Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

ΧέΖοΜαι ΚΑΙ ΓΡάΦω Για… ΤιΣ ΕΡΓαΣιαΚέΣ ΣΧέΣειΣ

 

Γενικά οι σχέσεις στο γραφείο δεν ήταν και οι καλύτερες.
Είχαμε μείνει λίγοι μετά το τελευταίο κύμα των απαραιτήτων απολύσεων!
Λίγοι και καλοί! Ένας κι ένας!
Ο Νίκος ο απέναντι, όπως τον έλεγα λόγω της θέσης του γραφείου του, ήταν ένα παιδί στα τριανταπέντε, ψηλός όμορφος και περιποιημένος!
Ασχολούταν πιο πολύ με το δημιουργικό κομμάτι!
Ακουγόταν πως ήταν ρουφιάνος του αφεντικού.
Τους είχαν δει λέει αρκετές φορές να πίνουνε ποτάκια σε διάφορα μπαρ.
Σε κάποια άλλη περίοδο αυτό θα ήταν απόλυτα φυσιολογικό, αν δεν είχαν γίνει όλες αυτές οι απολύσεις το τελευταίο διάστημα.

Η Μαρία, που ήταν στη γραμματεία έλεγε πως τα βράδια που έφευγε τελευταία όταν πήγαινε να καληνυχτίσει το αφεντικό, άνοιγε λιγάκι την πόρτα του γραφείου του, αφού πρώτα χτυπούσε και πριν αυτή του πει καληνύχτα, αυτός της πρότεινε να κάτσει για ένα ποτάκι, και με το ύφος που αρμόζει σε ένα αφεντικό της έγνεφε να καθίσει στα πόδια του.
Αυτή ισχυριζόταν πως ποτέ δεν το έκανε και πως ήταν έτοιμη να παραιτηθεί και να του κάνει μήνυση.
Αλλά σε τέτοιες εποχές που ζούμε … έλεγε που θα ξαναβρώ δουλειά!
Βεβαία κι αυτήν την είχαν δει να τρώει μαζί του σε γνωστό εστιατόριο της γειτονιάς που στεγαζόταν η εταιρία!

Ο Βασίλης ο πιο νέος, και ο πιο κακοπληρωμένος όπως έλεγε, ήταν η ψυχή της εταιρίας. Ασχολούταν με τις εξωτερικές δουλειές, ερχόταν πάντα τελευταίος, ξενυχτισμένος και τραγουδώντας.
Περνούσε απ’ όλα τα γραφεία χαιρέταγε τους πάντες και τελευταία έμπαινε στο γραφείο του αφεντικού κρατώντας δυο καφεδάκια.
Δεν έλεγε κακή κουβέντα για κανέναν κι όταν τύχαινε να βρίσκεται σε καμιά συζήτηση απ’ αυτές που ανοίγαμε στο κυλικείο, χαμήλωνε το βλέμμα του και ασχολούταν με το καλαμάκι του καφέ του!
Λέγανε οι κακές οι γλώσσες πως ήταν το μοναδικό ανίψι του αφεντικού και πως η μαμά του και το αφεντικό είχαν μεγαλώσει μαζί! Δεν ήτανε να λες και πολλά πολλά μπροστά του…

Την κυρία Δήμητρα την φωνάζαμε μαμά! Μας πρόσεχε όλους σαν παιδιά της! Ένα κέικ, μια μηλόπιτα, λίγα κουλουράκια, κάθε πρωί κάτι καινούριο.
Καλή κυρία, νοικοκυρά, έπεφτε με τα μούτρα στη δουλειά και δε σήκωνε κεφάλι!Ευγενέστατη και καλοσυνάτη.Είχε και μια κόρη σαν τα κρύα τα νερά! Δυο μετρά κορίτσι! Αμαζόνα! Άννα την λέγανε, και λέγανε… οι κακές οι γλώσσες πάντα, πως έβγαινε με το αφεντικό τον τελευταίο καιρό.
Πάντως η κύρια Δήμητρα όλο και κάτι παραπάνω έφερνε για τ’ αφεντικό μας! Λίγα ντολμαδάκια, τίποτα γεμιστά, κανα κομμάτι μουσακά… λένε βέβαια πως πέρα απ’ την κόρη της… ούτε το στοματάκι της κράταγε… η κυρα-Δήμητρα!

Ο κύριος Δημήτρης; Πολύ καλός άνθρωπος! Και είμαι σίγουρος, πως όλοι θέλανε να τον φάνε! Γλύφτες! Υποκριτές!
Τα λέγαμε με τον κύριο Δημήτρη, όχι για να διαφυλάξω τη θέση μου, αλλά σε τέτοιες εποχές είναι περίεργα τα πράγματα.
Μετά τη δουλειά συνήθως πίναμε κανα ποτάκι, τρώγαμε εκεί κοντά στην εταιρία… του είχα γνωρίσει και μια αδερφούλα μου και ψηλοβγαίνανε που και που…
Τα λέγαμε με τον κύριο Δημήτρη, όχι για να διαφυλάξω τη θέση μου… αλλά να μη ξέρει το αφεντικό τι του γίνεται;

Οι άλλοι;
…είχαν απολυθεί με το τελευταίο κύμα των απαραιτήτων απολύσεων!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.