Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Ας ενωθούμε, να κινηθεί μπροστά και ο τροχός της αριστεράς

 

Μου δημιουργήθηκαν πολλά και βασανιστικά ερωτήματα σαν τον χώρο της ανανεωτικής, ριζοσπαστικής αριστεράς να τον δέρνει μόνιμη κατάρα κι αθεράπευτη παθογένεια από προφάσεις, τερτίπια, γκρίνιες, εσωστρέφεια, φράξιες αριστερών και διασπάσεις σε κάθε κρίσιμη φάση και καμπή

Όσοι εγνωσμένοι για τους αγώνες μας στην αριστερά, όπου ζούμε ή εργαζόμαστε, ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή με απλούς ανθρώπους που εξαθλιώνουν τα μέτρα Παπανδρέου και της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. - ΛΑΟΣ και Παπαδήμου, δεχόμαστε "φορτικά", ως ποτέ άλλοτε, επικλήσεις, παραινέσεις και παρακλήσεις τους "γιατί δεν ενώνεστε στην αριστερά, να πάρουν ένα μάθημα όλοι κι ο Καρατζαφέρης που νεκρανασταίνει τον μπαμπούλα του κομμουνιστικού κινδύνου, μήπως κάτι αλλάξει και καλύτερα θα είναι για όλους!". Αυτά, αυτολεξεί και συμπερασματικά, δεν τα λένε άντρες και γυναίκες αποκαρδιωμένοι, της πολυδιάστατης αριστεράς, αλλά ψηφοφόροι των μέχρι χθες εξουσιαστικών κομμάτων, που ανεπιφύλαχτα ζητούν άλλη λύση διεξόδου και ποντάρουν τις ελπίδες τους στην ενότητα όλων των δυνάμεων της αριστεράς, με "ραχοκοκκαλιά" τον ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ.

Όλοι, σαν μια γροθιά ατσάλινης δύναμης διακυβερνητικής εφόρμησης! Σου μιλούν και θαρρούν πως έχεις προσβάσεις, να φτάσεις τη φωνή τους σε αρμοδίους και υπευθύνους, να ανταποκριθούν στις εκκλήσεις και προσδοκίες τους. Ελπίζουν να εισακουστούν και "να γενεί το θέλημά τους!" Κι ενώ αυτά θέλει και λέει ο κόσμος ευρύτατου πολιτικού φάσματος, μένω κατάπληκτος για θέσεις του "Αριστερού Ρεύματος", φίλου μου Πριμηκύρη και κυρίως απ' την επιστολή των 32 συνδικαλιστών του ΣΥΝ Θεσσαλονίκης για τις αντιρρήσεις και διαφωνίες τους για συνεργασίες που με επίπονες προσπάθειες δημιουργεί και πετυχαίνει ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα στις υφιστάμενες πολιτικές εξελίξεις και εν όψει εκλογικής αναμέτρησης, για αποτελεσματικό χτύπημα του δικομματισμού, του Μνημονίου και μιας άλλης πολιτικής κουλτούρας, σύνθεσης Κοινοβουλίου και κυβερνήσεων προγραμματικών συγκλίσεων, στην υπηρεσία των λαϊκών συμφερόντων και της πατρίδας μας.

Μου δημιουργήθηκαν πολλά και βασανιστικά ερωτήματα σαν τον χώρο της ανανεωτικής, ριζοσπαστικής αριστεράς να τον δέρνει μόνιμη κατάρα κι αθεράπευτη παθογένεια από προφάσεις, τερτίπια, γκρίνιες, εσωστρέφεια, φράξιες αριστερών και διασπάσεις σε κάθε κρίσιμη φάση και καμπή. Δίνεται η εντύπωση πως κάποιοι σαν να φοβούνται τις διευρύνσεις και συνεργασίες για δικούς τους άδηλους σχεδιασμούς και σαν να κουβαλάνε κάποιον μικρό Μολώχ να χτυπήσει και να φάει συντρόφους και συναγωνιστές, να δημιουργήσουν στρούγκα απομονωτισμού κι αποστείρωσης στο θεωρούμενο ποίμνιο ελέγχου και καθοδήγησής τους, μήπως και δεν προαχθούν περισσότερο και άλλοι τους ξεπέρασαν. Αν η διαφωνία προερχόταν από μη συνδικαλιστικά στελέχη, απαρατήρητο θα το άφηνα, ως θεμιτό δικαίωμα ελεύθερης άποψής τους, αφού θα διαφαίνονταν και τα πιθανά "παιχνίδια" τους, αλλά επειδή εκφράζονται από επώνυμους συνδικαλιστές, δεν μπορώ να πνίξω την πίκρα που ένιωσα μήτε να σωπάσω, όχι απλώς για τη συγκυρία που επέλεξαν, αλλά γιατί υπήρξα συνδικαλιστικό στέλεχος του ΔΣΚ απ' το 1959-67 και στη Διοίκηση του Σωματείου μου και επειδή όλοι γνωρίζουν πως ο συνδικαλισμός είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας, το γνησιότερο απείκασμα πλουραλιστικής έκφρασης και εξ ορισμού άμεσα συνυφασμένος σε μορφές και σχήματα μάχιμης ενότητας διαρκών συνεργασιών και μετώπων κοινής πάλης και διεκδίκησης αναφαίρετων δικαιωμάτων, βελτίωσης συνθηκών και ζωής σε πιο δίκαιη κοινωνία.

Υπηρετώντας τον συνδικαλισμό, υπηρετείς σύνολα εργαζομένων και απομάχων, σε όποια βαθμίδα σε τάξανε να τους εκπροσωπείς, παραμερίζοντας καλοπροαίρετα ό,τι σε διαφοροποιεί και σε διαχωρίζει κοινωνικά, ταξικά και πολιτικά. Απ' τις θέσεις που προβάλλεις καθορίζεται η ποιότητα και η αξιοπιστία τους, θα εξαρτηθούν οι μετοχές καταξίωσής σου κι αν αυξηθεί η επιρροή, η συμπάθεια ή η αποδοχή και του πολιτικού σου χώρου. Με τον συνδικαλιστικό σου φορέα θα συμπορευτείς και με πολιτικούς σου αντιπάλους, θα συμπράξεις σε αποφάσεις επίλυσης προβλημάτων και διεκδικήσεων, θα ανέβεις στο ίδιο βήμα λόγου, κοινών διακηρύξεων, θα κρατήσεις τα ίδια πανό σε απεργίες και διαδηλώσεις και συνειδητά με τον δικό σου βαθμό ευθύνης θα συντελέσεις σε αποτελμάτωση καταστάσεων, σε γεφύρωση χασμάτων με προοπτική διεξόδων, σε συνθέσεις ρήξεων, αντιθέσεων και διαφωνιών για να πετύχεις και στο ελάχιστο την όποια μορφή συνεργασιών στην ενδυνάμωση του αγώνα και στη δικαίωση όσων σου εμπιστεύτηκαν με την ψήφο τους ρόλο αντιπροσώπευσής τους.

Ως πάντα υπεύθυνοι, κρινόμενοι και υπόλογοι γνωρίζουν κι εκτιμούν πως η ψήφος αντιθέτων της ιδεολογίας τους είναι πιο τιμητική των όποιων κομματικών τους και έχουν απαράβατη υποχρέωση να φανούν συνεπείς στις δεσμεύσεις τους, να μη τους διαψεύσουν με στενοκεφαλιές, "καπελώματα" και παρασπονδίες. Κι αυτήν την τιμητική διάκριση σε ψήφους κι αντιπάλων τη γνώρισα και δεόντως την τίμησα και ως συνδικαλιστής και ως αιρετός δημοτικός σύμβουλος για 28 χρόνια στον δήμο μου, χωρίς ποτέ να έχω κομματική στήριξη, κι αποτελεί γνώμονα και πυξίδα στους στόχους και στα καθήκοντά σου, στοιχείο και δεσμός που σε ενώνει, σε απεγκλωβίζει από περιχαρακώσεις και επιδρά σε αναθεωρήσεις θεωριών θεσφάτων και ταμπού και στις καλές σου προθέσεις, να είσαι σε κόμμα, αλλά να ανήκεις σε όλους, να νοιάζεσαι και να παλεύεις για όλους. Ό,τι σε ενώνει συνιστά και την ακατανόητη δύναμη που με σιγουριά θα σε οδηγήσει σε επιτυχίες, σε νίκες, στην εκπλήρωση της αποστολής και του αγώνα σου.

Η κατ' αποκλειστικότητα καθιέρωση της απλής αναλογικής, ως μεγάλη κατάκτηση του συνδικαλιστικού κινήματος, υπαγορεύει πνεύμα ανοιχτών οριζόντων για επιβεβλημένες συνεργασίες στην αποτελεσματικότερη υπεράσπιση κλαδικών και συνολικών δικαίων. Όσοι θητεύουν ή ενασχολούνται με τον συνδικαλισμό ή την τοπική αυτοδιοίκηση απαραίτητα εμφορούνται και ενστερνίζονται, ως βασική τους αρχή, ταχτικές και μεθόδους διαλλακτικότητας, εχεφροσύνης και μετριοφροσύνης, γνώση και προθυμία αξιολόγησης και αξιοποίησης μέσων και δυνατοτήτων θετικότερους έργου. Στους πολιτικούς τους φορείς θεωρούνται, ίσως κι ως αυτοδίδακτοι απ' τις πλούσιες εμπειρίες τους, πιο περισπούδαστοι, οξυδερκείς και καπάτσοι διαπραγματευτές, με ικανότητες ευελιξίας, συγκαταβατικότητας, φρονηματισμού, υποχωρήσεων και συμβιβασμών κατά το "ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω" του Λένιν, υπομονής και εξάντλησης περιθωρίων στην επίτευξη έστω μίνιμουμ συμφωνιών συνεργασίας σε κοινά σημεία αμοιβαίου καλού. Υπολογίζονται ως πιο προσγειωμένοι στην καθημερινότητα, στα αφουγκράσματα του κόσμου, ως πιο απαλλαγμένοι από προκαταλήψεις απ' τη μονοπώληση της αλήθειας, από μαξιμαλισμό, απ' την αριστερίστικη νοοτροπία "ή όλα ή τίποτα" και κυρίως ως πιο εξειδικευμένοι και καταλληλότεροι στη ζύμωση και στο πάντρεμα στοιχείων, τάσεων και δυνάμεων συνεργασιών καλύτερου συλλογικού αποτελέσματος, συνεκτιμώντας πάντα στόχους προτεραιότητας και σταθμίζοντας όρια να μην κοπεί το νήμα αξιοπρεπούς επανεπαφής και επαναδιαπραγμάτευσης στις τυχόν δυσκολίες κι αναποδιές.

Είναι ως πασίδηλο, δεδομένο κι αυτονόητο πως δεν είναι αρνητές κι αντιρρησίες σε συμμετοχή διαλόγων διαμόρφωσης πλουσίων συνεργασιών με όσες επιφυλάξεις κι αν έχουν για πρόσωπα, γνωρίζοντας πως οι συνδικαλιστικοί αγώνες, είναι και πολιτικοί αγώνες ως και πως οι πολιτικοί αγώνες των κομμάτων τους αφορούν και τον συνδικαλισμό. Και όταν στα συνδικάτα, με υπευθυνότητα, οι συνδικαλιστές του ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ τα "βρίσκουν", συμφωνούν και συναποφασίζουν εντίμως με αντιπάλους τους, πως δικαιολογούνται να μην τους αποδέχονται στους κομματικούς τους φορείς για συνεργασίες και συμμαχίες όταν παύουν να τους εκφράζουν τα κόμματα που εντάσσονταν και διαχωρίζουν τη θέση τους. Με ποια λογική τεκμηρίωσης και εξήγησης, ως αυτοαναιρούμενοι, αποκλείουν, ως με βέτο, στους πολιτικούς τους φορείς, να συνάψουν μαζί τους έστω και σε ελάχιστα κοινά κι ενωτικά σημεία συμφωνίες κατά των μνημονιακών και μεσοπρόθεσμων μέτρων - πληγμάτων απόγνωσης για όλους και την κοινωνία μας; Κι αυτήν την κοινωνία δεν οφείλουν όλοι, πολιτικοί, συνδικαλιστές, παράγοντες απ' όποια θέση, να τη σκέφτονται και να αντιστέκονται στην υπεράσπισή της, όπως με σαφήνεια έγραψε στην "Αυγή" πάντα μεστός της πένας Δημ. Χρήστου και άλλοι;

Απ' τους θεμελιωτές της κοσμοθεωρίας μας, πέρα απ' την ανέσπερη λάμψη κι ακτινοβολία των ιδεών, την άρθρωση φερέγγυου πολιτικού λόγου, βασικός παράγοντας νικηφόρας έκβασης ανατροπών κι αλλαγών μιας άλλης, εφικτής και δικαιότερης κοινωνίας είναι οι συνεργασίες και συμμαχίες ακόμη και σε πρόσκαιρες περιστάσεις "και με τον διάβολο", κατά Φλωράκη, αν έτσι επιβάλλεται από ιστορική ευθύνη και αναγκαιότητα. Πώς διαφορετικά επέρχονται πολιτικές διαφοροποιήσεις, ανακατατάξεις κι αλλάζει ο συσχετισμός δυνάμεων στη διαπάλη; Πώς αλλιώς ανταποκρίνεσται πολιτικά στις αξιώσεις κι απαιτήσεις της κοινωνίας και πιάνεις τον σφυγμό και τον παλμό της; Αυτό δεν υποδηλώνεται με το διαχρονικό σύμβολο του σφυροδρέπανου, για τη συμμαχία εργατών και αγροτών και δεν επιβεβαιώνεται και από λαμπρά κορυφαία γεγονότα σε διεθνές, ευρωπαϊκό επίπεδο και στην πατρίδα μας; Όσοι αυτοστρατευτήκαμε στην αριστερά με ανιδιοτέλεια, αγνότητα πίστης και αφοσίωσης στα ιδεώδη αρχών και αξιών της και δεν κάναμε επάγγελμα την πολιτική, μήτε τον συνδικαλισμό, έχοντας βιώματα σκληρών δοκιμασιών και δεινοπαθημάτων οφείλουμε να αξιοποιούμε διδάγματα βασανιστικού προβληματισμού, απόσταξης εμβριθούς μελέτης και αναστοχασμών.

Εδώ και τώρα επιτατικά προέχει και είναι υπόθεση όλων, πρωτίστως όσων έχουν σχέση με την αριστερά και τον σοσιαλισμό, να απαλλαγούμε από όσους εξαπάτησαν τον κόσμο υφαρπάζοντας την ψήφο του και μας βούτηξαν στο Μνημόνιο", να χάσουμε τ' αυγά και τα καλάθια", να παραμιλάμε απ' την εξουθένωση των μέτρων πείνας - θανάτου και επιδιώκουν την υποδούλωση και το ξεπούλημα της πατρίδας μας. Αν εδώ και τώρα δεν επιτευχθεί ενότητα και συνεργασία όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων, των Αγανακτισμένων των πλατειών, πότε θα ξαναϋπάρξουν ωριμότερες προϋποθέσεις και πιο επιβεβλημένη ανάγκη ως χρέος τιμής και ιστορικής επιταγής για την αριστερά; Δεν υπήρχαν διαφορές και αντιπαλότητες μεταξύ Στάλιν, Ρούσβελτ, Τσώρτσιλ και Ντε Γκολ όταν συμμάχησαν και νικήθηκε ο Χίτλερ κι ο φασισμός;


ΕΑΜ και ΕΔΑ

Ποιον δεν παραδειγματίζει και σοφά δεν νουθετεί η δημιουργία του ΕΑΜ, μετεμφυλιακά της ΕΔΑ και στον συνδικαλιστικό τομέα, τότε, η συνεργασία των 115 σωματείων, με πρόεδρο της Συντονιστικής του Επιτροπής τον χαρισματικό ηγέτη Ορέστη Χατζηβασιλείου; Μέτρησε και εμπόδισε την ΕΔΑ οτιδήποτε κι αν χώριζε την αριστερά με τον Πυρομάγλου, τον Τσιριμώκο, τον Μπρεδήμα και άλλους πολιτικούς που συνεργάστηκε επανειλημμένα ή με τον γέρο Γ. Παπανδρέου στις εκλογές το 1956 και με επικεφαλής τον μεγαλοφυή Αλ. Σβώλο, ως και με τον στρατηγό Παυσανία Κατσιώτα όταν τον έβγαλε δήμαρχο της Αθήνας το 1954 και με πολλούς άλλους δημάρχους μέχρι το 1964; Ποιος δεν νοσταλγεί και δεν επιθυμεί τα μεγαλειώδη εγχειρήματα συνεργασίας των αριστερών δυνάμεων στις εκλογές, στη μεταπολίτευση το 1974 με την "Ενωμένη Αριστερά", καθώς και την ίδρυση του ενιαίου Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, επί Χ. Φλωράκη, γ.γ. του ΚΚΕ και Λ. Κύρκου, προέδρου της ΕΑΡ;

Δεν διατηρούσαν τα κόμματα τη αυτοτέλεια και θέσεις που τα χώριζαν και η συνεργασία γινόταν στα από κοινού συμφωνημένα ενωτικά σημεία και απαράβατους όρους; Ποιος δεν θυμάται και δεν θαύμαζε τότε έναν αεικίνητο, ακατάβλητο, για την ηλικία του, Χ. Φλωράκη, και τη θριαμβευτική, ανεπανάληπτη αντάμωση αγωνιστών κάθε ηλικίας, γεμάτη συγκίνηση και παλμό ανάταση αισιοδοξίας κι αναγέννηση ελπίδας και προοπτικής άρρηκτης ενότητας, στο αδιαχώρητο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας του Φαλήρου; Ποιος δεν θέλει και δεν εύχεται να ξαναζήσουμε τέτοια ανταμώματα συνεργασιών, παραμερίζοντας ό,τι μας χωρίζει και να ενώσουμε τις δυνάμεις να κινηθεί ο τροχός της ιστορίας και της αριστεράς μπροστά δικαιώνοντας τις προσδοκίες όσων αγωνίζονται "να ξημερώσουν καλύτερες μέρες" ως διακήρυξε κι ο Μπελογιάννης στους στρατοδίκες του; Ποιος φανταζόταν πως αυτοί που μας κατηγορούσαν για "βρώμικο 1988" γιατί καταρρίπταμε φράγματα και φαντάσματα φοβίας και λεηλασίας μας, ως: "η αριστερά δεν μπορεί να κυβερνάει, δεν θα το επιτρέψουν οι Αμερικανοί...", πως θα τους βλέπαμε να συγκυβερνάνε με τους ελληναράδες Λεπένηδες και να εγκωμιάζει τον τσεκουροφόρο Βορίδη κι ο της σταυροδότησής μου κουβελικός Γρ. Ψαριανός;

Ποιος δεν δυσκολεύεται να αντιληφθεί τις διαστάσεις άδηλων σχεδιασμών και να ερμηνεύσει με μαρξιστική ανάλυση γιατί η Ππαρήγα με την ηγεσία της στο ΚΚΕ, ο άλλοτε φίλος μου Φ. Κουβέλης ως και ο Αλέκος Αλαβάνος, περί άλλων τυρβάζουν, λες και κωφεύουν στα μηνύματα του κόσμου, απογειώθηκαν απ' την επαφή του και επιχαίρονται τον αρχηγισμό των μηχανισμών τους για να φτάνουμε σε συνειρμούς από συντροφικά χτυπήματα στο "ποιος σου έβγαλε το μάτι, ο αδελφός, γι' αυτό είναι τόσο βαθιά!". Κρατώ την πίκρα και τη σπίθα ελπίδας μήπως και την τελευταία στιγμή προκήρυξης εκλογών κάποιο κλικ επιφέρει στροφές καλύτερων σκέψεων και αποφάσεων, αφού όλοι γνωρίζουν πως όσοι διαχειρίζονται τις τύχες λαών και κομμάτων κρίνονται όχι μόνο από ιστορικούς και ψυχαναλυτές, αλλά κυρίως απ' τη συνείδησή τους. Σαν χρέος μου λέω αγάντα κι εύχομαι αστείρευτη δύναμη και υπομονή στους Αλέξη Τσίπρα, Μ. Γλέζο, Γιάννη Μπανιά και σε όλους που μοχθούνε για τη συνεργασία των αντιμνημονιακών δυνάμεων. Συγχαίρω θερμά τη Σ. Σακοράφα που ως προδρομικό αστέρι θα σταθεί οδηγός άξιος να συμπαραταχθούν σε μια όμορφη προσπάθεια λίγου χαμόγελου για όλους μας.

* Ο Γιάννης Κανναβός (παλαιοκομμουνιστής κατά τον Φ. Κουβέλη και ψηφοσυλλέκτης ΣΥΡΙΖΑ)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.