Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

Η έρημη χώρα του Μπέλα Ταρ και τα "κορίτσια της βροχής"

«Τα κορίτσια της βροχής», οι γυναίκες της αντίστασης κατά της χούντας.

«Κολαστήριο» (Kárhozat)

Σκηνοθεσία: Μπέλα Ταρ

Ερμηνεία: Γκάμπορ Μπάλογκ, Γιάνος Μπάλογκ, Μίκλος Ζέκελι, Βάλι Κέρεκες, Πίτερ Μπρένζικ Μπεργκ, Ιμρε Τσμέλικ, Γκιόργκι Τσερχάλιμ

Από την περίοδο 1987-1988, από τα χρόνια της "σοσιαλιστικής" Ουγγαρίας, λίγο πριν από την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου, μια ταινία του Μπέλα Ταρ που δεν είχε προβληθεί ποτέ στην Ελλάδα, βασισμένη στο βιβλίο του συγγραφέα Λάζλο Κραζναχορκάι. Εικόνες παρακμής και κατάρρευσης, σε μια "έρημη χώρα", εικόνες υπνωτικές, ενός κινηματογράφου που σπάνια έχουμε την τύχη να συναντήσουμε.

Ο Kάρερ, ένας μοναχικός μεσήλικας άντρας, παρατηρεί απ' το παράθυρό του τα εναέρια βαγονέτα του γειτονικού ορυχείου καθώς εξαφανίζονται ένα ένα από την ομίχλη. O μοναδικός φίλος του Kάρερ είναι ο Bιλάρσκι, ιδιοκτήτης του μπαρ "Tιτανικός" και μικροαπατεώνας. Tο μοναδικό του πάθος είναι ο αδιέξοδος έρωτάς του για την παντρεμένη τραγουδίστρια του μπαρ. Θέλοντας να ξεφορτωθεί τον άντρα της για να μείνει, έστω και για λίγο, ανενόχλητος μαζί της, τον πείθει να μεταφέρει ένα παράνομο φορτίο για λογαριασμό του Bιλάρσκι... Ο Μπέλα Ταρ τοποθετεί τα πρόσωπά του να υπόκεινται στη μέγκενη του Χρόνου, θυμίζοντας τη ρήση του Εμμάνουελ Καντ πως η έξοδος από τον Χρόνο είναι μια ανέφικτη, τραγική ευχή...

«Τα κορίτσια της βροχής»

Σκηνοθεσία: Αλίντα Δημητρίου

Πενήντα γυναίκες μιλάνε στο φακό της Αλίντας Δημητρίου για τα χρόνια της νιότης τους, χρόνια που συνέπεσαν με την απριλιανή δικτατορία στην Ελλάδα, και εκείνες αισθάνθηκαν την υποχρέωση να την πολεμήσουν. Τόσο απλά. Τόσο απλά; Και τα βασανιστήρια; Η στέρηση της ελευθερίας; Η σύνθλιψη της αξιοπρέπειας; Με την ταινία «Τα κορίτσια της βροχής» η Αλίντα Δημητρίου ολοκληρώνει τη "χειροποίητη" τριλογία της (που γυρίστηκε χωρίς οικονομική ενίσχυση από κρατικούς θεσμούς) για τη συμμετοχή της γυναίκας στους πολιτικούς αγώνες κατά το δεύτερο μισό του αιώνα που μας πέρασε, από τα χρόνια της Κατοχής μέχρι τη χούντα των συνταγματαρχών. Στην «αναπαράσταση» της περιόδου της δικτατορίας η Αλίντα Δημητρίου χρησιμοποιεί σκηνές από διαδηλώσεις του σήμερα, το «τότε» και το «τώρα» συναντιούνται μέσα από την αφήγηση on camera «εκείνων των χρόνων» και τις γνώριμες σε όλους μας εικόνες της μνημονιακής Ελλάδας.
Τα "κορίτσια της βροχής" τον καιρό της χούντας ήταν μόλις είκοσι χρονώ. Φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν χωρίς να προδώσουν τα ιδανικά τους. Το μοντάζ της ταινίας είναι καταιγιστικό, "χωρίς ανάσα", ο λόγος των γυναικών "τρέχει", και στριμώχνει τον θεατή ώστε να νιώσει άβολα, ώστε να συμμεριστεί σε κάποιο βαθμό την καταδίωξη που υπέστησαν αυτές οι γυναίκες... (Περισσότερα στο φύλλο της Κυριακής, μαζί με συνέντευξη της Αλίντας Δημητρίου).

«Η σιδηρά κυρία» (The Iron Lady)

Σκηνοθεσία: Φιλίντα Λόιντ

Ερμηνεία: Μέριλ Στριπ, Άντονι Χεντ, Χάρι Λόιντ, Τζιμ Μπρόαντμπεντ, Ρίτσαρντ Γκραντ, Ίαν Γκλεν

Δεν με παραξενεύει καθόλου που οι άνθρωποι του Συντηρητικού Κόμματος στη Βρετανία δεν κρύβουν την ενόχλησή τους για την κινηματογραφική βιογραφία της Θάτσερ. Περισσότερο απογοητευμένοι θα νιώσουν οι πολέμιοι της "σιδηράς κυρίας". Και ο λόγος είναι απλός, μια προσωπικότητα όπως της Θάτσερ δεν «αντέχει» τις συνταγές εξισορρόπησης που εφαρμόζει σωρηδόν το Χόλιγουντ στις κινηματογραφικές βιογραφίες του. Μονάχα κάποιες εμβόλιμες σκηνές επικαίρων δίνουν μια αίσθηση της τρομακτικής βίας και των συγκρούσεων που προκάλεσε η πολιτική της στα δώδεκα χρόνια της διακυβέρνησής της - ο καπιταλισμός που σήμερα αγκομαχάει δεν είναι ο καπιταλισμός των αρχών του εικοστού αιώνα, είναι ο "νέος, λαμπρός" καπιταλισμός της Θάτσερ και του Ρέιγκαν, που αφού γνώρισε στιγμές εφήμερης δόξας, με τη μορφή χρηματιστηριακού καζίνου, βουλιάζει σήμερα σε βαθιά κρίση, συμπαρασύροντας μαζί του εκατομμύρια θυμάτων...

Και φυσικά δεν ήταν μόνο η οίηση της εξουσίας που οδήγησε στην πτώση της Θάτσερ, έπειτα από δώδεκα συνεχή χρόνια πρωθυπουργίας. Η "σιδηρά κυρία", αφού επιβίωσε ενός εσωτερικού πολέμου με τους ανθρακωρύχους και τα συνδικάτα, που διέλυσε τη βρετανική κοινωνία, ανατρέποντας παγιωμένες ισορροπίες αιώνων (εξ ου και η περίφημη ρήση της "Η κοινωνία δεν υπάρχει"), δέκα νεκρών Βορειοϊρλανδών απεργών πείνας, αλλά και ενός εξωτερικού πολέμου, με τη στρατιωτική χούντα της Αργεντινής, θα υπονομευτεί τελικά "εκ των έσω", κατά την εποχή που έχει οριστικά λήξει ο ψυχρός πόλεμος και έχει καταρρεύσει το Τείχος του Βερολίνου. Οι αλλαγές που είχαν δρομολογηθεί πέταξαν τελικά στον κάλαθο των αχρήστων της Ιστορίας τη θατσερική αλαζονεία και άφησαν αυτή τη γυναίκα, που προκαλούσε αβυσσαλέα συναισθήματα, να βουλιάζει στην άνοια, μόνη στο διαμέρισμά της...

«Το κορίτσι με το τατουάζ» (The Girl with the Dragon Tattoo)

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φίντσερ

Ερμηνεία: Ντάνιελ Κρεγκ, Ρούνι Μάρα, Κρίστοφερ Πλάμερ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Στίβεν Μπέρκοφ, Ρόμπιν Ράιτ, Γιόρικ Βαν Βαγκενίνγκεν, Τζόελι Ρίτσαρντσον, Τζεραλντίν Τζέιμς

Αμερικανικό ριμέικ της σκανδιναβικής τριλογίας που βασίστηκε στο παγκόσμιο μπεστ σέλερ του Στιγκ Λάρσον. Με δυο λόγια: Ενας δημοσιογράφος, ο οποίος πρόκειται να μπει στη φυλακή καταδικασμένος για συκοφαντική δυσφήμηση, αναλαμβάνει να ερευνήσει την προ σαράντα ετών εξαφάνιση της ανιψιάς μιας πανίσχυρης οικονομικά σουηδικής οικογένειας. Μια χάκερ με τραυματικό παρελθόν, "το κορίτσι με το τατουάζ", θα βρεθεί στο πλευρό του στην έρευνα που έχει αναλάβει. Η Λίσμπεθ Σάλαντερ, μια φιγούρα που παίρνει επάξια θέση στην ποπ μυθολογία των τελευταίων δεκαετιών, συνεισφέρει σε αυτή τη μάλλον επιφανειακή σπουδή των σύγχρονων κοινωνιών της διαφθοράς και της κατάχρησης εξουσίας.

Ο Ντάνιελ Κρεγκ είναι κάπως αμήχανος στον ρόλο του δημοσιογράφου-ερευνητή, ο Φίντσερ ελέγχει τον ρυθμό της δράσης, αλλά το "σύνολο" φαντάζει κατώτερο του σκανδιναβικού "προτύπου".

«Ο νεαρός κύριος Γκαίτε» (Goethe!)

Σκηνοθεσία: Φίλιπ Στολτζλ

Ερμηνεία: Μόριτζ Μπλοϊμπτράου, Αλεξάντερ Φέλινγκ, Μπούργκαρτ Κλάουσνερ, Φόλκερ Μπρουχ, Μίριαμ Στάιν

Ακαδημαϊκή, αλλά ταυτόχρονα και αρκούντως «ασεβής» προσέγγιση της νεανικής ζωής του κορυφαίου των γερμανικών γραμμάτων, προτού ξεκινήσει το δημιουργικό του έργο. Τον "ακολουθούμε" στα 1772, όταν ο νεαρός και ατίθασος Γιόχαν Γκαίτε αποτυγχάνει στις εξετάσεις της Νομικής και ο πατέρας του τον στέλνει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη για να αλλάξει νοοτροπία και να "συνετιστεί". Τότε συναντάει μια αυθάδη και ορμητική κοπέλα, που τον παρασέρνει σε έναν νεανικό έρωτα, στα «Πάθη του νεαρού Βέρθερου»... Ευχάριστη ταινία, μακριά από κάθε "φιλολογική" διάθεση. Αποκάλυψη η νεαρή Μίριαμ Στάιν στον ρόλο της Λότε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.