Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Τι παίζεται στη Συρία;

 

ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΒΟΥΛΕΛΗ

Η αποστολή παρατηρητών του Αραβικού Συνδέσμου στη Συρία είχε την τύχη που έχουν ανάλογες αποστολές σε δικτατορικά καθεστώτα: βλέπουν και ακούν όσα τους επιτρέπουν οι εντεταλμένοι συνοδοί τους, δηλαδή σχεδόν τίποτε. Έτσι το καθεστώς του Μπασάρ Ελ Άσαντ κέρδισε λίγο χρόνο ακόμη ελπίζοντας ότι θα μπορούσε τελικά να καταστείλει -με τη βία και την τρομοκρατία- τη λαϊκή εξέγερση που συνεχίζεται...

Το συριακό καθεστώς, όπως όλες οι δικτατορίες, δεν θέλει να δει τον κόσμο που αλλάζει γύρω του και ο Άσαντ πιστεύει ότι δεν θα έχει την τύχη του Καντάφι. Όλα δείχνουν, ωστόσο, ότι βαδίζει στον ίδιο δρόμο! Αναμφίβολα η Συρία δεν είναι Λιβύη. Η «Αραβική Άνοιξη» δεν ξεδιπλώνεται με ντόμινο ομοιόμορφων εξελίξεων και η Συρία έχει τις ιδιαιτερότητές της. Εδώ δεν έχουμε μόνο ένα λαϊκό κίνημα ενάντια σε μια αιματοβαμμένη οικογενειακή δικτατορία. Εδώ διακυβεύονται στρατηγικές συμμαχίες που έχουν διαμορφώσει τις περιφερειακές ισορροπίες τα τελευταία τριάντα χρόνια και ενδεχόμενη ανατροπή του καθεστώτος θα αλλάξει ριζικά τον χάρτη της Μέσης Ανατολής.

Από τον καιρό της επανάστασης του Χομεϊνί, η κυριότερη δύναμη στον άξονα που δημιούργησε το Ιράν είναι η Συρία μαζί με τη σιιτική Χεζμπολάχ στον Λίβανο και την ισλαμική Χαμάς στη Γάζα. Άλλωστε και η μειονότητα των αλαουιτών που κυβερνά τη Συρία είναι παρακλάδι του σιιτικού Ισλάμ.

Επί δεκαετίες το καθεστώς των Άσαντ υποδυόταν τη «μόνη συνεπή δύναμη αντίστασης στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και το Ισραήλ» και επιβίωνε γιατί επηρέαζε καθοριστικά τις εξελίξεις στον Λίβανο και εξισορροπούσε ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές στη Μέση Ανατολή, ενώ ΗΠΑ και Ευρώπη διατηρούσαν καλές σχέσεις μαζί του για να διευκολύνονται στους σχεδιασμούς τους...

Γι' αυτό, με την έναρξη της εξέγερσης στη Συρία, Αμερικανοί, Ευρωπαίοι και Ισραήλ υιοθέτησαν διακριτική στάση απέναντί του. Το καθεστώς Άσαντ ήταν ο προβλέψιμος αντίπαλος, ενώ η προοπτική εγκαθίδρυσης καθεστώτος ακραίων ισλαμιστών στη Δαμασκό προκαλούσε τρόμο.

Όμως, οι περιφερειακοί συσχετισμοί ισχύος αλλάζουν ραγδαία και το Ιράν αναδεικνύεται σε ανερχόμενη δύναμη. Η αποχώρηση των Αμερικανών από το Ιράκ -με συνέπεια την αύξηση της ιρανικής επιρροής εκεί-, η αδυναμία ΗΠΑ και ΝΑΤΟ να νικήσουν στο Αφγανιστάν, η επιδίωξη του Ιράν να γίνει πυρηνική δύναμη και να ηγεμονεύσει σε ολόκληρο τον αραβο-ισλαμικό κόσμο καθιστούν την Τεχεράνη απειλή για διεθνείς και περιφερειακές δυνάμεις...

Ηνωμένες Πολιτείες, Ισραήλ, μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, Σαουδική Αραβία, αλλά και Τουρκία έχουν κάθε λόγο να ανακόψουν την ορμή του. Έτσι εξηγούνται οι νέες σκληρές κυρώσεις κατά της Τεχεράνης, η υπονόμευση του πυρηνικού προγράμματός της, αλλά και η επιλογή να πληγεί η Συρία ως ο αδύναμος κρίκος στον άξονα του Ιράν, ώστε να περιοριστεί η δυνατότητά του να επηρεάζει τις αραβικές εξελίξεις.

Όλοι θέλουν να αναχαιτίσουν την Τεχεράνη. Οι ΗΠΑ γιατί αμφισβητούνται τα γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντά τους -κυρίως τα πετρελαϊκά- στη Μέση και Εγγύς Ανατολή. Το Ισραήλ γιατί τώρα προτιμά έστω και ακραίους σουνίτες στη Δαμασκό παρά μια ενισχυμένη ιρανική παρουσία στα βόρεια σύνορά του. Άλλωστε ενδεχόμενη πτώση του Άσαντ περιορίζει τις δυνατότητες της Χεζμπολάχ και της Χαμάς.

Η Σαουδική Αραβία κατάλαβε, μετά τις σαρωτικές αλλαγές που εμπνέει η «Αραβική Άνοιξη», ότι πρέπει να υπονομευθεί η δυνατότητα του Ιράν να διεκδικεί καθοριστικό ρόλο στα αραβικά πράγματα. Τέλος, η Τουρκία δεν θέλει να δει το Ιράν αναβαθμισμένο στα νότια σύνορά της και κυρίαρχο των εξελίξεων και στο Ιράκ και στη Συρία...

Όλοι συγκλίνουν, λοιπόν, κατά του Άσαντ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι διατεθειμένοι να επέμβουν αμέσως στρατιωτικά για να πετύχουν τους στόχους τους. Η υπονόμευση του καθεστώτος διεξάγεται από τα μέσα και όλοι δείχνουν πρόθυμοι να υποστηρίξουν την αντίσταση για δικούς τους λόγους. Γι' αυτό ξύπνησε από τον λήθαργό του ο Αραβικός Σύνδεσμος. Γι' αυτό πρωτοστατούν στην ενθάρρυνση της συριακής αντιπολίτευσης οι Σαουδάραβες, το Κάταρ και τα εμιράτα. Γι' αυτό το δίκτυο Αλ Τζαζίρα αποκαλύπτει άνετα τα εγκλήματα του Άσαντ...

Για να μπορέσουν όμως οι οργανώσεις της συριακής αντίστασης να απαλλαγούν από την τυραννία με τις δικές τους δυνάμεις, χωρίς να βυθιστεί η χώρα στο χάος, πρέπει να συνεννοηθούν και να συντονίσουν τη δράση τους, να πείσουν ότι δεν επιδιώκουν έναν εθνο-θρησκευτικό εμφύλιο πόλεμο, να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των μειονοτήτων που κυρίως στηρίζουν το καθεστώς -αλαουίτες, χριστιανούς, Κούρδους και άλλους- και να προβάλουν μιαν αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση που θα διασφαλίζει ελευθερίες και δημοκρατικές διαδικασίες για όλους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.