως στόχο (και η οποία παρεμπιπτόντως ως όρος είναι ανύπαρκτος επιστημονικά--άλλος είναι ο ορθός όρος). Αυτήν καλά κάνει και την προβάλλει το ΚΚΕ, αφού πολιτικός στόχος του είναι, και οφείλει να είναι, η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας.

Το πρόβλημα είναι ότι σκέφτεται μεταφυσικά. Βάζει ως όρο και προϋπόθεση για τα πάντα τη «λαϊκή εξουσία». Η διαλεκτική της πολιτικής πάλης και των διαδικασιών μετάβασης στο σοσιαλισμό, έχουν ξεχαστεί σε ένα κρεσέντο απλοϊκότητας. Διάβαζα τις προάλλες μια εφημερίδα τοίχου, όπου ασκούσε κριτική σε όσους ζητάνε αποχώρηση από την Ευρωζώνη και στάση πληρωμών. Το κύριο επιχείρημα ήταν ότι αυτά δε γίνονται χωρίς τη λαϊκή εξουσία και άρα όσοι τα προβάλλουν χωρίς να βάζουν το θέμα της λαϊκής εξουσίας ως προϋπόθεση είναι "απατεώνες" (ας μην επικεντρώσουμε στο χαρακτηρισμό, που άλλωστε δεν έχει σημασία για τη συζήτησή μας).

Έτσι, για το ΚΚΕ η λαϊκή εξουσία δεν είναι στόχος που ο λαός θα κατανοήσει μέσα από την πάλη του για άμεσα και καίρια πολιτικά ζητήματα (τα γνωστά, από την επιμονή μου σε αυτά, αιτήματα της συγκυρίας) ούτε θα προκύψει σαν αποτέλεσμα της κίνησης των λαϊκών μαζών πρωτευόντως. Για το ΚΚΕ, ο στόχος της λαϊκής εξουσίας είναι το κύριο, από το οποίο έπεται η αντιμετώπιση τους χρέους κ.λπ. Και η λαϊκή εξουσία θα προκύψει πρωτευόντως μέσω της δράσης του ΚΚΕ, όταν αυτό θα επιτύχει να μαζέψει αρκετό κόσμο γύρω από αυτόν το στόχο.

Δηλαδή, το κύριο είναι η προσέλκυση οπαδών στο ΚΚΕ, μέσω της οποίας θα αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων (και εδώ το ΚΚΕ μοιάζει να μην υποψιάζεται ότι η έννοια «συσχετισμός δυνάμεων» αποτελεί κάτι πολύ πολύ ευρύτερο από τη συλλογή οπαδών), ώστε να μπορέσει το ΚΚΕ να καταλάβει την πολιτική εξουσία, ώστε να λυθούν από κει και πέρα όλα τα ζητήματα.

Το ΚΚΕ έτσι αποτυγχάνει να παρέμβει πολιτικά στη συγκυρία και να ασκήσει μαζική πολιτική. Βέβαια, και το έχω αναγνωρίσει πολλές φορές, παραμένει σταθερά προσανατολισμένο στο λαϊκό κόσμο και κάνει δουλειά σε αυτόν, κάτι που καθόλου δεν είμαι σίγουρος ότι καν επιδιώκει ο επίσημος ΣΥΝ, που επικεντρώνεται στις κινήσεις κορυφής, συχνά χωρίς αρχές, και έχει σαφώς εκλογικίστικο προσανατολισμό συνολικά ως κόμμα.

Αυτή η ανικανότητα πολιτικής παρέμβασης στη συγκυρία και τελικά μαζικής πολιτικής (έχω γράψει στην Iskra επανειλημμένα σχόλια) συντελεί στο να μεταβάλλεται το ΚΚΕ σε σεχταριστικό κόμμα. Ας πούμε, πάρτε το χαράτσι της ΔΕΗ. Οργανώνει την μη πληρωμή του μέσω των λεγόμενων λαϊκών επιτροπών αντίστασης (αν θυμάμαι καλά τον όρο). Αλλά ποιοι μετέχουν σε αυτές τις επιτροπές; Οι ίδιοι και οι επιρροές τους. Στο Δήμο μου, η «λαϊκή συνέλευση» (αντι-εξουσιαστές) οργάνωσε τον κόσμο παρεμβαίνοντας επανειλημμένα στις διαδικασίες του Δημοτικού Συμβουλίου, το οποίο ανάγκασε, παρά τη θέλησή του, να υποστηρίξει τους πολίτες που ζήταγαν τη συμπαράσταση του Δήμου. Οι της «λαϊκής συνέλευσης» έστειλαν στη συνέχεια SMS και έβγαλαν κάλεσμα με αφίσες σε όσους ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση του Δήμου για αποστολή εξωδίκου προς τη ΔΕΗ. Το αποτέλεσμα ήταν ότι στη «λαϊκή συνέλευση» μαζεύτηκαν περίπου 300 άνθρωποι που ανεξάρτητα από τις σχέσεις που είχαν ή δεν είχαν με πολιτικά κόμματα, ήθελαν να αντισταθούν και δεν πλήρωσαν το χαράτσι. Αυτοί στη συνέχεια, ξαναπήγαν στο Δήμο και τον ανάγκασαν (σε μια πολύ αστεία συνεδρίαση για το «τραβάτε με κι ας κλαίω» Δημοτικό Συμβούλιο) να προχωρήσει σε κατάθεση ασφαλιστικών μέτρων και αίτηση ανακοπής των διακοπών ηλεκτροδότησης. Το ΚΚΕ έχει παράλληλη πολιτική για το χαράτσι. Αλλά, όπως φαίνεται, δεν το ενδιαφέρουν παρά μόνο όσοι έχουν συμπαραταχθεί μαζί του για τη «λαϊκή εξουσία». Πόσους μάζεψε το λοιπόν; Καμιά εκατοστή, με κριτήριο στην τελική το να είναι οπαδοί του. Και φυσικά ούτε στο Δήμο έβαλε ζήτημα (αφού αυτός δεν ενστερνίζεται τη «λαϊκή εξουσία») ούτε καν έφερε τους οπαδούς του να προστεθούν στον υπόλοιπο κόσμο στις προσφυγές μέσω του Δήμου.

Εδώ δε μιλώ για το ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ, διότι στο δικό μου Δήμο αυτοί καν δεν ενδιαφέρθηκαν για το θέμα.

Επομένως, το ΚΚΕ δεν αισθάνεται άνετα με τον κόσμο, θέλει πρώτα να τον κερδίζει ως κόμμα και μετά, για αυτό το στενό κύκλο, ενδιαφέρεται να ασκήσει «μαζική πολιτική», που βέβαια αυτό κάθε άλλο από μαζική πολιτική είναι αν μιλάμε με τη μαρξιστική έννοια του όρου (ή λενινιστική αν προτιμάτε). Η γενική του γραμμή είναι να διευρύνει τον κύκλο των οπαδών του μέχρι ο κύκλος αυτός να φτάσει στα όρια της κατάληψης της πολιτικής εξουσίας.

Κλασικά, γνωστά λάθη στο κομμουνιστικό κίνημα, τα οποία ακόμη και ο Στάλιν, που επικαλούνται, ποτέ δεν έκανε...

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Ένας αναγνώστης που επικροτεί την κριτική μου προς το ΚΚΕ θα μπορούσε ενδεχομένως να θέσει το εξής ερώτημα: Αφού τώρα το μνημόνιο είναι που μας παιδεύει, γιατί να μη θέσουμε ως «αίτημα της συγκυρίας» την αντιμνημονιακή πολιτική; «Ωραία αυτά που μας λες, αλλά γιατί να είναι το Ευρώ και το χρέος τα κεντρικά θέματα και να μην είναι το μνημόνιο;»

Η απάντηση είναι βέβαια ότι η αριστερή πολιτική οφείλει να μη μένει στα επιφαινόμενα, αλλά να βρίσκει τους «κόμπους» που δένουν τις αντιφάσεις του καπιταλιστικού σταδίου. Σε κάθε περίοδο υπάρχουν στρατηγικά στάδια που το επαναστατικό κόμμα (δε γνωρίζω βέβαια πόσοι από το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζουν το κόμμα τους ως τέτοιο) οφείλει να αναδεικνύει και να προβάλλει επιδιώκοντας τη συσπείρωση του λαού γύρω από αυτούς τους ενδιάμεσους στρατηγικούς στόχους. Αν διαβάσουμε τα θεωρητικά κείμενα του Βιετναμέζικου (ας πούμε) Κ.Κ. θα διδαχθούμε εξαιρετικά πάνω σε αυτό το ζήτημα. Αλλά και οι «Δύο Τακτικές κ.λπ.» του Λένιν ή οι «Θέσεις του Απρίλη» επίσης αποτελούν λαμπρά υποδείγματα τέτοιων στρατηγικών επεξεργασιών.

Ότι η αντίθεση προς το «μνημόνιο» δε μπορεί να αποτελεί το εφαλτήριο για μια αριστερή παρέμβαση στο λαϊκό κίνημα, αυτό είναι ξεκάθαρο όταν θυμηθούμε ότι ακόμη και ο Αντ. Σαμαράς αντι-μνημονιακός δηλώνει. Και άλλωστε, ας υποθέσουμε ότι μια εκλογική συμμαχία επιτυγχάνει να κερδίσει τη λαϊκή πλειοψηφία στις επερχόμενες εκλογές στη βάση αντιμνημονιακών θολών θέσεων, όπως π.χ. «εθνική αξιοπρέπεια», «αναδιαπραγμάτευση», «κόκκινες γραμμές», κ.λπ., κ.λπ. Όταν φτάσει η στιγμή να πάρει πραγματικές αποφάσεις τι θα κάνει; Και γιατί να μην έχει από πριν δεσμευτεί απέναντι στον (υποτίθεται) «κυρίαρχο» λαό για τις θέσεις της;

Το μνημόνιο γεννήθηκε από μια συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη για τη θέση της Ελλάδας στο διεθνή, καπιταλιστικό, καταμερισμό εργασίας. Από εκεί και πέρα, κάθε βήμα έφερνε με μαθηματική ακρίβεια το επόμενο, μέχρι που καταλήξαμε στο μνημόνιο. Όποιος λοιπόν δε θέλει να δει αυτό το γεγονός, διότι εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι η Ελλάδα σωστά τοποθετείται εκεί, είναι υποχρεωμένος να εφευρίσκει φανφάρες για να σκεπάζει την πολιτική του γύμνια.

Παραπάνω, είχα γράψει αρχικά «επαναστατική» παρέμβαση και μετά το διόρθωσα σε «αριστερή». Γιατί; Είναι αστείο, αλλά ενώ η αριστερά είναι ιστορικά συνυφασμένη με την ανατροπή του καπιταλισμού, στην Ελλάδα του σήμερα όλοι δηλώνουν «αριστεροί», από τον Φ. Κουβέλη και τη ΔΗΜΑΡ μέχρι τους οικολόγους που ουδεμία πολιτική θέση έχουν, και από το ΓΑΠ (εντάξει, αυτός είναι «κεντροαριστερός»...) έως το Σημίτη. Φυσικά, όταν τους ρωτήσεις πώς σκέφτονται ως «αριστεροί» να ανατρέψουν τον καπιταλισμό, αρχίζουν αμέσως να τα μασάνε. Είπα λοιπόν κι εγώ να προβάλλω το χαρακτηρισμό «αριστερή» αντί «επαναστατική», «ανατρεπτική», για να υπογραμμίσω το προφανές: Αν ορισμένοι τσινάνε στην προσπάθεια να δοθούν πολιτικά, ανατρεπτικά χαρακτηριστικά στο μαζικό κίνημα, είναι επειδή προ πολλού έχουν αποχαιρετίσει την κοινωνική και ιστορική αριστερά και απλά ψάχνουν τρόπους να μπουν στο πολιτικό παιχνίδι των εκπροσώπων της αστικής τάξης από «ανανεωμένη» βάση.

Αυτών των «αριστερών» το παιχνίδι παίζει το ψάρεμα στα θολά νερά, οι θεωρίες ότι «τώρα τρέχουμε, δεν έχουμε καιρό για πολιτική συζήτηση» και όλα τα συναφή. Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτοί οι «αριστεροί» αποφεύγουν την πολιτική συζήτηση σαν «ο διάολος το λιβάνι» και όταν αρθρώνουν θέσεις είναι του είδους «μα εσύ μιλάς για επίθεση στα χειμερινά ανάκτορα» και άλλες τέτοιες αρλούμπες. Εδώ όμως ας εξαιρέσω τη ΔΗΜΑΡ, οι οποίοι προς τιμήν τους, λένε ανοιχτά τις θέσεις τους και τις επεξεργάζονται στον κύκλο τους, άλλο βέβαια που στην πολιτική τακτική τους και στις μαζικές εμφανίσεις τους τις αποκρύβουν και συμπεριφέρονται εντελώς καιροσκοπικά

Και τελειώνω με την παρατήρηση ότι θάθελα να δω αυτούς που κριτικάρουν το ΚΚΕ από τη σκοπιά του ΣΥΝ και κοροϊδεύουν τις θέσεις περί «λαϊκής εξουσίας» (π.χ. συχνά στο «Ράδιο Κόκκινο» προσπερνιέται ειρωνικά η φράση αυτή), να πουν οι ίδιοι τι είδους πολιτική εξουσία επιδιώκουν να κερδίσουν και να διαμορφώσουν.

Πηγή:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.