Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Μέτωπο, εκλογές, δημοκρατία, κομμουνισμός!

 

Χρήστος Στάικος*

Οι παραπάνω λέξεις που παρουσιάζονται στον τίτλο είναι ατάκτως ερριμμένες, ωστόσο η νοηματοδότηση και η αλληλεξάρτησή τους αποτελούν βασικά στοιχεία συζήτησης για την αντιμετώπιση των ζητημάτων που απασχολούν την τρέχουσα πολιτική διαπάλη για την κρίση, αλλά και γενικότερα ζητήματα θεωρητικής προσέγγισης των θεμάτων που απασχολούν την πολιτική μας στρατηγική και τακτική.

Αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο, λοιπόν, είναι το άρθρο του συντρόφου Ανδρέα Καρίτζη στην Αυγή στις 25/12/2011 με τίτλο «Για την αποτελεσματικότητα του μετώπου». http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=659516 Το συγκεκριμένο άρθρο του σ. Αντρέα θεωρώ ότι θέτει τα παραπάνω ζητήματα με τρόπο προσεκτικό και τεκμηριωμένο στη βάση των απόψεων που παραθέτει και για αυτό το λόγο αποτελεί «υλικό» για ένα διάλογο. Αυτό επιδιώκεται με το κείμενο που ακολουθεί. Να γίνει με αυτό τον τρόπο και όχι μόνο, ένας ανοιχτός και απροκατάλυπτος διάλογος για αυτά τα ζητήματα.

Στο δια ταύτα λοιπόν.

Στο άρθρο του, εξ΄αρχής, θίγει το μεγάλο ζήτημα του πως θα πάμε σε γενικότερες αλλαγές, ανατροπές και ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις. Θεωρεί ότι «Το μέγεθος της κοινωνικής καταστροφής και η de facto δημοκρατική εκτροπή επιβάλλει ένα μέτωπο τέτοιο ώστε να είναι εργαλείο για την πολιτική δράση σε ένα περιβάλλον όπου οι εκλογές δεν έχουν τον κεντρικό ρόλο που είχαν» και ότι το μέτωπο «Πρέπει να συμβάλλει στην οργάνωση της καθημερινότητας και τους αγώνες του λαού», καθώς η «ανάληψη της εξουσίας θα εξαρτηθεί περισσότερο από αυτό παρά από την αποτελεσματικότητα κατά την εκλογική αναμέτρηση». Ενώ σωστά επισημαίνει ότι «εισερχόμαστε σε μια περίοδο αυταρχικού μετασχηματισμού του κράτους», κάτι που αυτομάτως συνεπάγεται συρρίκνωση της δημοκρατίας, την ίδια στιγμή υποβαθμίζει τη σημασία της εκλογικής διαδικασίας για «την ανάληψη της εξουσίας». Κατά τη γνώμη μου, οι εκλογές στον καιρό που ζούμε θα έπρεπε να έχουν γίνει ήδη από.. χθες μιας και η πολιτική που ασκείται από την τρικομματική κυβέρνηση τώρα, αλλά και από την κυβέρνηση Παπανδρέου πριν, είναι πλήρως απονομιμοποιημένη στη συνείδηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Για αυτό το λόγο, πρέπει να επιδιώκουμε με όλες μας τις δυνάμεις να πέσει η κυβέρνηση και να γίνουν εκλογές άμεσα, ώστε να εκφραστεί η λαϊκή βούληση. Δανείζομαι σε αυτό το σημείο τις εκφράσεις από ένα πρόσφατο άρθρο του Μπάμπη Γεωργούλα στην Εποχή, για τις εκλογικές διαδικασίες.

Πρώτον, «Όταν η αντίθεση των λαϊκών τάξεων στην κυρίαρχη πολιτική κορυφώνεται, η αποδοκιμασία της στο πεδίο της εκλογικής μάχης θα είναι κατά τεκμήριο πιο κατηγορηματική και πιο αποφασιστική». Δεύτερον, «όταν υπάρχει πανθομολογούμενη διάσταση ανάμεσα την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική και τις διαθέσεις της πλειοψηφίας, των λαϊκών τάξεων, η εκλογική καταγραφή αυτής της διάστασης, ακόμη κι αν δεν οδηγεί σε ριζικές ανατροπές, μπορεί να γεμίσει με αισιοδοξία και να ωθήσει δυο βήματα πιο μπροστά το λαϊκό κίνημα», στο βαθμό βέβαια που θα καταγραφεί η διάθεση για αλλαγή πολιτικής, στη λογική που εμείς θέλουμε. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι οι κυβερνώντες προσπαθούν να αποφύγουν την εκλογική διαδικασία όπως «ο διάολος το λιβάνι».

Για να πάμε λίγο παραπέρα, το ζήτημα που τίθεται και δεν είναι τόσο σαφές στο άρθρο του σ.Αντρέα είναι το εξής:

Μπορεί να γίνει αλλαγή χωρίς την εκφρασμένη θέληση της πλειοψηφίας όπως αυτή εκφράζεται μέσα από διαδικασίες καθολικής ψηφοφορίας; αν εννοεί ότι για να κερδίσεις τις εκλογές, δηλαδή να πάρεις ποσοστά που θα σου δίνουν τη δυνατότητα να επηρεάζεις ουσιαστικά τα πράγματα, προαπαιτείται ανεβασμένο κίνημα και αγώνες, σε αυτό εντάξει. Αν εννοεί όμως, ότι μπορούμε να μιλάμε για εκλογές που θα έχουν θετική προοπτική, μόνο αν το κίνημα έχει φθάσει κάπου(που;) και ο υποκειμενικός παράγοντας είναι εκεί, τότε υπάρχει θέμα.

Μεγαλύτερο ζήτημα, δηλαδή διαφωνία, υπάρχει- και φοβάμαι ότι όπως είναι διατυπωμένο, μάλλον προς τα εκεί κλίνει το κείμενο- αν το άρθρο εννοεί ότι με τις εκλογές δεν μπορούν να προχωρήσουν τα πράγματα, οι εκλογές δεν φέρνουν τις «ανατροπές», μόνο το κίνημα μπορεί να ανατρέψει. Ανοίγει μεγάλη συζήτηση. Θεωρώ, όμως, ότι στο πλαίσιο του κόμματός μας σε αυτό το ζήτημα μπορούμε να συμφωνήσουμε. Όταν στρατηγικός μας στόχος είναι ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία, το «δημοκρατία και ελευθερία» εμπεριέχει και το μέσον. Και επειδή δεν ξέρω κάποιον να κατέχει την πιο «σωστή» και «αριστερή» μέθοδο, θεωρώ ότι πρέπει να βρούμε τρόπο να εκφραστεί η πλειοψηφία. Ένας τρόπος με όλα τα κουσούρια του είναι η καθολική ψηφοφορία στο πλαίσιο του αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτικού συστήματος, οι εκλογές, η έμμεση δημοκρατία, μπολιασμένη με την άμεση δημοκρατία, τη συνδιαμόρφωση της πολιτικής με τα κινήματα και τους πολίτες με όσες μορφές και διαδικασίες διεύρυνσης της δημοκρατίας είναι δυνατόν. Προτείνεται και κάτι άλλο; Ας το συζητήσουμε. Δεν νομίζω, όμως ότι εδώ θα διαφωνήσουμε.

Σε ένα άλλο σημείο του άρθρου περιγράφεται το μέτωπο που θέλουμε να συγκροτήσουμε και τι αυτό επιδιώκει. Σύμφωνα λοιπόν, με τον σύντροφο Αντρέα, «δεν ζητάμε κομμουνισμό( ή εγώ θα έλεγα σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία γιατί όταν αναφέρεται ο κομμουνισμός, θα πρέπει να εξηγηθεί τι περισσότερο και διαφορετικό-ποσοτικά και κυρίως ποιοτικά- νοηματοδοτείται από το σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία), γιατί δεν πετάμε στα σύννεφα», «εντούτοις ξεκινάμε de facto μια διαδικασία μετάβασης». Συμφωνώ ότι πρέπει να αναπτυχθεί μια συζήτηση, αλλά και πρακτικές(ούτως ή άλλως γίνεται) οι οποίες συμπυκνώνονται στη λογική «Ο άνθρωπος και το περιβάλλον πάνω από τα κέρδη». Ωστόσο, ο σύντροφος Αντρέας υπονοεί ότι το μέτωπο θα έπρεπε να επιδιώκει κομμουνισμό, αλλά αφού δεν μπορεί να το κάνει, ας αρχίσει τη διαδικασία της μετάβασης ώστε κάποια στιγμή να οδηγηθούμε σε αυτόν.

Είναι διαφορετική η προσέγγιση μου , αν έχω καταλάβει τι συμβαίνει σήμερα στη χώρα και όχι μόνο. Σήμερα πρέπει να εμποδίσουμε την κοινωνική καταστροφή, το «πνίξιμο» της δημοκρατίας κτλ. Η πλατύτητα λοιπόν, του στόχου φωτίζει και την πλατύτητα του επιδιωκόμενου μετώπου. Δεν συσπειρωνόμαστε με δυνάμεις με τις οποίες συζητάμε από σήμερα να πάμε μεθαύριο στον «κομμουνισμό».

Επιδιώκουμε τη συγκρότηση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας, με επίκεντρο τις δυνάμεις της αριστεράς. Μια πρόταση που απευθύνεται σε όλη την κοινωνία και σε όλες τις αντιμνημονιακές και αντινεοφιλελεύθερες δυνάμεις(δυνάμεις οικολογίας, δυνάμεις που αποδεσμεύονται από αντινεοφιλελεύθερη σκοπιά από το ΠΑΣΟΚ) χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις, με ένα εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα.

Η παραπάνω πρόταση είναι γνωστή, αλλά την επαναδιατυπώνω γιατί ο σύντροφος Αντρέας στο άρθρο του θεωρεί ότι α) «η διάσταση του μετώπου δεν αποτελεί το κρισιμότερο στοιχείο αυτή την περίοδο» β) «η συμπόρευση με στελέχη και συλλογικότητες που απομακρύνονται από το ΠΑΣΟΚ δεν έχει την εμβέλεια που θα μπορούσε να ελπίζει κάποιος, στη βάση μιας πιο παραδοσιακής ανάλυσης, που δεν λαμβάνει υπόψη την κατάρρευση της πολιτικής αντιπροσώπευσης και εμφανίζει κινδύνους, όπως η μετάγγιση της απαξίωσης» γ) αυτό «δεν σημαίνει ότι το μέτωπο δεν θα περιλαμβάνει και τέτοιες δυνάμεις, μια και δεν υποτιμώ την επικουρική διάσταση μιας τέτοιας συμμετοχής στην επικοινωνία μας με μη αριστερό κόσμο» και δ) «απαιτείται επιδεξιότητα στον τρόπο ανάπτυξης αυτής της επικουρικής διάστασης του μετώπου, χωρίς βεβιασμένες ενέργειες, έτσι ώστε να έχουμε τα όποια οφέλη χωρίς κόστος».

Σύμφωνα με τα παραπάνω, αλλά και με αυτά που διαπνέονται από το άρθρο, θέλω να επισημάνω τα εξής:

1)Όταν κάποια συμμαχία θεωρούμε ότι είναι αναγκαία (παρόλο που μπορεί να έχει προβλήματα) πρέπει να αντιμετωπίζεται «ηγεμονικά» (προφανώς), και όχι αποκλειστικά εργαλειακά. (όφελος-κόστος).
2)Η κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης αγγίζει και την αριστερά. Για άλλους λόγους μεν, αλλά την αγγίζει.
3) Η υπόθεση της συνεργασίας με συλλογικότητες και ανθρώπους που αποχώρησαν από το ΠΑΣΟΚ θα πετύχει σε κάποιο βαθμό, αν εκφράζει και κόσμο που μέχρι τώρα ψήφιζε ΠΑΣΟΚ. Ανάλογα και η απεύθυνση στο ΚΚΕ, μέσω της απεύθυνσης στον κόσμο του, προϋποθέτει την επίδραση του κόσμου του ΚΚΕ στη σημερινή (και χθεσινή) γραμμή της ηγεσίας του, και γενικότερα, όταν μιλάμε για «κόσμο της αριστεράς» περιλαμβάνουμε ανθρώπους, πολίτες, εργαζόμενους πέρα από κόμματα, αδιαμεσολάβητα. Όταν το συνδυάζουμε με διαμεσολάβηση τα πράγματα είναι πιο σύνθετα.
4) Υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση στο σημείο που ενώ κοιτάζει και κρίνει πολύ αυστηρά τους προερχόμενους από το ΠΑΣΟΚ, θεωρεί ότι με το ΚΚΕ, αν ήθελε-σήμερα-, δεν υπάρχει πρόβλημα να ξεκινήσουμε να οικοδομούμε από σήμερα το δημοκρατικό(υποθέτω) κομμουνισμό.

Δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό. Ο κόσμος που στηρίζει το ΚΚΕ, με τα στοιχεία συντηρητισμού, τις απόψεις του για τα ναρκωτικά, τους μετανάστες, τα εθνικά, την υπερεθνική διάσταση, τις σχέσεις μεταξύ των φορέων της αριστεράς, τη δημοκρατία, θεωρείται αριστερά, σχεδόν εξ ορισμού, ενώ κόσμος που εκφράζουν στελέχη που απομακρύνονται από το ΠΑΣΟΚ , που θα μας τον φέρουν σε επικοινωνία, είναι μη αριστερός.

Κλείνοντας, και ελπίζοντας ότι δεν αδικώ την άποψή του συντρόφου Αντρέα παίρνοντας αποσπασματικά ορισμένα σημεία, θέλω να συμφωνήσω με την επισήμανσή του ότι οι όποιες δυσκολίες υπάρχουν για το πώς θα επηρεάσουμε τις εξελίξεις, οφείλονται σε ένα βαθμό στο ότι δεν πιστεύουμε πραγματικά στις δυνάμεις μας. Να απαλλαγούμε λοιπόν, από το αίσθημα αδυναμίας και να εκπέμψουμε ότι η αριστερά και μπορεί και θέλει, έχοντας επίγνωση των ιστορικών προκλήσεων, να αλλάξει το ρου των πραγμάτων.

*μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.