Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Κύριε Σαββόπουλε, ο λύκος είναι εδώ

 της Ρέας Βιτάλη

Αν ψάξεις τους δίσκους των νεανικών μου χρόνων, που κρατάω ως κόρη οφθαλμού, μάλλον δεν θα βρεις δικό του. Ωστόσο τον εκτιμώ. Για την έντιμη διαδρομή, γιατί η ζωή του έχει αντιστοιχία, ειρμό, σειρά, συνέχεια. Και κυρίως γιατί γερνάει όμορφα. Ισορροπημένα. Πριν δύο νομίζω χρόνια είχα πάει στο Παλλάς να παρακολουθήσω μια συναυλία, βόλτα στην καριέρα του και στα χρόνια του. Ήταν εξαιρετική. Σεβόταν το κοινό σε κάθε λεπτομέρεια. Ήταν μια ολοκληρωμένη παράσταση.

Πριν από μερικές μέρες τον είδα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη και αναφερόταν σε μια παιδική συναυλία-παραμύθι, έμπνευσής του, που θα παρουσίαζε στο Ακροπόλ με τίτλο «Ο Πέτρος και ο λύκος». Έσπευσα να πάρω τον Κωστάκη και το φιλαράκο του Κωνσταντίνο να τους γνωρίσω έναν πολύ αξιοσέβαστο καλλιτέχνη. Το να συνοδεύσεις παιδιά από το ένα άκρο της Αθήνας (που μένουμε εμείς) στο άλλο, είναι κόπος που μόνο οι γονείς καταλαβαίνουν. Διάθεση να’χεις ν' απαντάς στα «Πότε φτάνουμε; Πόση ώρα ακόμα θα κάνουμε; Μαμά αργούμε;» Παρ' όλα αυτά το αποτόλμησα. Αν και ταλαιπωρημένη αρκετές φορές από τον τρόπο που αντιμετωπίζει ο κόσμος του θεάματος τα παιδιά στην χώρα μας. Έχω φάει κάτι φέσια! Προχθές έφαγα και ένα ακόμα.

Το πρώτο μέρος της παράστασης περιλάμβανε μουσική από πολυπρόσωπη ορχήστρα και τον Διονύση Σαββόπουλο να διηγείται ένα παραμύθι. Ήχος κακός, η άρθρωση του ακόμα χειρότερη, το παραμύθι τίποτα το ιδιαίτερο. Μάλλον τόσο μα τόσο κοινότοπο. Όταν ο μαγευτικός Ευγένιος Τριβιζάς έχει εισαγάγει τόσες διαφορετικές ματιές στο μύθο του λύκου, τι να λέμε ξανά και ξανά; Ο Νιόνιος των εφηβικών μας χρόνων. Παππούς πια! Δεν έχει αντιληφθεί τίποτα από τα εγγόνια του; Αν η ιδέα ήταν να γνωρίσει ο Σαββόπουλος στα μικρά παιδιά τα όργανα και τους ήχους τους, παραλληλίζοντάς τους με ζώα, τότε έπρεπε να είχε σκεφτεί έναν τρόπο ώστε όλα τα παιδιά, απ΄όπου κι αν κάθονται να μπορούν να βλέπουν το αντίστοιχο όργανο. Η ορχήστρα μετριότατη και σαφώς πρόχειρα προετοιμασμένη. Ας πούμε όμως για παρηγοριά ότι στο πρώτο μέρος τα παιδιά δεν είναι κουρασμένα, διατηρούν έντονη περιέργεια οπότε και κυλάει το θέαμα όπως τέλος πάντων κυλάει.

Για το δεύτερο μέρος όμως δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα άλλοθι. Η σκηνογραφία έχει κάτι ονειρικό μεν αλλά τα προβλήματα της άρθρωσης είναι ακόμα πιο μεγάλα, με ένα πυκνό κείμενο ακαταλαβίστικο τις περισσότερες φορές, που μου θύμισε ξεπατικοτούρα ή σαν κακότεχνο «σκονάκι», από την παράσταση που είχα παρακολουθήσει στο Παλλάς πριν δυο χρόνια. Κάτι από ολίγον. Ολίγον να κολακεύσουμε τα παιδιά, ολίγον να θυμίσουμε στους γονείς, ολίγον από διήγηση και αναμνήσεις κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Έφυγα με μια μεγάλη απορία. Αντιλαμβάνεται ο Διονύσης Σαββόπουλος πόσο ιερό πράγμα είναι ένας γονιός που συνοδεύει το παιδί του σε έναν χώρο θεάματος; Γιατί δεν νιώθουμε ευθύνη, ιδίως στις μέρες μας, για το παιδικό κοινό; Μ΄αρέσει ν΄ ακούω τον Διονύση Σαββόπουλο να μιλάει για την πολιτική. Μ΄αρέσουν οι αναλύσεις του. Μήπως πρέπει να εμπεδώσει ότι “πολιτική” είναι να κάνεις και τη δουλειά σου σωστά;

Αξιότιμε κ. Σαββόπουλε αντίθετα με ότι νομίζετε η ιστορία δεν είχε happy end. Φοβάμαι ότι η κρίση αναπαραγάγει όλο και πιο πολλούς πεινασμένους λύκους. Kι ας λογαριάζαμε πολλούς απ΄αυτούς χορτάτους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια δημοσιεύονται με μια καθυστέρηση και αφού τα δει κάποιος από τη διαχείριση...και όχι για λογοκρισία αλλά έλεγχο για: μη αναφορά σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις, προσβλητικά, υποτιμητικά και υβριστικά μηνύματα ή δεσμούς (Link) με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Τα σχόλια, οι απόψεις των σχολιαστών δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του ιστολογίου μας και δεν φέρουμε καμία ευθύνη γι’ αυτά.
Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για εκείνους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας.